ArchivesAlethia4India

22 December : तुम्हीं विश्वास ठेवावा म्हणून

Alethia4India
Alethia4India
22 December : तुम्हीं विश्वास ठेवावा म्हणून
Loading
/

ह्या पुस्तकात लिहिली नाहींत अशी दुसरीही पुष्कळ चिन्हे येशूनेंआपल्या शिष्यांदेखत केली. येशू हा देवाचा पुत्र ख्रिस्त आहे असा तुम्हींविश्वास ठेवावा, आणि विश्वास ठेवून तुम्हांला त्याच्या नावाने जीवन प्राप्त व्हावे म्हणून ही लिहिली आहेत.  (योहान 20:30-31)

मला इतक्या प्रकर्षाने असें वाटते कीं आमच्यापैकीं जे लोक मंडळीत लहानाचे मोठे झालेंत आणि आपल्या झोपेतही आपल्या विश्वासाचे मोठमोठे सिद्धांत मुखपाठ म्हणूं शकतात, आणि तरीही जे प्रेषितांचा मतांगिकार म्हणतांना जांभई देतात – कीं आमच्यामध्यें असे कांहीं कार्य घडून आलें पाहिजे ज्यामुळें पुन्हा एकदा आम्हांला देवाच्या ह्या पुत्राचा, जो सनातन काळापासून पित्याचा एकुलता एक पुत्र आहे, देवाचे सर्व तेज प्रतिबिंबित करतो, त्याच्या तत्वाचे प्रतिरूप आहे, ज्याच्याद्वारे सर्व वस्तू निर्माण झाल्यात, आणि जो आपल्या सामर्थ्याच्या शब्दानें विश्वाधार आहे, त्याचा आदर, भिती, विस्मय आणि आश्चर्य वाटेल,  

तुम्हीं कोणतीही लिहिलेली प्रत्येक परिकथा वाचू शकता, प्रत्येक रहस्य-रोमांच, भुताच्या गोष्टी वाचू शकता, आणि तुम्हांला देवाच्या पुत्राच्या देह धारणेंच्या गाथेसारखे इतके विस्मयकारक, इतके विचित्र, इतके तऱ्हेवाईक, इतके मंत्रमुग्ध करणारे असे कधीहि काहीहि आढळणार नाहीं.

आम्हीं कसें मेलेलें आहोत! हे देवा! तुझें गौरव आणि तुझी महती याविषयी आम्हीं किती बेपर्वा आणि निष्ठूर आहोत! मला कितीदा तरी पश्चाताप करावा लागला आणि म्हणावे लागले, “देवा, मला दुःख वाटते कीं तुझ्या स्वतःच्या खऱ्यागोष्टीपेक्षा मनुष्यनिर्मित कथा माझ्या भावना उद्वेलित करतात, माझा विस्मय आणि आदर आणि प्रशंसा आणि आनंद प्रेरित यांस करतात.”

कदाचित आमच्या काळातील रोमांचक चित्रपट आमच्यासाठीं कमीत कमी हे चांगले करू शकतात : ते आम्हांस नम्र बनवू शकतात आणि आमच्यात पश्चातापभावना निर्माण करू शकतात, आम्हांस हे दाखवून कीं आम्हीं खरोखर काही विस्मय आणि भिती आणि आश्चर्य प्रगट करण्यास सक्षम आहोत जे आम्हांला अगदी क्वचितच अनुभवास येते जेव्हां आम्हीं सनातन देवावर आणि ख्रिस्ताच्या स्वर्गीय गौरवावर आणि त्यांच्यामधील आणि आमच्यामधील नासरेथच्या येशूसोबत खऱ्या जीवन संपर्कावर मनन करतो.

जेव्हां येशूनें म्हटलें, “मी ह्यासाठीं जगात आलो आहे” (योहान 18:37), तेव्हां त्यानें असे काही म्हटलें जे तुम्हीं कधी वाचलेल्या कोणत्याही काल्पनिक विज्ञान कथेतील विधानासारखे खुळचट आणि विचित्र आणि विक्षिप्त आणि भयावह आहे.

ओह, मी कितीतरी प्रार्थना करतो कीं देवाचा आत्मा मजवर आणि तुमच्यावर सामर्थ्यानें उतरून यावा; पवित्र आत्म्याने भयावह पद्धतीने माझ्या अनुभवात प्रगट व्हावे, आणि मला देवाच्या अकल्पनीय वास्तविकतेचे भान येण्यासाठीं जागृत करावे.

या दिवसांत कधीतरी उदयाचलापासून तो अस्ताचलापर्यंत वीज आकाशास व्यापून टाकील, आणि देवाचा पुत्र आपल्या सामर्थ्यवान दूतांसह स्वर्गातून अग्निज्वालेसह प्रकट होईल. आणि आम्हीं त्याला स्पष्टपणें पाहू. आणि भितीमुळें असो अथवा उत्साहमुळें, आम्हीं कंपायमान होऊ आणि विचार करू कीं आम्हीं अशा घरगूती, निरूपद्रवी ख्रिस्तासोबत इतका काळ कसे राहिलो.

या गोष्टी लिहिण्यात आल्या आहेत – संपूर्ण बायबल लिहिण्यात आले आहे – कीं आम्हीं विश्वास ठेवावा – कीं आम्हीं या चमत्काराप्रत विस्मित आणि जागृत व्हावे – कीं येशू ख्रिस्त देवाचा पुत्र आहे जो जगात आला.

