ArchivesAlethia4India

17 December : शक्य असें सर्वात मोठे तारण

Alethia4India
Alethia4India
17 December : शक्य असें सर्वात मोठे तारण
Loading
/

“परमेश्वर म्हणतो, पाहा, असे दिवस येत आहेत कीं त्यात इस्राएलाचे घराणें व यहूदाचे घराणें ह्यांच्याबरोबर मी नवा करार करीन” (यिर्मया 31:31)

देव नीतिमान आणि पवित्र आणि आमच्यासारख्या पापी लोकांपासून पूर्णपणें भिन्न असा आहे. नाताळाच्या ह्या हंगामात – आणि इतर सर्व प्रसंगी- आमची हीच मुख्य अडचण आहे. आम्हीं ह्या नीतिमान आणि पवित्र देवाबरोबर आमच्या नात्यांत कशी सुधारणा करणार?

तथापि, देव ममताळू आहे आणि त्यानें यिर्मया 31 मध्यें अभिवचन दिलें (ख्रिस्ताच्या जन्माच्या 500 वर्षांपूर्वी) कीं एक दिवस असा येईल जेव्हां तो काहीतरी नवीन करील. तो छायेंच्या जागी ख्रिस्ताची वास्तविकता आणेंल. आणि तो सामर्थ्यानिशी आमच्या जीवनांत येईल आणि त्याची इच्छा आमच्या अंतःकरणावर लिहील यासाठीं कीं बाहेरून आम्हास भाग पाडले जाऊ नये, तर आम्हीं त्याच्यावर प्रीति करावयांस आणि त्याच्यावर विश्वास ठेवावयांस आणि त्याचे अनुसरण करावयांस आतून इच्छुक असावें,.

ते साध्य करण्यांत आलेलें असे सर्वात मोठे तारण ठरेल – जर देव आम्हास विश्वातील सर्वात मोठी वास्तविकता उपभोगावयास देणार असेल आणि नंतर आम्हांला या वास्तविकतेची अशाप्रकारे याची जाणीव देण्यासाठीं आमच्यात कार्य करीत असेल कीं जिचा आम्हीं सर्वात मोठ्या स्वातंत्र्यानिशी आणि शक्य तेवढ्या मोठ्या आनंदात आस्वाद घेत असू. हे नाताळाचे एक असें बक्षिस आहे ज्याविषयी आम्हीं गीत गाऊन आनंद केलें पाहिजें.

खरे म्हणजें, नव्या करारात अगदी याविषयीच अभिवचन देण्यात आले होते. पण एक मोठे अडखळण होते. आमचे पाप. आमच्या अधर्मामुळें देवापासून आमचे विभक्त होणें.

पवित्र आणि नीतिमान देव आम्हा पातक्यांस इतक्या दयेने कसे वागवू शकतो कीं तो आम्हास सर्वात शक्य आनंदाचा आस्वाद घेण्यासाठीं विश्वातील सर्वात मोठी वास्तविकता (म्हणजें त्याचा पुत्र) देतो?

उत्तर हे आहे कीं देवानें आमची पापे त्याच्या पुत्रावर टाकली, आणि त्यांस तेथे शिक्षा दिली, यासाठीं कीं त्याला ते त्याच्या मनातून काढता यावे, आणि आमच्याशी दयेने वागावे आणि त्याचवेळी स्वतः नीतिमान आणि पवित्र असावें. इब्री 9:28 म्हणते कीं ख्रिस्त “पुष्कळांची पापे स्वतःवर घेण्यासाठीं’ एकदाच अर्पण केला गेला.”

ख्रिस्त जेव्हां मेला तेव्हां त्यानें आमची पापे स्वदेही घेतली (1 पेत्र 2:24). त्यानें आमची शिक्षा स्वतःवर घेतली (रोम 8:3). त्यानें आमचा दोष पुसून टाकला (रोम 8:1). आणि त्याचा अर्थ आमची पापे नाहींशी झाली (प्रे. कृत्ये 10:43). ती दंडाज्ञेसाठीं आधार म्हणून यापुढे देवाच्या मनात नाहींत. त्या अर्थाने, तो त्यांस ”विसरून जातो“ (यिर्मया 31:34). ती ख्रिस्ताच्या मरणात गिळंकृत झालीं.

ज्याचा अर्थ हा आहे कीं देव आता त्याच्या न्यायास स्मरून, अवर्णनीयरित्या थोर अशा नव्या कराराच्या अभिवचनांची आमच्यावर उधळण करण्यास स्वतंत्र आहे. तो आम्हास आमच्या आनंदोपभोगासाठीं, विश्वातील सर्वात मोठी वास्तविकता, म्हणजें ख्रिस्त देतो. आणि तो स्वतःची इच्छा –त्याचे स्वतःचे अंतःकरण – आमच्या हृदयांवर लिहितो यासाठीं कीं आम्हास ख्रिस्तावर प्रीती करता यावी आणि ख्रिस्तावर विश्वास ठेवता यावा आणि स्वातंत्र्य आणि आनंदाने आतून-बाहेरून ख्रिस्ताचे अनुसरण करता यावे.

16 दिसम्बर : दया वहाँ महान थी

Alethia4India
Alethia4India
16 दिसम्बर : दया वहाँ महान थी
Loading
/

“क्योंकि हम भी पहले निर्बुद्धि, और आज्ञा न मानने वाले, और भ्रम में पड़े हुए और विभिन्न प्रकार की अभिलाषाओं और सुख-विलास के दासत्व में थे, और बैर भाव, और डाह करने में जीवन व्यतीत करते थे, और घृणित थे, और एक दूसरे से बैर रखते थे। पर जब हमारे उद्धारकर्ता परमेश्‍वर की कृपा और मनुष्यों पर उसका प्रेम प्रगट हुआ, तो उसने हमारा उद्धार किया; और यह धर्म के कामों के कारण नहीं, जो हम ने आप किए, पर अपनी दया के अनुसार नए जन्म के स्नान और पवित्र आत्मा के हमें नया बनाने के द्वारा हुआ।” तीतुस 3:3-5

यदि आपके घर में आग नहीं लगी है, तो आपको अग्निशमन दल की जरूरत नहीं है; उसी प्रकार, यदि आप पूरी तरह स्वस्थ हैं, तो कोई डॉक्टर आपको बेवजह ड्रिप नहीं लगाएगा। यह निरर्थक होगा! इसी तरह, जब तक हमें वास्तव में यह एहसास नहीं होता कि हमें क्षमा की आवश्यकता है, तब तक परमेश्वर के अनुग्रह और दया की कहानी हमारे लिए कोई विशेष अर्थ नहीं रखती। हमें यह अप्रासंगिक लगती है।

