ArchivesAlethia4India

20 December : नाताळाचे ऐक्य

Alethia4India
Alethia4India
20 December : नाताळाचे ऐक्य
Loading
/

सैतानाची कृत्यें नष्ट करण्यासाठींच देवाचा पुत्र प्रकट झाला.” (1 योहान 3:8)

सैतानाची यंत्रणा एकजुटीने दररोज लक्षावधी पापांचे उत्पादन करतो. तो मोठमोठ्या मालवाहू विमानातून ते बांधून स्वर्गास पोहोचवतो आणि ते परमेश्वरासमोर पसरवतो आणि खूप खूप हसतो, हसतच राहतो.

काही लोक पूर्ण वेळ या यंत्रणेंत कामे करतात. इतर लोकांनी ते काम सोडले आहे आणि फक्त कधी कधी परत येत असतात.

या यंत्रणेंतील कामाचा प्रत्येक क्षण देवाला सैतानाचा हास्य विषय बनवितो. पाप सैतानाचा उद्योग आहे कारण त्याला देवाचा प्रकाश आणि सौंदर्य आणि पावित्र्य आणि गौरवाचा हेवा वाटतो. जेव्हां सृष्ट प्राणी आपल्या कर्त्यावर अविश्वास ठेवतात आणि त्याची आज्ञा मोडतात तेव्हां तो अतिशय प्रसन्न होतो.

म्हणूनच नाताळ हा मनुष्यासाठीं सुवार्ता आहे आणि देवासाठीं सुवार्ता आहे.

“ख्रिस्त येशू पापी लोकांना तारण्यास जगात आला, हे वचन विश्वसनीय व पूर्णपणें स्वीकारण्यास योग्य आहे; त्या पापी लोकांपैकीं मी मुख्य आहे” (1 तीमुथियुस 1:15). ही आमच्यासाठीं सुवार्ता आहे.

“पाप करणारा सैतानाचा आहे; कारण सैतान प्रारंभापासून पाप करत आहे. सैतानाची कृत्ये नष्ट करण्यासाठींच देवाचा पुत्र प्रकट झाला” (1 योहान 3:8). ही देवासाठीं देखील सुवार्ता आहे.

नाताळ हा देवासाठीं सुवार्ता आहे कारण येशू सैतानाच्या या संघ यंत्रणेंवर आघात करण्याचे नेतृत्व करावयास आला आहे. त्यानें थेट या कारखान्यात प्रवेश केला आहे, विश्वासूच्या दृढ ऐक्याची मागणी केली आहे, आणि एका विशाल संपाची सुरूवात केली आहे.

नाताळ हा पापाच्या यंत्रणेंवरला सोडून संपावर जाण्याचे पाचारण आहे. व्यवस्थापकांसोबत कुठलीही वाटाघाट नाहीं. कुठलीही सौदेबाजी नाहीं. फक्त एकचित्ताने, न डळमळता उत्पादनास विरोध करावयाचा आहे. त्याच्या उत्पादनाचा आम्हीं यापुढे भाग बनणार नाहीं.

नाताळाच्या ऐक्याचे ध्येय या मालवाहू विमानांस खाली आणणें आहे. ते बलप्रयोग किंवा हिंसाचार करणार नाहीं, पण सत्यासाठीं अदम्य भक्तीने ते सैतानाच्या उद्योगाच्या जीवननाशक यंत्रणेंचे कारस्थान प्रकाशात आणील.

नाताळाचे ऐक्य तोवर मोडणार नाहीं जोवर संपूर्ण टाळेबंदी साध्य होत नाहीं.

जेव्हां पापाचा नायनाट होईल, तेव्हां देवाचे नीतिमत्व पूर्णपणें प्रकट केलें जाईल. यापुढे कोणीही हसणार नाहीं.

जर या नाताळाला तुम्हीं देवाला कांहीं भेट देऊं इच्छिता, तर पापाच्या या यंत्रणेंबाहेर निघा आणि परत जाऊ नका. प्रीतिच्या संप रांगेत आपलें स्थान ग्रहण करा. जोपर्यंत देवाचे प्रतापी नाव दोषमुक्त होत नाहीं, आणि तो नीतिमानांच्या प्रशंसेत गौरवी असा सिद्ध होत नाहीं तोवर नाताळाच्या ह्या ऐक्यात आवर्जून भाग घ्यां.