21 दिसम्बर : अधीनता और दीनता

Alethia4India
Alethia4India
21 दिसम्बर : अधीनता और दीनता
Loading
/

“सदा सब बातों के लिए हमारे प्रभु यीशु मसीह के नाम से परमेश्‍वर पिता का धन्यवाद करते रहो। मसीह के भय से एक दूसरे के अधीन रहो।इफिसियों 5:20-21

जब लोग एक ऑर्केस्ट्रा का हिस्सा बनते हैं, तो वे अपनी व्यक्तिगत पहचान का कुछ अंश पीछे छोड़ देते हैं। एक सिम्फनी एक एकल प्रस्तुति नहीं होती। यद्यपि संगीतकार अपनी पहचान नहीं खोते, फिर भी वे स्वयं को उस समूह में समाहित कर देते हैं। एक समूह का सामूहिक स्वरूप किसी एक व्यक्ति की तुलना में अधिक महत्त्वपूर्ण होता है, और वह सामूहिक रूप से ऐसा कुछ उत्पन्न करता है जिसे कोई एकल संगीतज्ञ कभी उत्पन्न नहीं कर सकता।

पौलुस भी कुछ ऐसा ही विचार व्यक्त करता है जब वह लिखता है: “एक दूसरे के अधीन रहो”—हालाँकि यहाँ समूह कोई ऑर्केस्ट्रा नहीं, बल्कि कलीसिया है।

हालाँकि अधीनता जैसे शब्दों के प्रति हमारी प्रतिक्रियाएँ भिन्न-भिन्न हो सकती हैं, तौभी हमें यह स्वीकार करना होगा कि बाइबल इसे सीधा-सीधा और बार-बार उपयोग करती है। पौलुस के लिए कलीसिया की एकता और स्वास्थ्य इस बात पर निर्भर करते हैं कि मसीही विश्वासी अधीनता को सही रूप से समझें और इसे एक-दूसरे के प्रति व्यवहार में लाएँ।

विश्वासियों के परस्पर अधीन होने को गम्भीरता से लेना कैसा दिखता है? आंशिक रूप से इसका अर्थ यह है कि हम में से हर एक यह समझे कि हमारे पास अपने आप पर गर्व करने या किसी अन्य से श्रेष्ठ समझने का कोई कारण नहीं है। दूसरे शब्दों में, हम नम्रता धारण करके परस्पर अधीनता को प्रदर्शित करते हैं। यह कार्य हमारे अहंकार के कारण कठिन अवश्य होता है—जो हम सभी के लिए एक बड़ी चुनौती है, और जो उस संस्कृति में और अधिक तीव्र हो जाती है जो हमें लगातार अपने आपको सबसे आगे रखने के लिए उकसाती है।

परन्तु कलीसिया को ऐसी संस्कृति में भी अलग दिखना चाहिए। परमेश्वर की प्रजा के रूप में, हम जानते हैं कि परमेश्वर की सहायता के बिना तो हम सुबह को उठ भी नहीं सकते। सत्य यही है कि हम पूरी तरह से उस पर निर्भर हैं (प्रेरितों 17:24-25)। सुसमाचार ही सच्ची नम्रता की कुंजी है, क्योंकि यह हमें याद दिलाता है कि परमेश्वर ने यीशु में हमारे लिए वह कार्य किया है जिसकी हमें सबसे अधिक आवश्यकता थी और जिसे हम स्वयं कभी कर ही नहीं सकते थे।

सच्ची नम्रता आत्म-निन्दा नहीं है; यह स्वयं से स्वतन्त्रता है। यह स्वयं को भूलकर भी स्वयं होने की स्वतन्त्रता है। यह वह स्वतन्त्रता है जो इस सच्चाई से आती है कि हम अपनी दुनिया का केन्द्र नहीं हैं। जब आप इस प्रकार की नम्रता को ध्यान में रखते हैं, तो आप दूसरों के अधीन होने के लिए तैयार होते हैं—अपनी सम्पूर्णता को लेकर, दूसरों के हित को प्राथमिकता देते हुए, दूसरों के मार्गदर्शन में सेवा करने को तत्पर होते हैं। तब आपकी कलीसिया कुछ सुन्दर उत्पन्न कर सकती है—एक ऐसी मण्डली जो सुसमाचार को प्रकट करती है। इसलिए इस प्रतीक्षा में न रहें कि आपकी कलीसिया के अन्य लोग पहले ऐसे मसीही बनें। आज ही, नम्रता से संकल्प लें कि आप वह मसीही होंगे।

इफिसियों  4:1-16

◊ पूरे वर्ष में सम्पूर्ण बाइबल पढ़ने के लिए: नहेम्याह 7–9; लूका 20:1-26

21 December : पुराणपुरुषाचा जन्म

Alethia4India
Alethia4India
21 December : पुराणपुरुषाचा जन्म
Loading
/

”ह्यावरून पिलात त्याला म्हणाला, “तर तू राजा आहेस काय?” येशूनेंउत्तर दिलें, “मी राजा आहे असे आपण म्हणता. मी ह्यासाठींजन्मलो आहे व ह्यासाठींजगात आलो आहे कीं, मी सत्याविषयी साक्ष द्यावी. जो कोणी सत्याचा आहे तो माझी वाणी ऐकतो.” (योहान 18:37)

हा शास्त्रभाग जरी येशूच्या पृथ्वीवरील जीवनाच्या सुरूवातीस नसून, तर शेवटास येतो, तरी नाताळासंदर्भांत एक उत्तम शास्त्रभाग.

लक्ष द्या : येशू म्हणतो कीं तो केवळ जन्मास आला नाहीं, तर तो “जगात आला आहे.” त्याच्या जन्माचा अद्वितीयपणा हा आहे कीं त्याचा आरंभ त्याच्या जन्माच्या वेळी झाला नाहीं. गव्हाणीत जन्म घेण्यापूर्वीहि तो होता. नासरेथच्या येशूचे व्यक्तिमत्व, चारित्र्य, व्यक्तित्व नासरेथचा पुरुष येशू जन्मास येण्यापूर्वी अस्तित्वात होते.

या रहस्याचे वर्णन करणारा धर्मशास्त्रीय शब्द उत्पत्ति नाहीं, पण देहधारण आहे. शरीर नव्हे, तर व्यक्ती, पण येशूचे हे तात्त्विकदृष्ट्या व्यक्तिमत्व मनुष्य म्हणून त्याच्या जन्मास येण्यापूर्वी अस्तित्वात होते. त्याचा जन्म कोणी नवा व्यक्ती म्हणून अस्तित्वात येणें नव्हते, तर एक सनातनकाळापासून असलेल्या जुन्या व्यक्तीचे जगात येणें होते.