कई बार हम यह गलती कर बैठते हैं कि दूसरों की स्थिति देखकर तो हम महसूस करते हैं कि उन्हें क्षमा की बहुत अधिक आवश्यकता है, लेकिन वहीं हम क्षमा की अपनी जरूरत को अनदेखा कर देते हैं। हम मन ही मन सोचते हैं (चाहे हम इसे स्वीकार न करें), “धन्यवाद परमेश्वर, मैं उनके जैसा नहीं हूँ।” लेकिन परमेश्वर के अनुग्रह से, हमें जल्दी ही यह एहसास होता है कि हम भी कभी-कभी कठोर हो जाते हैं, हम भी ऐसी बातें बोल देते हैं और ऐसे काम कर देते हैं जो नहीं करने चाहिएँ, या हम वे काम करने में चूक जाते हैं, जो हमें करने चाहिएँ। जब हम इस अपराध-बोध को महसूस करते हैं, तब हमें अपने लिए क्षमा की आवश्यकता समझ में आती है, और जब हमें वे लोग क्षमा करते हैं, जिनका हमने अपमान किया था, तो हम कृतज्ञता से भर जाते हैं।

क्षमा का आनन्द प्राप्त करने से पहले हमें अपने पाप की वास्तविकता को स्वीकार करना आवश्यक है। सबसे पहले, हमें स्वयं को सही दृष्टिकोण से देखना होगा: हम स्वभाव से खोई हुई भेड़ें हैं, परमेश्वर के विरुद्ध विद्रोही हैं, और खाली पात्र हैं जिन्हें भरने की आवश्यकता है। हमें यह स्वीकार करना होगा कि चाहे हम मसीही जीवन में कितना भी आगे क्यों न बढ़ जाएँ, और चाहे परमेश्वर का आत्मा हमें कितना भी बदल दे, हम कभी भी अनुग्रह की आवश्यकता से परे नहीं हो सकते, क्योंकि हम अपनी पापमय प्रकृति से कभी पूरी तरह मुक्त नहीं होते। जब तक हमें यह एहसास नहीं होता कि हमारे पापों के लिए हमारा क्या परिणाम होना चाहिए था, तब तक हम इस अद्‌भुत सत्य के आगे नहीं झुकते कि एक सिद्ध उद्धारकर्ता ने हमारे स्थान पर प्राण दिए और हमारे समस्त ऋण को चुका दिया ताकि हम परमेश्वर की पूर्ण क्षमा प्राप्त कर सकें।

हमारी सबसे बड़ी आवश्यकता है कि हम निरन्तर विश्वास और पश्चाताप के साथ मसीह की ओर मुड़ते रहें। हम चाहे मसीही जीवन में कहीं भी हों, हम सभी को प्रार्थना करनी चाहिए कि परमेश्वर हमें स्वयं के बारे में और हमारे उद्धारकर्ता के बारे में सत्य प्रकट करे। फिर, जैसे-जैसे हम यह समझते जाएँगे कि हम वास्तव में क्या पाने के योग्य थे, वैसे-वैसे हम अपने उद्धारकर्ता से और अधिक प्रेम करने लगेंगे। हम परमेश्वर के प्रेम और यीशु के कार्यों से विस्मित होते रहेंगे।

अतः अभी एक क्षण रुकें। परमेश्वर से प्रार्थना करें, “मुझे मेरा वास्तविक स्वरूप दिखा,” और अपने पापों पर विचार करें। फिर प्रार्थना करें, “मुझे मेरा उद्धारकर्ता दिखा,” और उसकी दया और अनुग्रह की वास्तविकता में आनन्दित हों। तब उसकी करुणा और दया आपके हृदय को पूरी तरह भर देगी, और आप आनन्दपूर्वक इस गीत को गा पाएँगे:

दया वहाँ महान थी, और अनुग्रह भरपूर था;

क्षमा वहाँ मुझ पर अपार थी;

वहाँ मेरे बोझिल हृदय को स्वतन्त्रता मिली

कलवरी पर।[1]

इफिसियों  2:1-10


[1] विलियम आर. न्यूएल, “ऐट कैलवरी” (1895).

16 December : देवाचा अत्युच्च नम्रपणा

Alethia4India
Alethia4India
16 December : देवाचा अत्युच्च नम्रपणा
Loading
/

ह्यामुळें देवानें त्याला अत्युच्च केलें, आणि सर्व नावांपेक्षा जे श्रेष्ठ नाव ते त्याला दिलें; ह्यात हेतू हा कीं, स्वर्गात, पृथ्वीवर व पृथ्वीखाली प्रत्येक गुडघा येशूच्या नावाने टेकला जावा, आणि देवपित्याच्या गौरवासाठीं प्रत्येक जिभेने येशू ख्रिस्त हा प्रभू आहे असे कबूल करावे. (फिलिपै. 2:9-10)

नाताळ हा देवाच्या सर्वात यशस्वी अशा अत्युच्च नम्रपणाला चिन्हांकित करणारा आरंभ आहे. नम्रतारुपी या पराजयाद्वारे त्याचे सामर्थ्य दाखविण्यात त्याला नेहमीच आनंद वाटतो. योजनाबद्ध विजय मिळविण्यासाठीं तो चातुर्यपूर्ण माघार घेतो.

जुन्या करारात, याकोबाच्या बारा पुत्रांपैकीं एक, योसेफास त्याच्या स्वप्नात गौरव आणि सामर्थ्याचे अभिवचन देण्यात आले होते (उत्पत्ति 37:5-11). पण तो विजय साध्य करण्यासाठीं त्याला मिसर देशात गुलाम बनावे लागले. आणि, जणूकाही ते पुरेसे नव्हते, जेव्हां त्याच्या प्रामाणिकपणामुळें त्याच्या स्थितींत सुधारणा घडून आली, तेव्हां त्याला गुलामापेक्षा अति वाईट असें स्थान देण्यात आले: कैदी.

पण ते सर्वकाही योजिलेले होते. त्याचे आणि त्याच्या कुटूंबाचे कल्याण व्हावें म्हणून, आणि शेवटी संपूर्ण जगाचे कल्याण व्हावे म्हणून ते देवानें योजिले होते! कारण तेथे तुरूंगात त्याची भेट फारोच्या प्यालेबरदाराशी झाली, जो शेवटी त्याला फारोजवळ घेऊन आला, ज्याने त्याला मिसर देशचा अधिकारी ठरविले. आणि शेवटी त्याचे स्वप्न खरे ठरले. त्याच्या भावांनी त्याजपुढे नमन केलें, आणि त्यानें त्यांस उपासमारीपासून वाचविले. गौरवाकडें घेऊन जाणारा कसा अशक्य मार्ग!