19 दिसम्बर : भविष्य की महिमा

Alethia4India
Alethia4India
19 दिसम्बर : भविष्य की महिमा
Loading
/

“विश्‍वास ही से यूसुफ ने, जब वह मरने पर था, तो इस्राएल की सन्तान के निकल जाने की चर्चा की, और अपनी हड्डियों के विषय में आज्ञा दी।” इब्रानियों 11:22

उत्पत्ति की पुस्तक यूसुफ की मृत्यु के साथ समाप्त होती है, लेकिन वह कहानी का अन्त नहीं था। बल्कि यह परमेश्वर के प्रावधान और उद्धार की कहानी का आरम्भ था, जो पूरी बाइबल में और आज हमारे जीवनों में भी जारी है।

यूसुफ ने इस पर विशेष ध्यान दिया कि उसकी मृत्यु के बाद उसके अवशेषों के साथ क्या होगा। यह किसी विकृत रुचि के कारण नहीं था, बल्कि यह दिखाने के लिए था कि परमेश्वर ने अतीत में कैसा प्रावधान किया था और भविष्य में छुटकारे की प्रतिज्ञा की थी। उसके अवशेष इस्राएल की भावी पीढ़ियों को उन प्रतिज्ञाओं की ओर इंगित करते थे, जो तब तक पूरी नहीं हुई थीं।

यूसुफ का जीवन कई अद्‌भुत परीक्षाओं और अनुभवों से भरा था—अपने भाइयों द्वारा विश्वासघात किया जाना, पोतीपर की पत्नी द्वारा झूठा आरोप लगाया जाना, फिरौन द्वारा सम्मानित किया जाना, मिस्र की राजसभा में ऊँचा स्थान पाना, अपने परिवार से पुनर्मिलन होना इत्यादि—लेकिन इब्रानियों की पत्री के लेखक ने इनमें से किसी को भी मुख्य रूप में नहीं चुना, बल्कि उसने उसके उस विश्वास को रेखांकित किया जो उसने भविष्य की आशा के लिए रखा था। क्यों? क्योंकि वह विश्वास अत्यन्त महत्त्वपूर्ण था।

यूसुफ नहीं चाहता था कि उसका परिवार मिस्र में अपनी जड़ें बहुत गहराई तक जमाए। वह जानता था कि प्रतिज्ञात देश आने वाला है। इसलिए उसने कोई भव्य अन्तिम संस्कार नहीं माँगा—केवल यह कहा कि उसके मृत शरीर पर लेप लगाकर मिस्र में एक पेटी में संरक्षित किया जाए (उत्पत्ति 50:22-26)। क्यों? क्योंकि वह नहीं चाहता था कि उसके मृत शरीर को दफनाया जाए। वह चाहता था कि उसका शरीर तैयार रहे कि जब समय आए, तब उसे प्रतिज्ञात देश में ले जाया जाए। वह जानता था कि वह पेटी अपने आप में यह स्मारक होगी कि प्रतिज्ञात देश की आशा उतनी ही निश्चित थी, जितनी परमेश्वर की कोई अन्य प्रतिज्ञा। जब भविष्य में कठिन दिन आएँगे—जैसा कि उसने कल्पना भी की होगी—तो वह चाहता था कि आने वाली पीढ़ियाँ उस प्रतिज्ञा की ओर देख सकें। वे उसके अवशेषों की पेटी की ओर देख सकते थे और कह सकते थे: यूसुफ निश्चय जानता था कि हम यहाँ से निकलेंगे। यदि वह निश्चित न होता, तो वह अपनी हड्डियों को इस प्रकार हमारे साथ न रखता।

आज, आपके पास यूसुफ के अवशेषों की पेटी नहीं है—आपके पास एक खाली कब्र है, जो आपको परमेश्वर के पिछले प्रावधान और आपके भविष्य की आशा की याद दिलाती है। मसीह ही “हमारे अतीत की सहायता और आने वाले वर्षों की आशा है।” वही “हमारा शाश्वत निवासस्थान” है।[1] उसी के कारण हम कठिन दिनों में जीवित रह सकते हैं, और अपने अन्तिम दिन में विश्वास के साथ और स्वर्ग की सुनिश्चित आशा के साथ मर सकते हैं, जो हमारा महान प्रतिज्ञात देश है।

  लूका 23:32-43

◊ पूरे वर्ष में सम्पूर्ण बाइबल पढ़ने के लिए: नहेम्याह 1–3; लूका 19:1-27


[1] आईज़क वॉट्स, “ओ गॉड, आवर हेल्प इन एजेस पास्ट” (1719).