मीखा 5:2 येशूच्या जन्मास येण्याच्या 700 वर्षे आधी, अशाप्रकारे मांडते :

हे बेथलेहेम एफ्राथा, यहूदाच्या हजारांमध्यें तुझी गणना अल्प आहे, तरी तुझ्यामधून एक जण निघेल, तो माझ्यासाठीं इस्राएलाचा शास्ता होईल; त्याचा उद्भव प्राचीन काळापासून अनादि काळापासून आहे.

येशूच्या जन्माचे रहस्य केवळ हे नाहीं कीं तो कुमारिकेद्वारे जन्मास आला. या अद्भुताचा हेतू देवानें त्याहिपेक्षा मोठ्या अद्भुताची साक्ष देण्यासाठीं ठरविला होता; म्हणजें, नाताळाच्या वेळी जन्मास येणारे बालक असा व्यक्ती होता ज्याचे अस्तित्व “प्राचीन काळापासून, अनादी काळापासून” होते.

आणि, म्हणून, त्याचा जन्म एका विशिष्ट हेतूनें झाला. त्याचा जन्म होण्यापूर्वी त्यानें जन्मास येण्याचा निर्धार केला. त्याच्या पित्यासह त्याची एक योजना होती. आणि त्या मोठ्या योजनेचा भाग तो पृथ्वीवरील त्याच्या जीवनाच्या शेवटच्या घटकेस बोलला: “मी ह्यासाठीं जन्मलो आहे व ह्यासाठीं जगात आलो आहे कीं, मी सत्याविषयी साक्ष द्यावी. जो कोणी सत्याचा आहे तो माझी वाणी ऐकतो.” (योहान 18:37).

तो सनातन सत्य होता. तो केवळ सत्य बोलला. तो प्रीतिच्या सर्वात मोठ्या सत्यानें वागला. आणि तो त्याच्या सनातन कुटूंबात त्या सर्वांना एकत्र करीत आहे जे सत्याद्वारें जन्मास येतांत. ही योजना अनादीकाळापासून होती.

20 दिसम्बर : अंगीकार और राहत

Alethia4India
Alethia4India
20 दिसम्बर : अंगीकार और राहत
Loading
/

“दाऊद ने [बतशेबा को]बुलवाकर अपने घर में रख लिया, और वह उसकी पत्नी हो गई, और उसके पुत्र उत्पन्न हुआ। परन्तु उस काम से जो दाऊद ने किया था यहोवा क्रोधित हुआ . . . तब यहोवा ने दाऊद के पास नातान को भेजा।” 2 शमूएल 11:27; 12:1

यदि हम अपने पाप को स्वयं ढाँकने की कोशिश करना छोड़ दें, तो परमेश्वर उसे ढाँकने के लिए तैयार रहता है।

दाऊद का बतशेबा के साथ व्यभिचार (या सम्भवतः बलात्कार) का पाप और फिर उस पाप को छिपाने के लिए ऊरिय्याह की हत्या की योजना, एक के ऊपर एक पाप थे। परन्तु ऐसा प्रतीत होता था कि उसकी योजना सफल हो गई थी। दाऊद ने बतशेबा से विवाह कर लिया और सब कुछ सामान्य लगने लगा। एक समय तक धोखे और मौन का वातावरण रहा। दाऊद सोचता था कि उसने सब कुछ सम्भाल लिया था। पाप अक्सर हमें इसी प्रकार धोखा देता है। परन्तु लोग जो हमारे विषय में सोचते हैं और परमेश्वर जो हमारे विषय में जानता है, वे दो भिन्न बातें होती हैं।

परमेश्वर वह जानता था जो लोग नहीं जानते थे। उसने नातान भविष्यद्वक्ता को राजा के पास भेजा। परन्तु नातान सीधे जाकर दाऊद पर दोषारोपण नहीं करता। वह उसे एक कहानी सुनाता है—एक धनी व्यक्ति ने, जिसके पास बहुत सी भेड़ें थीं, एक निर्धन व्यक्ति की एकमात्र भेड़ को छीन लिया। यह कहानी सुनकर दाऊद को उस निर्धन व्यक्ति के प्रति सहानुभूति और उस धनी व्यक्ति पर क्रोध आया। तब नातान ने वह घातक वाक्य कहा: “तू ही वह मनुष्य है!” (2 शमूएल 12:7)

“यहोवा ने दाऊद के पास नातान को भेजा।” यह छोटा सा वाक्य परम अनुग्रह के शब्दों से भरा है! यहोवा ने अपने सेवक दाऊद को उसके पाप में आराम से बसने नहीं दिया। यद्यपि अपने पाप का सामना करना राजा के लिए कठिन और अप्रिय था, फिर भी परमेश्वर ने नातान को इसलिए भेजा क्योंकि वह दाऊद से प्रेम करता था। परमेश्वर ने दाऊद को वह अनुग्रह दिया जिसकी वह पात्रता नहीं रखता था, और दाऊद ने नातान के वचनों के प्रति नम्रता और पश्चाताप के साथ प्रतिक्रिया दी। क्योंकि परमेश्वर ने हस्तक्षेप किया और दाऊद ने स्वीकार किया, इसलिए यह कहानी अपराध-बोध और निराशा में नहीं, बल्कि उद्धार और अनुग्रह में समाप्त हुई (भजन संहिता 32:5-6 देखें)। डेरिक किडनर लिखते हैं, “नीचे उतरने का हल्कापन और जो अनुग्रह वहाँ मिलता है . . . वह उस कीमत से कहीं अधिक है जो चुकानी पड़ी।”[1]