पण हा देवाचा मार्ग आहे – त्याच्या पुत्रासाठीं सुद्धा. त्यानें स्वतःला रिक्त केलें आणि दासाचे स्वरूप धारण केलें. दासापेक्षाही वाईट – कैदी म्हणून – आणि त्याला वधस्तंभी देण्यात आले. पण योसेफाप्रमाणें, त्यानें आपला प्रामाणिकपणा राखून ठेवला. “ह्यामुळें देवानें त्याला अत्युच्च केलें, आणि सर्व नावांपेक्षा जे श्रेष्ठ नाव ते त्याला दिलें; ह्यात हेतू हा कीं, स्वर्गात, पृथ्वीवर व पृथ्वीखाली प्रत्येक गुडघा येशूच्या नावाने टेकला जावा….” (फिलिपै. 2:9-10).

आणि हा आमच्यासाठीं देखील देवाचा मार्ग आहे. आम्हांला गौरवाचे अभिवचन देण्यात आले आहे – जर आम्हीं त्याच्यासोबत दुःख सोसत असू जसे रोम 8:17 मध्यें म्हटलेंले आहे. वर जाण्याचा मार्ग खालून सुरू होतो. पुढे जाण्याचा मार्ग मागे आहे. यशाकडें जाणारा मार्ग देवानें ठरविलेल्या पराजयातून जातो. तो नेहमीच जणू अपयशासारखा दिसेल आणि जाणवेल.

जर योसेफ आणि येशू या नाताळा समयी काही शिकवीत असतील तर ते हे आहे : जे सैतानाने आणि पापी लोकांनी वाईटासाठीं योजले होते, “देवानें ते चांगल्यासाठीं योजले होते!” (उत्पत्ति 50:20).

हे घाबरलेल्या संता, पुन्हा धैर्य धर

ज्या ढगांचे तुला भय वाटते

ते दयेने वाढलेले आहेत आणि लवकरच

तुजवर आशीर्वादांची वृष्टी करतील.

15 दिसम्बर : धर्मी क्यों दुख उठाते हैं

Alethia4India
Alethia4India
15 दिसम्बर : धर्मी क्यों दुख उठाते हैं
Loading
/

“उससे पहले कि मैं दुखित हुआ,मैं भटकता था;परन्तु अब मैं तेरे वचन को मानता हूँ . . . मुझे जो दुख हुआ वह मेरे लिए भला ही हुआ है, जिससे मैं तेरी विधियों को सीख सकूँ।” भजन 119:67, 71

जब हम अपने जीवन में या दूसरों के जीवन में दुखों का सामना करते हैं, तो अक्सर यह प्रश्न उठता है: हम जो परमेश्वर में विश्वास रखते हैं, हमें अब भी कष्ट क्यों सहने पड़ते हैं?

क्या परमेश्वर हमसे प्रेम नहीं करता? हमारे दुखों में उसकी क्या योजना हो सकती है?

जब बाइबल पीड़ा और कष्ट के विषय में बात करती है, तो वह इस सत्य को स्थापित करती है कि परमेश्वर भला और सर्वशक्तिमान है तथा उसकी एक शाश्वत योजना है—वह एक ऐसी प्रजा को रच रहा है जो पूरी तरह उसकी अपनी हो, उन्हें अपने पुत्र के स्वरूप में ढाल रहा है और उन्हें महिमा तक सुरक्षित पहुँचा रहा है (तीतुस 2:14; रोमियों 8:29; 2 तीमुथियुस 4:18)। इस उद्देश्य की पूर्ति के लिए जो भी आवश्यक होगा, परमेश्वर वह करेगा—भले ही उसमें अस्थायी दुखों की अनुमति क्यों न शामिल हो।

यहाँ कुछ कारण दिए गए हैं कि दुख किस प्रकार हमें लाभ पहुँचा सकता है:

  • दुख सामान्यता लाता है। अधिकांश पीड़ा केवल इस असिद्ध, पतित संसार में जीने की वास्तविकता है। हम सभी को पीड़ा, बीमारी और शोक का अनुभव होता है। धर्मी और अधर्मी दोनों ही सूर्य की रोशनी देखते हैं और वर्षा का अनुभव करते हैं (मत्ती 5:45)। उसी प्रकार, दोनों ही अपने-अपने जीवन में दुखों का सामना करते हैं।
  • दुख सुधारात्मक होता है। जिस प्रकार एक पिता अपने बच्चों को अनुशासित करता है ताकि वे सही कार्य करना सीखें, उसी प्रकार परमेश्वर कभी-कभी हमें सही मार्ग पर वापस लाने के लिए दुखों का उपयोग करता है (इब्रानियों 12:5-13)।
  • दुख रचनात्मक होता है। यह केवल हमें सुधारने के लिए नहीं, बल्कि हमारे चरित्र को भी मजबूत करने के लिए कार्य करता है (याकूब 1:2-5)। क्या आपने कभी किसी को देखकर सोचा है, “यह व्यक्ति इतना आशावान कैसे हो सकता है? वह मेरे टूटे हुए मन की इतनी गहराई से समझ कैसे रखता है?” यह सम्भवतः इसलिए है क्योंकि उन्होंने दुखों का सामना किया, उनसे सीखा, और इसके द्वारा दूसरों की परवाह करना जाना।
  • दुख महिमामय होता है। परमेश्वर हमेशा दुखों के माध्यम से अपनी महिमा प्रकट करता है, चाहे वह वर्षों, दशकों, या पीढ़ियों बाद ही क्यों न हो। यूहन्ना 9 में जन्म से अन्धे व्यक्ति के साथ ऐसा ही हुआ था—परमेश्वर ने उसकी पीड़ा का उपयोग अपने सामर्थ्य के एक अद्‌भुत प्रमाण के रूप में किया। कई बार हम अपने कष्टों के पीछे कारण नहीं समझ पाते, लेकिन जीवन के किसी मोड़ पर हमें यह एहसास हो सकता है, “ओह, इसलिए मुझे यह कष्ट सहना पड़ा—ताकि इस क्षण में परमेश्वर की महिमा प्रकट हो।
  • दुख लौकिक होता है। हालाँकि हर दुख किसी महान आध्यात्मिक युद्ध का हिस्सा नहीं होता, फिर भी कुछ दुख निश्चित रूप से ऐसे होते हैं। अय्यूब इसका सबसे गहन उदाहरण है—परमेश्वर ने उसे शैतान के सामने यह दिखाने के लिए चुना कि एक व्यक्ति परमेश्वर से केवल इसलिए प्रेम कर सकता है कि वह कौन है, न कि इसलिए कि वह उससे क्या प्राप्त कर सकता है (अय्यूब 1)।