19 December : नाताळ स्वातंत्र्यासाठींआहे

Alethia4India
Alethia4India
19 December : नाताळ स्वातंत्र्यासाठींआहे
Loading
/

ज्या अर्थी ‘मुलें’ एकाच रक्तमांसाची होती त्या अर्थी तोही त्यांच्यासारखा रक्तमांसाचा झाला, हेतू हा कीं, मरणावर सत्ता गाजवणारा म्हणजें सैतान, ह्याला मरणानें शून्यवत करावे, आणि जें मरणाच्या भयानें आयुष्यभर दास्याच्या बंधनात होते त्या सर्वांना मुक्त करावे. (इब्रीलोकांस 2:14-15)

येशू मानव झाला कारण जी गोष्ट अगत्याची होती ती म्हणजें एका अशा मनुष्याचा आत्मयज्ञ जो स्वतः मनुष्यापेक्षा श्रेष्ठ असा आहे. देही होणें म्हणजें देवानें स्वतःला मरणाच्या नांगीच्या अंकित केलें.

ख्रिस्तानें मृत्यूचा धोका पत्करला नाहीं. त्यानें मृत्यू निवडला. त्यानें मरणाला मिठी मारली. म्हणूनच तो आला: “सेवा करून घेण्यास नाहीं, तर सेवा करण्यास व पुष्कळांच्या मुक्तीसाठीं आपला जीव खंडणी म्हणून अर्पण करण्यास आला आहे” (मार्क 10:45).

येशूनें वधस्तंभापासून माघार घ्यावी म्हणून सैतानाने खूप प्रयत्न केला यात काही आश्चर्य नाहीं — अरण्यांत (मत्तय 4:1-11) आणि पेत्राच्या तोंडून (मत्तय 16:21-23)! वधस्तंभ हा सैतानाचा नाश होता. येशूनें त्याचा नाश कसा केला?

इब्रीलोकांस 2:14 म्हणते कीं सैतान “मरणावर सत्ता गाजवतो.” याचा अर्थ, सैतानाकडें मरणाला घाबरून टाकणारं रौद्र रूप देण्याचे सामर्थ्य आहे. “मरणाचे सामर्थ्य” हे असें सामर्थ्य आहे जे मरणाच्या भीतीने मनुष्यांना गुलाम बनवते. ते मनुष्यांना पापात ठेवण्याची ही शक्ती आहे जेणेंकरून मरण एक भयानक सत्य म्हणून प्रकट व्हावें.

पण येशूनें सैतानाचे हे सामर्थ्य काढून त्याला शून्यवत केलें. त्याला नि:शस्त्र केलें. त्यानें आपल्यासाठीं नीतिमत्वाचे एक कवच तयार केलें जे आपल्याला सैतानाच्या दोषारोपापासून मुक्त करते. त्यानें हे कसे केलें?

त्याच्या मरणाने, येशूनें आपली सर्व पापे पुसून टाकली. आणि पाप नसलेल्या मनुष्याला सैतान दोषी ठरवू शकत नाहीं. पापांची क्षमा झालेंलें, असें आपण शेवटी अविनाशी झालों आहों. देवाच्या स्वतःच्या न्यायालयात देवाच्या लोकांवर दोष लाऊन देवाच्या राज्याचा नाश करावा हे सैतानाचे कारस्थान होते. पण आता, ख्रिस्तामध्यें, दंडाज्ञा नाहींच. सैतानाचा राजद्रोह धूळीस मिळविण्यात आला आहे. जगाचा घात करण्याचा त्याचा डाव हाणून पाडण्यात आला आहे. “त्याचा रोष आपण सहन करू शकतो, कारण पाहा त्याचा नाश येऊन पोहचला आहे.” वधस्तंभाने त्याचा पराभव केला आहे. आणि ती वेळ येत आहे जेव्हां तो आपला शेवटला श्वास घेईल.

नाताळ स्वातंत्र्यासाठीं आहे. मरणाच्या भीतीपासून मुक्तता.

येशू बेथलेहेममध्यें आमच्यांसारखा रक्तमांसाचा झाला, येरूसलेमात आमच्या मरणाचा स्थानापन्न झाला – यासाठीं कीं आज आम्हीं आमच्या नगरांत निर्भयपणें वावर करूं शकू. होय, निर्भयपणें. कारण माझ्या आनंदाला असलेला सर्वात मोठा धोका जर नाहींसा झाला, तर मी चिमुरड्यांवर का जळफळावे? तुम्हीं असें कसे म्हणू शकता (खरोखर का!), “बरें, मला मरण्याची भीती वाटत नाहीं, पण मला माझी नोकरी गमावण्याची भीती वाटते”? नाहीं. नाहीं. विचार करा!