यह बात हमारे लिए भी उतनी ही सत्य है जितनी दाऊद के लिए थी। हमें डर लग सकता है कि यदि हमने अपने पाप को छिपाना छोड़ दिया, तो हमारी प्रतिष्ठा को क्षति पहुँचेगी। लेकिन यदि आप अपने जीवन में किसी प्रकार के अनैतिकता को जगह दे रहे हैं, तो यह कोई मायने नहीं रखता कि आप उसे दुनिया से कितनी अच्छी तरह छिपा सकते हैं। अन्ततः यह दुनिया कोई महत्त्व नहीं रखती: परमेश्वर आपके हृदय को जानता है। अपनी विश्वासयोग्यता के कारण ही परमेश्वर हमें खोजता है और हमें हमारी अवज्ञा और विद्रोह में शान्ति से बसने नहीं देता। यद्यपि हमारे पास नातान जैसा कोई भविष्यद्वक्ता नहीं है, हमारे पास परमेश्वर का वचन है, जो हमारे सामने खुला है: यह “जीवित, और प्रबल, और हर एक दोधारी तलवार से भी बहुत चोखा है . . . मन की भावनाओं और विचारों को जाँचता है। सृष्टि की कोई वस्तु उससे छिपी नहीं है” (इब्रानियों 4:12-13)। इसमें इन शब्दों को लिखने वाला भी शामिल है और इन्हें पढ़ने वाला भी शामिल है। परमेश्वर हमारे पापों को उजागर करता है, ताकि हम उन्हें उसके पास ले आएँ और वह अपने पुत्र के लहू से उन्हें ढाँक सके।

अब वह आपको किस बात की ओर इंगित कर रहा है? क्या आप उसके लिए कोई बहाना बना रहे हैं, उचित ठहराने की कोशिश कर रहे हैं, या छिपा रहे हैं? अब समय है कि आप नीचे उतर आएँ और इसे छिपाना बन्द कर दें। पाप की कीमत जितनी भी हो, क्षमा के लाभ उससे कहीं अधिक हैं।

2 शमूएल 11:1 – 12:25

पूरे वर्ष में सम्पूर्ण बाइबल पढ़ने के लिए: नहेम्याह 4– 6; लूका 19:28-48 ◊


[1] साम्स 1-72, किडनर क्लासिक कॉमैण्ट्रीज़ (1973; पुनः प्रकाशित आई.वी.पी., 2008), पृ. 151.

20 December : नाताळाचे ऐक्य

Alethia4India
Alethia4India
20 December : नाताळाचे ऐक्य
Loading
/

सैतानाची कृत्यें नष्ट करण्यासाठींच देवाचा पुत्र प्रकट झाला.” (1 योहान 3:8)

सैतानाची यंत्रणा एकजुटीने दररोज लक्षावधी पापांचे उत्पादन करतो. तो मोठमोठ्या मालवाहू विमानातून ते बांधून स्वर्गास पोहोचवतो आणि ते परमेश्वरासमोर पसरवतो आणि खूप खूप हसतो, हसतच राहतो.

काही लोक पूर्ण वेळ या यंत्रणेंत कामे करतात. इतर लोकांनी ते काम सोडले आहे आणि फक्त कधी कधी परत येत असतात.

या यंत्रणेंतील कामाचा प्रत्येक क्षण देवाला सैतानाचा हास्य विषय बनवितो. पाप सैतानाचा उद्योग आहे कारण त्याला देवाचा प्रकाश आणि सौंदर्य आणि पावित्र्य आणि गौरवाचा हेवा वाटतो. जेव्हां सृष्ट प्राणी आपल्या कर्त्यावर अविश्वास ठेवतात आणि त्याची आज्ञा मोडतात तेव्हां तो अतिशय प्रसन्न होतो.

म्हणूनच नाताळ हा मनुष्यासाठीं सुवार्ता आहे आणि देवासाठीं सुवार्ता आहे.

“ख्रिस्त येशू पापी लोकांना तारण्यास जगात आला, हे वचन विश्वसनीय व पूर्णपणें स्वीकारण्यास योग्य आहे; त्या पापी लोकांपैकीं मी मुख्य आहे” (1 तीमुथियुस 1:15). ही आमच्यासाठीं सुवार्ता आहे.

“पाप करणारा सैतानाचा आहे; कारण सैतान प्रारंभापासून पाप करत आहे. सैतानाची कृत्ये नष्ट करण्यासाठींच देवाचा पुत्र प्रकट झाला” (1 योहान 3:8). ही देवासाठीं देखील सुवार्ता आहे.

नाताळ हा देवासाठीं सुवार्ता आहे कारण येशू सैतानाच्या या संघ यंत्रणेंवर आघात करण्याचे नेतृत्व करावयास आला आहे. त्यानें थेट या कारखान्यात प्रवेश केला आहे, विश्वासूच्या दृढ ऐक्याची मागणी केली आहे, आणि एका विशाल संपाची सुरूवात केली आहे.

नाताळ हा पापाच्या यंत्रणेंवरला सोडून संपावर जाण्याचे पाचारण आहे. व्यवस्थापकांसोबत कुठलीही वाटाघाट नाहीं. कुठलीही सौदेबाजी नाहीं. फक्त एकचित्ताने, न डळमळता उत्पादनास विरोध करावयाचा आहे. त्याच्या उत्पादनाचा आम्हीं यापुढे भाग बनणार नाहीं.

नाताळाच्या ऐक्याचे ध्येय या मालवाहू विमानांस खाली आणणें आहे. ते बलप्रयोग किंवा हिंसाचार करणार नाहीं, पण सत्यासाठीं अदम्य भक्तीने ते सैतानाच्या उद्योगाच्या जीवननाशक यंत्रणेंचे कारस्थान प्रकाशात आणील.

नाताळाचे ऐक्य तोवर मोडणार नाहीं जोवर संपूर्ण टाळेबंदी साध्य होत नाहीं.

जेव्हां पापाचा नायनाट होईल, तेव्हां देवाचे नीतिमत्व पूर्णपणें प्रकट केलें जाईल. यापुढे कोणीही हसणार नाहीं.

जर या नाताळाला तुम्हीं देवाला कांहीं भेट देऊं इच्छिता, तर पापाच्या या यंत्रणेंबाहेर निघा आणि परत जाऊ नका. प्रीतिच्या संप रांगेत आपलें स्थान ग्रहण करा. जोपर्यंत देवाचे प्रतापी नाव दोषमुक्त होत नाहीं, आणि तो नीतिमानांच्या प्रशंसेत गौरवी असा सिद्ध होत नाहीं तोवर नाताळाच्या ह्या ऐक्यात आवर्जून भाग घ्यां.