सत्य यह है कि अपने जीवन में हम दुखों से नहीं बच सकते। लेकिन हमें दुखों में निराश होने की आवश्यकता नहीं है। हम परमेश्वर की महान योजनाओं को स्मरण कर सकते हैं। अन्त में, हमें यह नहीं पूछना चाहिए, “क्यों?” बल्कि हमें यह पूछना चाहिए, “क्या मैं…?” क्या मैं परमेश्वर की प्रतिज्ञाओं पर विश्वास करूँगा? क्या मैं उसकी योजना को अपनाऊँगा? क्या मैं उस पर भरोसा रखूँगा?

अय्यूब 1

◊ पूरे वर्ष में सम्पूर्ण बाइबल पढ़ने के लिए: यहोशू 13–15; लूका 17:1-19

15 December : नाताळाच्या हंगामावेळी जीवन आणि मरण

Alethia4India
Alethia4India
15 December : नाताळाच्या हंगामावेळी जीवन आणि मरण
Loading
/

“चोर येतो तो केवळ चोरी, घात व नाश करायला येतो; मी तर त्यांना जीवनप्राप्ती व्हावी व ती विपुलपणें व्हावी म्हणून आलो आहे.” (योहान 10:10)

मी आजची भक्ती सुरू करणारच होतो कीं तितक्याच मला मॅरियन न्यूस्ट्रम हिचे नुकतेच निधन झाल्याची बातमी मिळाली. मॅरियन आणि तिचा नवरा एल्मर हे त्या काळापासून आमच्या चर्चचे सदस्य होते ज्याकाळी आमच्या चर्चच्या बहुतेक सदस्यांचा जन्महि झाला नव्हता. त्या 87 वर्षांच्या होत्या. त्यांच्या लग्नाला 64 वर्षे झाली होती.

जेंव्हा मी एल्मरशी बोललो आणि त्याला सांगितलें कीं त्यानें प्रभूमध्यें धीर धरावा आणि जीवनात पराजय पत्करू नये, तेव्हां तो म्हणाला, “तो माझा खरा मित्र आहे.” मी प्रार्थना करतो कीं सर्व ख्रिस्ती लोकांनी आपल्या आयुष्याच्या शेवटी हेंच म्हणावें, “ख्रिस्त माझा खरा मित्र आहे.”

नाताळाचा आगमनोत्सव करतांना मी प्रत्येक वर्षी माझ्या आईचा स्वर्गवासदिन साजरा करतो. ती 56 वर्षांची असतांना इस्रायलमध्यें बस अपघातांत तिचा हात कापला गेला. तो 16 डिसेंबर 1974 चा दिवस होता. आणि आश्चर्य म्हणजें, त्या घटना आजही माझ्या मनांत ताज्या आहेत. जर मी धीर धरला नाहीं तर मला सहज रडू येईल — उदाहरणार्थ, माझ्या मुलांनी तिला कधीच जाणले नाहीं असा विचार करून. नाताळच्या दुसऱ्या दिवशी आम्हीं तिला पुरलें. किती मौल्यवान नाताळ होता तो!

तुमच्यापैकीं अनेंकांना या नाताळमध्यें आपलें आप्तजन या जगातून गेल्याची अधिक स्पष्टपणें अनुभूती होईल. त्या आठवणींचा प्रतिकार करू नका. त्यांना येऊ द्या. ते अनुभवा. जीवन आणि मरण या दोहोंमध्यें – आपल्यातील आपुलकीला अधिक तीव्रता देणें यापेक्षा मोठी प्रीति आहे काय? पण अरे, त्यां आठवणीं आपसातले कटूपण स्मरून निष्ठूर होऊ नकां. कटूपण स्मरून निष्ठूर होणें हे आत्मघाती आहे.

येशू नाताळाला या जगांत आला जेंणेंकरून आपल्याला सार्वकालिक जीवनप्राप्ती व्हावी. “मी तर त्यांना जीवनप्राप्ती व्हावी व ती विपुलपणें व्हावी म्हणून आलो आहे” (योहान 10:10). एल्मर आणि मॅरियन यांनी त्यांची शेवटची वर्षे कुठे घालवायची यावर चर्चा केली होती. एल्मरनें सांगितलें, “मॅरियन आणि मी सहमत झालें होतो कीं आमचे शेवटचे गन्तव्यं प्रभूचे घर असेल.”

तुम्हीं स्थायिक घरासाठीं अस्वस्थ आहां का? माझे कुटुंब सुट्टीसाठीं घरी येत आहे. ऐकून बरं वाटतं. मला हे ऐकून बरं वाटतं याचे सर्वात महत्त्वाचे कारण म्हणजें हे कीं ते सर्व आणि मी आपल्या अंतिम घरवापसीसाठीं निवडलेले आहों. त्यामुळें जेव्हां जेव्हां आम्हीं ही जगिक घरवापसी करतो, आम्हांला त्यां अंतीम घरवापसीचा आगाऊ आस्वाद प्राप्त होते, आणि तो आगाऊ आस्वाद किती मधुर आहे.

पण तो आस्वाद तुम्हीं तेव्हांच चाखू शकतां जर तुम्हीं त्यांचे स्थान तात्पुरत्या घरवापसींना देत नाहीं. म्हणून नाताळाच्या या हंगामातील सर्व गोड गोष्टींना त्यां अंतिम, उत्कृष्ट, सर्व-समाधानकारक अशा गोड गोष्टींचे स्थान घेऊं देऊं नका. आपल्या प्रत्येक आप्तजनाने या जगातून घेतलेल्या निरोपाची आठवण आणि नाताळाचा प्रत्येक आनंद तुमची अंतःकरणें स्वर्गात असलेल्या गोष्टींकडें आकर्षित करों.

नाताळ. नाताळ म्हणजें हेंच : त्यांना जीवनप्राप्ती व्हावी व ती विपुलपणें व्हावी म्हणून आलो आहे, नाहीं का? मॅरियन न्यूस्ट्रम, रुथ पायपर, तुम्हीं आणि मी – आम्हां सर्वांना आता आणि सर्वकाळचे जीवन मिळावे.