19 दिसम्बर : भविष्य की महिमा

Alethia4India
Alethia4India
19 दिसम्बर : भविष्य की महिमा
Loading
/

“विश्‍वास ही से यूसुफ ने, जब वह मरने पर था, तो इस्राएल की सन्तान के निकल जाने की चर्चा की, और अपनी हड्डियों के विषय में आज्ञा दी।” इब्रानियों 11:22

उत्पत्ति की पुस्तक यूसुफ की मृत्यु के साथ समाप्त होती है, लेकिन वह कहानी का अन्त नहीं था। बल्कि यह परमेश्वर के प्रावधान और उद्धार की कहानी का आरम्भ था, जो पूरी बाइबल में और आज हमारे जीवनों में भी जारी है।

यूसुफ ने इस पर विशेष ध्यान दिया कि उसकी मृत्यु के बाद उसके अवशेषों के साथ क्या होगा। यह किसी विकृत रुचि के कारण नहीं था, बल्कि यह दिखाने के लिए था कि परमेश्वर ने अतीत में कैसा प्रावधान किया था और भविष्य में छुटकारे की प्रतिज्ञा की थी। उसके अवशेष इस्राएल की भावी पीढ़ियों को उन प्रतिज्ञाओं की ओर इंगित करते थे, जो तब तक पूरी नहीं हुई थीं।

यूसुफ का जीवन कई अद्‌भुत परीक्षाओं और अनुभवों से भरा था—अपने भाइयों द्वारा विश्वासघात किया जाना, पोतीपर की पत्नी द्वारा झूठा आरोप लगाया जाना, फिरौन द्वारा सम्मानित किया जाना, मिस्र की राजसभा में ऊँचा स्थान पाना, अपने परिवार से पुनर्मिलन होना इत्यादि—लेकिन इब्रानियों की पत्री के लेखक ने इनमें से किसी को भी मुख्य रूप में नहीं चुना, बल्कि उसने उसके उस विश्वास को रेखांकित किया जो उसने भविष्य की आशा के लिए रखा था। क्यों? क्योंकि वह विश्वास अत्यन्त महत्त्वपूर्ण था।

यूसुफ नहीं चाहता था कि उसका परिवार मिस्र में अपनी जड़ें बहुत गहराई तक जमाए। वह जानता था कि प्रतिज्ञात देश आने वाला है। इसलिए उसने कोई भव्य अन्तिम संस्कार नहीं माँगा—केवल यह कहा कि उसके मृत शरीर पर लेप लगाकर मिस्र में एक पेटी में संरक्षित किया जाए (उत्पत्ति 50:22-26)। क्यों? क्योंकि वह नहीं चाहता था कि उसके मृत शरीर को दफनाया जाए। वह चाहता था कि उसका शरीर तैयार रहे कि जब समय आए, तब उसे प्रतिज्ञात देश में ले जाया जाए। वह जानता था कि वह पेटी अपने आप में यह स्मारक होगी कि प्रतिज्ञात देश की आशा उतनी ही निश्चित थी, जितनी परमेश्वर की कोई अन्य प्रतिज्ञा। जब भविष्य में कठिन दिन आएँगे—जैसा कि उसने कल्पना भी की होगी—तो वह चाहता था कि आने वाली पीढ़ियाँ उस प्रतिज्ञा की ओर देख सकें। वे उसके अवशेषों की पेटी की ओर देख सकते थे और कह सकते थे: यूसुफ निश्चय जानता था कि हम यहाँ से निकलेंगे। यदि वह निश्चित न होता, तो वह अपनी हड्डियों को इस प्रकार हमारे साथ न रखता।

आज, आपके पास यूसुफ के अवशेषों की पेटी नहीं है—आपके पास एक खाली कब्र है, जो आपको परमेश्वर के पिछले प्रावधान और आपके भविष्य की आशा की याद दिलाती है। मसीह ही “हमारे अतीत की सहायता और आने वाले वर्षों की आशा है।” वही “हमारा शाश्वत निवासस्थान” है।[1] उसी के कारण हम कठिन दिनों में जीवित रह सकते हैं, और अपने अन्तिम दिन में विश्वास के साथ और स्वर्ग की सुनिश्चित आशा के साथ मर सकते हैं, जो हमारा महान प्रतिज्ञात देश है।

  लूका 23:32-43

◊ पूरे वर्ष में सम्पूर्ण बाइबल पढ़ने के लिए: नहेम्याह 1–3; लूका 19:1-27


[1] आईज़क वॉट्स, “ओ गॉड, आवर हेल्प इन एजेस पास्ट” (1719).

19 December : नाताळ स्वातंत्र्यासाठींआहे

Alethia4India
Alethia4India
19 December : नाताळ स्वातंत्र्यासाठींआहे
Loading
/

ज्या अर्थी ‘मुलें’ एकाच रक्तमांसाची होती त्या अर्थी तोही त्यांच्यासारखा रक्तमांसाचा झाला, हेतू हा कीं, मरणावर सत्ता गाजवणारा म्हणजें सैतान, ह्याला मरणानें शून्यवत करावे, आणि जें मरणाच्या भयानें आयुष्यभर दास्याच्या बंधनात होते त्या सर्वांना मुक्त करावे. (इब्रीलोकांस 2:14-15)

येशू मानव झाला कारण जी गोष्ट अगत्याची होती ती म्हणजें एका अशा मनुष्याचा आत्मयज्ञ जो स्वतः मनुष्यापेक्षा श्रेष्ठ असा आहे. देही होणें म्हणजें देवानें स्वतःला मरणाच्या नांगीच्या अंकित केलें.

ख्रिस्तानें मृत्यूचा धोका पत्करला नाहीं. त्यानें मृत्यू निवडला. त्यानें मरणाला मिठी मारली. म्हणूनच तो आला: “सेवा करून घेण्यास नाहीं, तर सेवा करण्यास व पुष्कळांच्या मुक्तीसाठीं आपला जीव खंडणी म्हणून अर्पण करण्यास आला आहे” (मार्क 10:45).

येशूनें वधस्तंभापासून माघार घ्यावी म्हणून सैतानाने खूप प्रयत्न केला यात काही आश्चर्य नाहीं — अरण्यांत (मत्तय 4:1-11) आणि पेत्राच्या तोंडून (मत्तय 16:21-23)! वधस्तंभ हा सैतानाचा नाश होता. येशूनें त्याचा नाश कसा केला?