सार्वकालिक झऱ्यातून पिऊन या नाताळाला तुमचे वर्तमान अधिक विपुल आणि सखोल बनवा. तो अत्यंत जवळ आहे.

14 December : त्यानें त्याच्या लोकांसाठींते वास्तविक बनवलें

Alethia4India
Alethia4India
14 December : त्यानें त्याच्या लोकांसाठींते वास्तविक बनवलें
Loading
/

तर आतां ज्या कराराचा मध्यस्थ येशू आहे तो अधिक चांगल्या अभिवचनांनी स्थापित असल्यामुळें, जेवढ्या प्रमाणात तो अधिक चांगला आहे, तेवढ्या प्रमाणांत अधिक श्रेष्ठ सेवा येशूला मिळाली आहे. (इब्री 8:6)

इब्री 8:6 प्रमाणें ख्रिस्त हा नव्या कराराचा मध्यस्थ आहे. म्हणजें काय? म्हणजें हें कीं त्याच्या रक्तानें – जे या कराराचे रक्त आहे (लूक 22:20; इब्री 13:20) – आम्हांसाठीं देवाच्या अभिवचनांची पूर्तता ही अंतिमरीत्या आणि निर्णायकपणें विकत घेऊन ती राखून ठेवली आहेत.

याचा अर्थ असा आहे कीं देव, त्यानें नव्या कराराची जी अभिवचनें दिलीं त्याप्रमाणें, ख्रिस्ताच्या आत्म्याद्वारें आम्हांमध्यें आंतरिक परिवर्तन घडवून आणतो.

आणि याचा अर्थ असा आहे कीं देव आपल्यामध्यें हे परिवर्तन विश्वासाद्वारें घडवून आणतो – म्हणजें ख्रिस्तामध्यें देव आपल्यासाठीं जो सर्वकांहीं झाला त्यावर विश्वास.

नवा करार ख्रिस्ताच्या रक्ताद्वारें विकत घेण्यांत आला आहे, ख्रिस्ताच्या आत्म्याद्वारें तो कार्यकारी केला जातो आणि ख्रिस्तावरील विश्वासानें  तो कह्यांत घेतला जातो.

ख्रिस्ताला नव्या कराराचा मध्यस्थ म्हणून कसे काम करतो याचे वर्णन इब्री 13:20-21 ह्या शात्र भागांत उत्तमरित्या केलेंलें आहे :

आता ज्या शांतीच्या देवानें ‘सर्वकाळच्या कराराच्या रक्ताने मेंढरांचा’ महान ‘मेंढपाळ’ आपला प्रभू येशू, ह्याला मेलेल्यांतून ‘परत आणले,’ तो देव आपल्या दृष्टीने जे आवडते ते आपणांमध्यें येशू ख्रिस्ताच्या द्वारे करो व तो आपल्या इच्छेप्रमाणें करण्यास तुम्हांला प्रत्येक चांगल्या कामात सिद्ध करो; त्या येशू ख्रिस्ताला युगानुयुग गौरव असो. आमेन

“तो देव आपल्या दृष्टीने जे आवडते ते आपणांमध्यें…करो” हे शब्द  नवीन कराराच्या अनुषंगानें देव जेंव्हा आपल्या अंतःकरणावर त्याचे नियम लिहितो तेव्हां नेमके काय परिवर्तन घडून येते याचे वर्णन करतांत. आणि “येशू ख्रिस्ताच्या द्वारे” हे शब्द त्यां सार्वभौम कृपेनें घडून येणाऱ्या या गौरवशाली कामाचा मध्यस्थ म्हणून येशूचे वर्णन करतांत.

म्हणून, नाताळाचा अर्थ केवळ हा नाहीं कीं देव यां सर्व छायेचे ठिकाण खऱ्या स्वरूपाला देतो, तर त्याचा हाहि अर्थ होतो कीं तो ते खरे स्वरूप घेऊन त्याच्या लोकांसाठीं ते वास्तविक बनवतो. तो ते आमच्या हृदयपटलावर लिहितो. तो तारण आणि परिवर्तन यांनी भरून असलेलीं नाताळाची भेट झाडाखाली लपवून ठेवत नाहीं, कीं जणू ती आपण जाऊन आपल्या स्वत: च्या सामर्थ्यानें उचलावी. तर ती भेट तो स्वतः उचलतो आणि तुमच्या अंत:करणांत आणि तुमच्या मनात ठेवतो आणि तुम्हांला खात्री देतो कीं तुम्हीं देवाचे लेकरू आहात.

14 दिसम्बर : योग्य उद्धारकर्ता

Alethia4India
Alethia4India
14 दिसम्बर : योग्य उद्धारकर्ता
Loading
/

“जब समय पूरा हुआ, तो परमेश्‍वर ने अपने पुत्र को भेजा जो स्त्री से जन्मा, और व्यवस्था के अधीन उत्पन्न हुआ, ताकि व्यवस्था के अधीनों को मोल लेकर छुड़ा ले, और हम को लेपालक होने का पद मिले।” गलातियों 4:4-5

किसी संस्कृति की मान्यताओं का एक अच्छा नमूना प्राप्त करने का सबसे सरल तरीका है—बच्चों से बात करना। उदाहरण के लिए, एक बार जब एक ब्रिटिश बच्चे से पूछा गया कि यीशु कौन था, तो उसने उत्तर दिया, “वह वही था जो अमीरों को लूटकर गरीबों में बाँटता था!” (ऐसा प्रतीत होता है कि उसने यीशु और उनके शिष्यों को रॉबिन हुड और उनके साथियों से मिला दिया था!) इसी तरह, जब किसी अन्य बच्चे से पूछा गया, “एक मसीही कौन होता है?” तो उसने उत्तर दिया, “क्या वे वही लोग नहीं हैं जो अपनी सब्जियाँ खुद उगाते हैं?”

वर्ष के इस समय में, जब कई लोग ग्यारह महीनों तक परमेश्वर के बारे में अधिक नहीं सोचते, वे स्वयं को यीशु के जन्म के कारणों पर विचार करते हुए पाते हैं। हमारे कई मित्र, सहकर्मी और परिवारजन शायद यही कहेंगे कि यीशु एक रहस्यमयी व्यक्ति है। ये प्रतिक्रियाएँ हमें यह याद दिलाने के लिए पर्याप्त हैं कि मसीही विश्वास का सन्देश हमारे पड़ोसियों के लिए उतना स्पष्ट नहीं है जितना शायद हम सोचते हैं। यदि हमें दूसरों से यह सन्देश साझा करना है, तो पहले यह हमारे अपने हृदय में स्पष्ट और मूल्यवान होना चाहिए।

यीशु अन्य धार्मिक, ऐतिहासिक और मानवता के महान व्यक्तियों से अलग है, क्योंकि केवल वही इस संसार का उद्धारकर्ता बनने के योग्य है। प्रेरित पौलुस ने उसके आगमन को कोई आकस्मिक हस्तक्षेप नहीं माना, बल्कि इसे एक दिव्य नियुक्ति बताया। जब पौलुस कहता है, “परमेश्वर ने अपने पुत्र को भेजा,” तो इसका अर्थ यह है कि यीशु को उसकी पूर्व विद्यमान अवस्था से भेजा गया था। यीशु का जीवन तब आरम्भ नहीं हुआ जब वह बैतलहम में “एक स्त्री से जन्मा”—बल्कि वह तो समय के आरम्भ से पहले से विद्यमान था (यूहन्ना 1:1-3)। अपने परमेश्वरत्व को छोड़े बिना, उसने मानव रूप धारण किया, “व्यवस्था के अधीन जन्मा,” पिता के प्रति पूर्ण और सिद्ध आज्ञाकारिता को पूरा किया—जो सम्पूर्ण मानव इतिहास में केवल वही कर सका।

यदि परमेश्वर हमें बचाने वाला है, तो उद्धारकर्ता को स्वयं परमेश्वर होना चाहिए। यदि मनुष्य ने पाप किया है और उसे ही दण्ड भुगतना चाहिए, तो उद्धारकर्ता को मनुष्य भी होना चाहिए। और यदि वह मनुष्य जो पाप का दण्ड वहन करता है, स्वयं निष्पाप होना चाहिए, तो यीशु मसीह के अलावा और कौन इन योग्यताओं को पूरा करता है? केवल वही परमेश्वर के उद्धार की योजना को पूरा करने के लिए अनोखे रूप से योग्य है।

कोई और अच्छा न था,

जो पाप की कीमत चुका सके;

केवल उसी ने स्वर्ग का द्वार खोला,

और हमें भीतर आने दिया।[1]

यीशु कौन है? वह परमेश्वर का पुत्र है, जो मनुष्य के रूप में जन्मा। वह सिद्ध व्यवस्था-पालक है, जिसने उन लोगों को स्वतन्त्र करने के लिए अपने प्राण दिए जो व्यवस्था का पालन नहीं कर सके। फिर एक मसीही कौन है? वह व्यक्ति जो पाप के दण्ड से मुक्त किया गया है और परमेश्वर के परिवार में अपना लिया गया है। यह वह सन्देश है जिसे हमें प्रतिदिन स्वयं को स्मरण दिलाना चाहिए और यह प्रार्थना करनी चाहिए कि हमें इसे किसी और के साथ साझा करने का अवसर मिले। क्योंकि यह संसार का सबसे चौंकाने वाला और सबसे महिमामय सन्देश है।

गलातियों 3:23 – 4:7

पूरे वर्ष में सम्पूर्ण बाइबल पढ़ने के लिए: यहोशू 10–12; लूका 16 ◊


[1] सेसिल फ्रांसिस एलेक्ज़ेण्डर, “देयर इज़ ए ग्रीन हिल फार अवे” (1848).

13 दिसम्बर : बहुतों की छुड़ौती

Alethia4India
Alethia4India
13 दिसम्बर : बहुतों की छुड़ौती
Loading
/

“क्योंकि मनुष्य का पुत्र इसलिए नहीं आया कि उसकी सेवा टहल की जाए, पर इसलिए आया कि आप सेवा टहल करे, और बहुतों की छुड़ौती के लिए अपना प्राण दे।” मरकुस 10:45

मुझे बिल भरना अच्छा लगता है। शायद मुझे बिलों का आकार या उनकी बारम्बारता पसन्द न हो, परन्तु जब वे पूर्ण रूप से चुका दिए जाते हैं, तो वह अद्‌भुत अनुभूति होती है। पुराने समय में जब बिल आमतौर पर दफ्तर में जाकर भरे जाते थे, तो मुझे विशेष सन्तोष होता था जब मैं अपना बिल भुगतान के साथ काउण्टर पर देता और वह वापस PAID की मुहर के साथ लौटता था।

इन पदों में इस छोटे से वाक्य के माध्यम से यीशु अपनी मृत्यु की ओर संकेत करता है: “बहुतों की छुड़ौती के लिए।” पुराने नियम के कुछ उदाहरण यीशु द्वारा “छुड़ौती” शब्द के उपयोग का सन्दर्भ प्रदान करते हैं।

यहूदी व्यवस्था-विधान के अनुसार, यदि किसी मनुष्य का बैल किसी को मार डालता था, तो बैल और उसका स्वामी दोनों मृत्यु-दण्ड के अधिकारी होते थे। परन्तु यदि स्वामी पर छुड़ौती का दण्ड लगाया जाता, तो वह उस धनराशि को देकर अपने प्राणों को छुड़ा सकता था (निर्गमन 21:29–30)। अर्थात्, बैल का स्वामी एक निश्चित मूल्य देकर अपने जीवन को वापिस खरीद सकता था। यही बात उस स्थिति में भी लागू होती थी जब किसी परिजन को दासत्व से मुक्त कराना होता या किसी खेत या सम्पत्ति को बन्धक से छुड़ाना होता (लैव्यव्यवस्था 25 देखें)। इन सभी उदाहरणों में छुड़ौती का अर्थ होता था एक निर्णायक और मूल्यवान हस्तक्षेप, जो किसी को बन्धन से मुक्ति दिलाता था।

पुराने नियम की ये सभी परिस्थितियाँ भौतिक समस्याएँ थीं। किन्तु यीशु जिस बात की ओर संकेत कर रहा था, वह नैतिक संकट था। हम पाप के अधीन हैं और हमने परमेश्वर को ठेस पहुँचाई है। यीशु ने स्पष्ट किया कि केवल उसका निर्णायक हस्तक्षेप—हमारे जीवन के लिए दिया गया यह अनमोल मूल्य—ही हमें स्वतन्त्र कर सकता है और सम्पूर्ण बना सकता है। जैसा कि भजन का लेखक कहता है: “उसने मेरे पाप और दुख अपने ऊपर ले लिए, उन्हें अपना ही बना लिया।”[1]