इब्रीलोकांस 2:14 म्हणते कीं सैतान “मरणावर सत्ता गाजवतो.” याचा अर्थ, सैतानाकडें मरणाला घाबरून टाकणारं रौद्र रूप देण्याचे सामर्थ्य आहे. “मरणाचे सामर्थ्य” हे असें सामर्थ्य आहे जे मरणाच्या भीतीने मनुष्यांना गुलाम बनवते. ते मनुष्यांना पापात ठेवण्याची ही शक्ती आहे जेणेंकरून मरण एक भयानक सत्य म्हणून प्रकट व्हावें.

पण येशूनें सैतानाचे हे सामर्थ्य काढून त्याला शून्यवत केलें. त्याला नि:शस्त्र केलें. त्यानें आपल्यासाठीं नीतिमत्वाचे एक कवच तयार केलें जे आपल्याला सैतानाच्या दोषारोपापासून मुक्त करते. त्यानें हे कसे केलें?

त्याच्या मरणाने, येशूनें आपली सर्व पापे पुसून टाकली. आणि पाप नसलेल्या मनुष्याला सैतान दोषी ठरवू शकत नाहीं. पापांची क्षमा झालेंलें, असें आपण शेवटी अविनाशी झालों आहों. देवाच्या स्वतःच्या न्यायालयात देवाच्या लोकांवर दोष लाऊन देवाच्या राज्याचा नाश करावा हे सैतानाचे कारस्थान होते. पण आता, ख्रिस्तामध्यें, दंडाज्ञा नाहींच. सैतानाचा राजद्रोह धूळीस मिळविण्यात आला आहे. जगाचा घात करण्याचा त्याचा डाव हाणून पाडण्यात आला आहे. “त्याचा रोष आपण सहन करू शकतो, कारण पाहा त्याचा नाश येऊन पोहचला आहे.” वधस्तंभाने त्याचा पराभव केला आहे. आणि ती वेळ येत आहे जेव्हां तो आपला शेवटला श्वास घेईल.

नाताळ स्वातंत्र्यासाठीं आहे. मरणाच्या भीतीपासून मुक्तता.

येशू बेथलेहेममध्यें आमच्यांसारखा रक्तमांसाचा झाला, येरूसलेमात आमच्या मरणाचा स्थानापन्न झाला – यासाठीं कीं आज आम्हीं आमच्या नगरांत निर्भयपणें वावर करूं शकू. होय, निर्भयपणें. कारण माझ्या आनंदाला असलेला सर्वात मोठा धोका जर नाहींसा झाला, तर मी चिमुरड्यांवर का जळफळावे? तुम्हीं असें कसे म्हणू शकता (खरोखर का!), “बरें, मला मरण्याची भीती वाटत नाहीं, पण मला माझी नोकरी गमावण्याची भीती वाटते”? नाहीं. नाहीं. विचार करा!

जर मरणाची (मी म्हणालो, मरण! — नाडीचा ठोका किंवा सर्दी गेली हे नाहीं!) जर मरणाची यापुढे भीती नाहीं, तर आपण स्वतंत्र आहों, खरोखर स्वतंत्र आहों. ख्रिस्तासाठीं आणि त्याच्या प्रीतिसाठीं या जगांत कोणताहि धोका पत्करण्यास स्वतंत्र. आता चिंतेची गुलामगिरी नाहीं.

जर पुत्र तुम्हांला बंधमुक्त करील तर तुम्हीं खरेखुरे बंधमुक्त व्हाल!

18 दिसम्बर : इसकी सुनो

Alethia4India
Alethia4India
18 दिसम्बर : इसकी सुनो
Loading
/

“पतरस ने यीशु से कहा, ‘हे रब्बी, हमारा यहाँ रहना अच्छा है : इसलिए हम तीन मण्डप बनाएँ; एक तेरे लिए, एक मूसा के लिए, और एक एलिय्याह के लिए।’ क्योंकि वह न जानता था कि क्या उत्तर दे, इसलिए कि वे बहुत डर गए थे। तब एक बादल ने उन्हें छा लिया, और उस बादल में से यह शब्द निकला, “यह मेरा प्रिय पुत्र है, इसकी सुनो।’” मरकुस 9:5-7

पतरस के लिए यीशु के रूपान्तरण से पहले के दिन भावनाओं के उतार-चढ़ाव से भरे थे। एक क्षण वह घोषणा कर रहा था, “तू जीवते परमेश्वर का पुत्र मसीह है” (मत्ती 16:16), और अगले ही क्षण यीशु उसे डाँटते हुए कह रहा था, “हे शैतान, मेरे सामने से दूर हो! तू मेरे लिए ठोकर का कारण है; क्योंकि तू परमेश्‍वर की बातों पर नहीं, परन्तु मनुष्यों की बातों पर मन लगाता है” (पद 23)। पतरस उस ऊँचाई तक उठ चुका था जहाँ उसने उस पुरुष की सच्ची पहचान प्रकट की थी, जिसने उसे मनुष्यों का मछुआरा बनने के लिए बुलाया था; परन्तु फिर वह ऐसी गहराई तक गिर पड़ा कि जीवते परमेश्वर के पुत्र ने उसे यह कहकर ताड़ना दी कि वह दुष्ट से प्रेरित हो रहा है और पुत्र के कार्य में बाधा बन रहा है। लेकिन वह इससे भी नीचे गिरने वाला था और फिर उससे भी ऊँचा उठने वाला था (मत्ती 26:69-75; प्रेरितों 4:5-20)। यदि मेरे समान आपका मसीही जीवन भी उतार-चढ़ाव से भरा हुआ लगता है, तो पतरस का उदाहरण आपके लिए एक उत्साहजनक प्रेरणा हो सकता है।

मत्ती 17 में, पतरस अचानक खुद को एक पहाड़ पर रूपान्तरित और तेजोमय यीशु के साथ पाता है, जो मूसा और एलिय्याह के साथ बातचीत कर रहा था। स्वाभाविक रूप से, पतरस “न जानता था कि क्या उत्तर दे” क्योंकि वह और उसके दो साथी “बहुत डर गए थे” (मरकुस 9:6)। वह नहीं जानता था कि वह क्या कह रहा है (लूका 9:33)—लेकिन फिर भी वह बोल पड़ा!

उस महिमा की एक झलक ने पतरस को स्तब्ध कर दिया। वह प्रभु और पुराने नियम के इन दो महान भविष्यवक्ताओं के लिए झोंपड़ियाँ बनाने का सुझाव दे ही रहा था कि अचानक, जैसे यीशु के बपतिस्मा के समय हुआ था, स्वर्ग से एक स्वर आया जिसने उसे यह बताया कि इस दर्शन पर सही प्रतिक्रिया क्या होनी चाहिए: बस, पतरस! अब यीशु की सुनने का समय है। यह मेरा प्रिय पुत्र है, जिससे मैं प्रेम करता हूँ; इसकी सुनो।

यह परमेश्वर की लगातार पुकार है—हर समय, हर स्थान पर, हर व्यक्ति के लिए। परमेश्वर का वचन आज भी पवित्रशास्त्र के माध्यम से उतना ही जीवित और प्रभावी है, जितना तब था जब पतरस ने उसे रूपान्तरण पर्वत पर सुना था। जब हम बाइबल पढ़ते हैं और पवित्र आत्मा हमारे हृदयों में कार्य करता है, तो हमें वैसे ही स्वर्गिक वैभव की झलक और महिमा की अनुभूति मिल सकती है, जैसी पतरस, याकूब और यूहन्ना को मिली थी।

हम, पतरस की तरह, अपने मसीही जीवन को “कभी गहराइयों में डूबा हुआ . . . और कभी ऊँचाइयों को छूता हुआ पाते हैं।”[1] लेकिन जब परमेश्वर का अटल और शाश्वत वचन हमारे जीवन में प्रवेश करता है, तो वह हमें यीशु की ओर मोड़ता है—उस प्रिय पुत्र की ओर जो सदा पिता को प्रिय था और जो स्वयं को हमारे लिए प्रकट करता है। प्रश्न यह है: क्या हम उसकी सुनेंगे?

2 पतरस 1:16-21

पूरे वर्ष में सम्पूर्ण बाइबल पढ़ने के लिए: यहोशू 22–24; लूका 18:18-43 ◊


[1] ओक्टेवियस विनस्लो, सोल-डेप्थ्स ऐण्ड सोल-हाईट्स (बैनर ऑफ ट्रुथ, 2006), पृ. 1.

18 December : सुवार्ताप्रसारासाठीं नाताळाचा नमूना

Alethia4India
Alethia4India
18 December : सुवार्ताप्रसारासाठीं नाताळाचा नमूना
Loading
/

“जसे तू मला जगात पाठवलेस तसे मीहित्यांना जगात पाठवले.” (योहान 17:18)

नाताळ हा सुवार्ता प्रसारासाठीं एक नमूना म्हणजें आदर्श आहेत. सुवार्ता प्रसाराचे कार्य नाताळाचे प्रतिबिंब दाखविणारा आरसा आहे. “जसे तू ….तसे मीहि”

उदाहरणार्थ, संकट. ख्रिस्त जे त्याचे स्वकीय त्यांकडें आला तरी त्याच्या स्वकीयांनी त्याचा स्वीकार केला नाहीं. तसेच तुमच्यांबरोबरहि होते. त्यांनी त्याच्याविरुद्ध कारस्थान रचले. तसेच तुमच्यांविरुद्धहि केलें जाते. त्याचे कायमचे घर नव्हते. तुमचेहि नाहीं. त्यांनी त्याच्यावर खोटे आरोप लावले. तुमच्यांवरहि लावले जातांत. त्यांनी त्याला चाबकांनी मारले आणि त्याची थट्टा केली. तुम्हांबरोबर तसेच वर्तन केलें जाते. तो तीन वर्षांच्या सेवेनंतर मृत्यू पावला. तुमचाहि मृत्यू होईल.

पण याहिपेक्षा एक अतिशय वाईट संकट आहे ज्यामधून येशू वाचला. तुम्हीं सुद्धा वाचविले जाल!!

16व्या शतकाच्या मध्यकाळात फ्रांसिस झेविअर (1506-1552), यांनी मलाका (आजच्या मलेशियाचा भाग) येथें कार्यरत असलेले फादर पेरेज यांना चीनप्रत त्याच्या सुवार्ता कार्यात ते तोंड देत असलेल्या संकटांविषयी लिहिलें. त्यांनी म्हटलें,

सर्व संकटांपैकीं सर्वात मोठे संकट देवाच्या दयेत आपला भरवसा आणि विश्वास गमावणें आहे… त्याच्यावर अविश्वास करणें कोणत्याही भौतिक वाईटापेक्षा अधिक भयंकर गोष्ट ठरेल जी देवाचे शत्रू एकत्र मिळून आमच्यावर लादू शकतात, कारण देवाच्या परवानगीवाचून दुरात्मे किंवा त्यांचे मानव रुपी सेवक आम्हास थोड्या प्रमाणातही अळखळण आणू शकत नाहींत.

सुवार्तिकांना ज्या सर्वात मोठ्या संकटाला तोंड द्यावे लागते ते संकट मृत्यू नाहीं तर देवाच्या दयेवर अविश्वास बाळगणें आहे. जर ते संकट यशस्वीपणें टाळण्यात आलें, तर इतर सर्व संकटे आपली नांगी गमावतील.

शेवटी देव आमच्या हातात प्रत्येक कट्यारास राजदंड बनवितो. जे.डब्लू. अलेक्झेंडर म्हणतो, “सांप्रतकाळातील कष्टाच्या प्रत्येक क्षणाची गौरवाच्या लक्षावधी युगांनी कृपापूर्णरित्या परतफेड केली जाईल.”

ख्रिस्त या संकटातून निभावून गेला – देवावर अविश्वास करण्याचे संकट. म्हणून देवानें त्याला अत्युच्च केलें! जसे त्याला केलें, तसे तुम्हांलाहि करील.