मसीह हमारी छुड़ौती है। उसने “जो हमारे लिए शापित बना, हमें मोल लेकर व्यवस्था के शाप से छुड़ाया” (गलातियों 3:13), ताकि जब हम उस पर विश्वास करें, तो बन्धन से मुक्त हो सकें। अपनी मृत्यु के द्वारा, यीशु ने उन सभी पर लगाए गए न्याय को पूर्ण रूप से चुकता कर दिया जो उस पर विश्वास करते हैं। जब उसने पुकारा, “पूरा हुआ” (यूहन्ना 19:30), तो उसने यूनानी शब्द टेटेलेस्टाई कहा, जो उस समय के बिलों पर यह दिखाने के लिए लिखा जाता था कि वह पूरा चुकता हो गया है। अपने पुत्र के पुनरुत्थान में पिता ने उस भुगतान की रसीद प्रदान की। वह ऋण, जो हमारे विरुद्ध न्यायपूर्वक खड़ा था और जो हमारे सामर्थ्य से बाहर था, अब स्पष्ट रूप से मुहरबन्द है: “चुका दिया गया है।”

कई बार शत्रु हमें दोष देगा, और हमारा अपना हृदय हमें दोषी ठहराएगा: “क्या तुम वास्तव में क्षमा किए गए हो? यह पाप तो बहुत अधिक है! क्या वास्तव में परमेश्वर तुमसे प्रेम करता है? क्या वास्तव में तुम्हारे लिए अनन्त महिमा में कोई स्थान है?” जब आप ऐसी फुसफुसाहटें सुने, तो स्मरण करें कि मसीह न्याय के सिंहासन तक गया और आपके विरुद्ध खड़ा पूरा लेखा-जोखा चुकता कर दिया। पिता ने उसे मृतकों में से जीवित किया; इसलिए आप इस सत्य में पूर्ण सुरक्षा पा सकते हैं कि वह अब कभी भी उस भुगतान की पुनः माँग नहीं करेगा। आपका खाता हमेशा के लिए चुकता कर दिया गया है। आपकी छुड़ौती दे दी गई है।

  कुलुस्सियों 2:8-15

◊ पूरे वर्ष में सम्पूर्ण बाइबल पढ़ने के लिए: यहोशू 7–9; लूका 15:11-32


[1] चार्ल्स एच. गेब्रिएल, “माई सेवियर्ज़ लव” (1905).

13 December : अंतिम वास्तव येथे आहे

Alethia4India
Alethia4India
13 December : अंतिम वास्तव येथे आहे
Loading
/

सांगण्याचा मुख्य मुद्दा हा आहे कीं, स्वर्गामध्यें राजवैभवाच्या सिंहासनाच्या ‘उजवीकडें बसलेला’ असा प्रमुख याजक आपल्याला आहे. तो पवित्रस्थानाचा म्हणजें माणसानें नव्हे तर ‘प्रभूनें घातलेल्या’ खर्‍या ‘मंडपाचा’ सेवक आहे. . . “पर्वतावर तुला दाखवलेल्या नमुन्याप्रमाणें सर्व वस्तू बनवण्याची सावधगिरी ठेव,” ही आज्ञा, मोशे मंडप करणार होता तेव्हां  त्याला जशी मिळाली, तसे तेहि, जें स्वर्गीय वस्तूचें प्रतिरूप व छाया आहे त्याची सेवा करितात.” (इब्री 8:1-2, 5)

आम्हीं ह्या शास्त्रपाठावर यापूर्वी मनन केलें आहें. पण त्यांत आणखी बरेच कांहीं आहे. नाताळ म्हणजें छायेच्या ऐवजी खरी आणि ठोंस अशी गोष्ट.

इब्री 8:1-2, 5 ही वचनें  एक प्रकारचे सारांश रुपी मांडलेले कथन आहे. सांगण्याचा मुद्दा असा आहे कीं एक याजक जो आमच्या आणि देवाच्या मध्यें मध्यस्थी जातो, आणि देवाबरोबर आमचा समेट घडवून आणतो, आणि आपल्यासाठीं देवाजवळ विनवणी  करतो तो जुन्या कराराच्या दिवसांत व्हायचे त्यांप्रमाणें सामान्य, दुर्बळ, पापाचे अडखळत असलेला, व शेवटी मरणानें नाश पावणारा असां याजक नाहीं. तो देवाचा पुत्र आहे – सामर्थ्यशाली, पापरहित, अविनाशी जीवन असलेला.

इतकेच नाहीं तर, तो पृथ्वीवरील अशा मंडपाचा सेवक नाहीं जो जीर्ण पावतो, ज्यांस कीड लागते, जो पावसाने भिजून नाहींसा होण्याच्या बेतांत असतो, जो अग्नीने जळतो, फाटतो आणि चोरीला जातो व ज्याच्या आपल्या सर्व मर्यादा आहेत आणि ज्याचे स्थान विनाशी आहे. नाहीं, इब्री 8:2 म्हणते कीं ख्रिस्त आपल्यासाठीं “माणसानें नव्हे तर ‘प्रभूनें घातलेल्या’ खर्‍या ‘मंडपाचा’ सेवक” झाला आहे.” ही छाया नाहीं. तो स्वर्गात घातलेला खरा मंडप आहे. हे ते वास्तव आहे ज्याचे प्रतिरूप व छाया मोशेला पर्वतावर दाखवलेल्या नमुन्याप्रमाणें देण्यांत आली होती.

इब्री 8:1 सांगते त्याप्रमाणें, छायेपेक्षा श्रेष्ठ असलेल्या ह्या ‘खर्‍या’ गोष्टीविषयी आणखी एक मोठी गोष्ट म्हणजें ही कीं आपला महायाजक हा स्वर्गामध्यें राजवैभवाच्या सिंहासनाच्या ‘उजवीकडें बसलेला’ आहे. जुन्या कराराचा कोणताही याजक असां दावा करू शकला नाहीं.

येशू हा प्रत्यक्षांत देव पित्यासमोर आमचा मध्यस्थ आहे. देवाशेजारी त्याला मानाचे स्थान प्राप्त झालें आहे. त्याच्यावर देवाची अनन्य प्रीति आणि आदर आहे. तो सतत देवासोबत असतो. हे पडदे, वाट्या, मेज, मेणबत्त्या, झगे, मेंढ्या, शेळ्या आणि कबुतरांप्रमाणें छाया मात्र नाहीं. हे अंतिम, परम सत्य आहे : देव आणि त्याचा पुत्र आमच्या सार्वकालिक तारणासाठीं प्रीति आणि पवित्रतेमध्यें एकमेकांबरोबर एकत्र काम करतात.

अंतिम वास्तविकता म्हणजें देवत्वाच्या व्यक्तींमध्यें असलेले परस्पर नातेसंबंध, जें एकमेकांशी त्यांचे वैभव आणि पावित्र्य आणि प्रीति आणि न्याय आणि चांगुलपणा आणि सत्य तारण पावलेल्या लोकांमध्यें कसे प्रकट होईल याबद्दल एकमेकांबरोबर एकत्र काम करतात.

12 दिसम्बर : परम न्याय

Alethia4India
Alethia4India
12 दिसम्बर : परम न्याय
Loading
/

“यदि भला काम करके दुख उठाते हो और धीरज धरते हो, तो यह परमेश्‍वर को भाता है। और तुम इसी के लिए बुलाए भी गए हो, क्योंकि मसीह भी तुम्हारे लिए दुख उठाकर तुम्हें एक आदर्श दे गया है कि तुम भी उसके पद–चिह्नों पर चलो।” 1 पतरस 2:20-21

सी.एच. स्पर्जन ने एक बार लन्दन में अपने मण्डली से कहा, “मेरे प्रिय मित्र, यदि आप यह नियम बना लें कि कोई भी आपको अपमानित करे या आपके साथ अनादर से पेश आए और आप उसे बिना बदला दिए नहीं छोड़ेंगे, तो आपको प्रतिदिन भोर को परमेश्वर से प्रार्थना करने की आवश्यकता नहीं कि वह आपको उस संकल्प को निभाने में सहायता करे।”[1] उनका भाव यह था: अपने सम्मान की रक्षा करना और जिन्होंने हमें चोट पहुँचाई है उनसे बदला लेना हमारे स्वभाव का हिस्सा है। परन्तु दुख सहना और न्याय का कार्य परमेश्वर पर छोड़ना हमारे प्राकृतिक स्वभाव के विरुद्ध है।

वास्तव में, न्याय करना एक ऐसी ज़िम्मेदारी है, जिसके लिए हम पूर्णतः अयोग्य हैं। जब हम प्रतिघात करते हैं, तो हमें यह नहीं पता होता कि कितनी तीव्रता से करना है; और जब कोई हमें कठोर शब्द कहता है, तो हम अक्सर उससे कहीं अधिक कटुता से उत्तर देते हैं। भीतर-ही-भीतर हम यह सोचते हैं कि हम घृणा को घृणा से हरा देंगे, परन्तु ऐसा करके तो हम बुराई को और बढ़ा देते हैं। निश्चित रूप से, बुराई का दण्ड मिलना चाहिए—और वह मिलेगा भी। परन्तु यह दण्ड देना हमारा काम नहीं है।

केवल परमेश्वर ही न्याय करने और दण्ड देने में सिद्ध और सम्पूर्ण है। वही हर अन्याय को ठीक करेगा। एक सिंहासन है जो इस संसार के किसी भी न्याय-आसन से ऊँचा है, और एक दिन उसी सिंहासन पर सभी भ्रष्ट निर्णय, गलत न्याय और मानव न्याय की विफलताएँ ठीक की जाएँगी।

यह सच्चाई हमें प्रतिशोध की आड़ लेने की अनुमति नहीं देती। हमें अपने शत्रुओं के लिए कुछ और नहीं, केवल उनका उद्धार ही चाहना चाहिए। जिन्होंने हमारा तिरस्कार किया है, हमारे विरुद्ध कार्य किया है, या हमें नीचा दिखाया है—उनके प्रति हमारी जिम्मेदारी स्पष्ट है: हमें उनके लिए आशीष की कामना करनी है और उनके लिए प्रार्थना करनी है (मत्ती 5:44; लूका 6:28)।

यीशु हमारा आदर्श है: “वह गाली सुनकर गाली नहीं देता था, और दुख उठाकर किसी को भी धमकी नहीं देता था, पर अपने आप को सच्चे न्यायी के हाथ में सौंपता था” (1 पतरस 2:23)। आपके साथ उससे अधिक अन्याय नहीं होगा जितना यीशु के साथ हुआ, इसलिए हर परिस्थिति में आपको वैसा ही प्रत्युत्तर देना है जैसा उसने दिया।

आपको किस परिस्थितियों में और किन लोगों के साथ अधिक कठोरता से प्रतिघात करने का प्रलोभन होता है, बजाय इसके कि आप बुराई का प्रत्युत्तर भलाई से दें? उन लोगों के साथ भलाई करने में परमेश्वर को प्रसन्न करने के लिए तीन बातें आपकी सहायता करेंगी।

पहला, अपनी दृष्टि यीशु पर स्थिर रखें। जब आप मसीह को क्रूस पर यह कहते देखते हैं, “हे पिता, इन्हें क्षमा कर, क्योंकि ये जानते नहीं कि क्या कर रहे हैं” (लूका 23:34), तो उसके बाद प्रतिशोध की भावना को बनाए रखना अत्यन्त कठिन हो जाता है।

दूसरा, परमेश्वर के अनुग्रह पर विस्मित हो जाएँ। इस बात को याद रखें कि आप स्वाभाविक रूप में कौन थे और अनुग्रह से आप क्या बन गए हैं। जो व्यक्ति सचमुच परमेश्वर के अनुग्रह से विस्मित होता है, वह दूसरों के लिए बुरा नहीं चाहता।

तीसरा, अनन्तकाल पर और परमेश्वर के ऊँचे सिंहासन पर ध्यान केन्द्रित करें। आपकी वर्तमान स्थिति सम्पूर्ण चित्र नहीं है। आपको इस संसार में ही न्याय देखने की आवश्यकता नहीं है। इसलिए परमेश्वर से यह प्रार्थना करें कि वह आपको भलाई करने और सहनशील बने रहने में सहायता दे, चाहे आपके साथ बुराई ही क्यों न हो रही हो। वह आपको वही करने में सहायता देने को तत्पर है, जो उसके वचन के अनुसार सही है।

तीतुस 2:11-14; 3:1-7

पूरे वर्ष में सम्पूर्ण बाइबल पढ़ने के लिए: यहोशू 4– 6; लूका 15:1-10 ◊


[1] “ओवरकम इवल विद गुड,” द मैट्रोपोलिटन टैबरनैकल पुलपिट 22, क्रं. 1317, पृ. 556.