या नाताळाच्या हंगामांत हे लक्षात ठेवा कीं नाताळ हा सुवार्ता प्रसारासाठीं नमूना व आदर्श आहे. जसे मी, तसे तुम्हीं. आणि त्या कार्याचा अर्थ आहे संकट. आणि सर्वात मोठे संकट देवाच्या दयेवर अविश्वास बाळगणें हे आहे. यास जर तुम्हीं बळी पडला कीं सर्वकाही गमावले, येथें जर जिंकला तर येणाऱ्या लक्षावधी युगानेयुग कोणतीहि गोष्ट तुमचे अहित करू शकणार नाहीं.

17 दिसम्बर : आवश्यक परीक्षाएँ

Alethia4India
Alethia4India
17 दिसम्बर : आवश्यक परीक्षाएँ
Loading
/

“हम क्लेशों में भी घमण्ड करें, यह जानकर कि क्लेश से धीरज . . . उत्पन्न होता है।” रोमियों 5:3

जीवन के किसी भी क्षेत्र में सही दृष्टिकोण अत्यन्त महत्त्वपूर्ण होता है। कला के क्षेत्र में, यह कलाकार को एक ऐसी छवि बनाने में सहायता करता है कि उसके द्वारा बनाया गया प्याला इतना वास्तविक लगता है कि मानो उसे अभी पानी से भर दिया जाए, या उसके द्वारा बनानी गई कुर्सी इतनी वास्तविक लगती है कि वह हवा में झूलती हुई नहीं बल्कि जमीन पर टिकी हुई प्रतीत होती है। इसी प्रकार, जीवन की परीक्षाओं में भी सही प्रतिक्रिया देने के लिए सही दृष्टिकोण आवश्यक है। यदि हम इनका सही अर्थ नहीं समझते, तो हम इनका सामना भी सही तरीके से नहीं कर सकते।

परीक्षाएँ हमारे विश्वास को परखने का साधन हैं जिनके द्वारा यह परखा जाता है कि क्या हम केवल यीशु में भरोसा रखते हैं या नहीं। ये यह भी निर्धारित करने में सहायता करती हैं कि हमारा विश्वास सच्चा है या दिखावटी? जब जीवन सुचारू रूप से चलता है, तो आत्मविश्वास महसूस करना आसान होता है। लेकिन जब समस्याएँ सिर उठाती हैं—जब परिवार बिखरने लगता है, जब शरीर या मन कमजोर हो जाता है, जब हमारी आशाएँ टूट जाती हैं—तब हमें पता चलता है कि हमारा विश्वास कितना दृढ़ है। और जब परीक्षाओं में हमारा विश्वास सच्चा सिद्ध होता है, तो हमें आनन्द होता है, क्योंकि ऐसा विश्वास “आग से ताए हुए नाशवान सोने से भी कहीं अधिक बहुमूल्य है” (1 पतरस 1:7)।

कठिनाइयाँ हमारे विश्वास की वृद्धि को परखने में भी सहायता करती हैं—कि हम बढ़ रहे हैं या रुक गए हैं। निराशाएँ और आँसू अक्सर हमें आत्मिक रूप से आगे बढ़ाते हैं, क्योंकि तब हम परमेश्वर के वचन को उन तरीकों से लागू करने लगते हैं, जिनकी हमने पहले कल्पना भी नहीं की थी। हम मसीह के अतुलनीय मूल्य को उन तरीकों से समझने लगते हैं, जिन्हें हम पहले कदाचित नहीं समझते थे। एक लेखक ने लिखा है, “कष्टों की आँधी मिथ्या विश्वास, कपट और सन्देह की भूसी को उड़ा देती है, और केवल वही बचता है जो सच्चा और शुद्ध चरित्र होता है।”[1]

परीक्षाएँ हमें सहनशीलता विकसित करने में भी सहायता करती हैं। मसीही जीवन कुछ सौ मीटर की दौड़ नहीं, बल्कि जीवनभर चलने वाली मैराथन है। मैराथन धावकों को कई कठिन मीलों से गुजरना पड़ता है, जहाँ वे थकान और पीड़ा महसूस करते हैं, लेकिन वे दौड़ जारी रखते हैं। उन्हें आश्चर्य नहीं होता कि यह कठिन क्यों है; वे पहले से जानते हैं कि ऐसा होगा। लेकिन वे यह भी जानते हैं कि इन कष्टों के पार ही विजय का मुकुट है। इसी तरह, जीवन में हमें मिलने वाली परीक्षाएँ हमें आत्मिक रूप से मजबूत बनाती हैं, ताकि हम अपनी दौड़ अच्छी तरह पूरी कर सकें।

यदि आप किसी ऐसे मसीही को देखें, जिसकी आँखें कोमल और हृदय दयालु है, तो आपको लगभग निश्चित रूप से यह पता चलेगा कि उन्होंने यह विनम्रता और करुणा कठिन परीक्षाओं के माध्यम से प्राप्त की है। हम अक्सर बिना परिश्रम के अच्छे परिणाम चाहते हैं, लेकिन ऐसा कभी नहीं होता। परमेश्वर आमतौर पर हमारे विश्वास को दुखों की मिट्टी में ही उगने देता है।

प्रश्न यह है: “क्या मैं इस पर विश्वास करता हूँ?” यदि आपका उत्तर हाँ है, तो यह आपके दृष्टिकोण और जीवन की कठिनाइयों के प्रति आपकी प्रतिक्रिया को पूरी तरह बदल देगा। परीक्षाएँ अब भी आपको पीड़ा, भय और अनिश्चितता से भर सकती हैं, लेकिन साथ ही, आप उन्हें आनन्द के साथ स्वीकार कर पाएँगे, यह जानते हुए कि वे आपके आत्मिक धैर्य को विकसित कर रही हैं और आपको अन्त तक पहुँचने की शक्ति दे रही हैं।

1 पतरस 1:3-9

◊ पूरे वर्ष में सम्पूर्ण बाइबल पढ़ने के लिए: यहोशू 19–21; लूका 18:1-17


[1] जेम्स बी. ऐडमसन, दि एपिस्टल ऑफ जेम्स, द न्यू इण्टरनैशनल कॉमैण्ट्री ऑन द न्यू टेस्टामेण्ट (अर्डमंस, 1976), पृ. 54.