जर मरणाची (मी म्हणालो, मरण! — नाडीचा ठोका किंवा सर्दी गेली हे नाहीं!) जर मरणाची यापुढे भीती नाहीं, तर आपण स्वतंत्र आहों, खरोखर स्वतंत्र आहों. ख्रिस्तासाठीं आणि त्याच्या प्रीतिसाठीं या जगांत कोणताहि धोका पत्करण्यास स्वतंत्र. आता चिंतेची गुलामगिरी नाहीं.

जर पुत्र तुम्हांला बंधमुक्त करील तर तुम्हीं खरेखुरे बंधमुक्त व्हाल!

18 दिसम्बर : इसकी सुनो

Alethia4India
Alethia4India
18 दिसम्बर : इसकी सुनो
Loading
/

“पतरस ने यीशु से कहा, ‘हे रब्बी, हमारा यहाँ रहना अच्छा है : इसलिए हम तीन मण्डप बनाएँ; एक तेरे लिए, एक मूसा के लिए, और एक एलिय्याह के लिए।’ क्योंकि वह न जानता था कि क्या उत्तर दे, इसलिए कि वे बहुत डर गए थे। तब एक बादल ने उन्हें छा लिया, और उस बादल में से यह शब्द निकला, “यह मेरा प्रिय पुत्र है, इसकी सुनो।’” मरकुस 9:5-7

पतरस के लिए यीशु के रूपान्तरण से पहले के दिन भावनाओं के उतार-चढ़ाव से भरे थे। एक क्षण वह घोषणा कर रहा था, “तू जीवते परमेश्वर का पुत्र मसीह है” (मत्ती 16:16), और अगले ही क्षण यीशु उसे डाँटते हुए कह रहा था, “हे शैतान, मेरे सामने से दूर हो! तू मेरे लिए ठोकर का कारण है; क्योंकि तू परमेश्‍वर की बातों पर नहीं, परन्तु मनुष्यों की बातों पर मन लगाता है” (पद 23)। पतरस उस ऊँचाई तक उठ चुका था जहाँ उसने उस पुरुष की सच्ची पहचान प्रकट की थी, जिसने उसे मनुष्यों का मछुआरा बनने के लिए बुलाया था; परन्तु फिर वह ऐसी गहराई तक गिर पड़ा कि जीवते परमेश्वर के पुत्र ने उसे यह कहकर ताड़ना दी कि वह दुष्ट से प्रेरित हो रहा है और पुत्र के कार्य में बाधा बन रहा है। लेकिन वह इससे भी नीचे गिरने वाला था और फिर उससे भी ऊँचा उठने वाला था (मत्ती 26:69-75; प्रेरितों 4:5-20)। यदि मेरे समान आपका मसीही जीवन भी उतार-चढ़ाव से भरा हुआ लगता है, तो पतरस का उदाहरण आपके लिए एक उत्साहजनक प्रेरणा हो सकता है।

मत्ती 17 में, पतरस अचानक खुद को एक पहाड़ पर रूपान्तरित और तेजोमय यीशु के साथ पाता है, जो मूसा और एलिय्याह के साथ बातचीत कर रहा था। स्वाभाविक रूप से, पतरस “न जानता था कि क्या उत्तर दे” क्योंकि वह और उसके दो साथी “बहुत डर गए थे” (मरकुस 9:6)। वह नहीं जानता था कि वह क्या कह रहा है (लूका 9:33)—लेकिन फिर भी वह बोल पड़ा!

उस महिमा की एक झलक ने पतरस को स्तब्ध कर दिया। वह प्रभु और पुराने नियम के इन दो महान भविष्यवक्ताओं के लिए झोंपड़ियाँ बनाने का सुझाव दे ही रहा था कि अचानक, जैसे यीशु के बपतिस्मा के समय हुआ था, स्वर्ग से एक स्वर आया जिसने उसे यह बताया कि इस दर्शन पर सही प्रतिक्रिया क्या होनी चाहिए: बस, पतरस! अब यीशु की सुनने का समय है। यह मेरा प्रिय पुत्र है, जिससे मैं प्रेम करता हूँ; इसकी सुनो।

यह परमेश्वर की लगातार पुकार है—हर समय, हर स्थान पर, हर व्यक्ति के लिए। परमेश्वर का वचन आज भी पवित्रशास्त्र के माध्यम से उतना ही जीवित और प्रभावी है, जितना तब था जब पतरस ने उसे रूपान्तरण पर्वत पर सुना था। जब हम बाइबल पढ़ते हैं और पवित्र आत्मा हमारे हृदयों में कार्य करता है, तो हमें वैसे ही स्वर्गिक वैभव की झलक और महिमा की अनुभूति मिल सकती है, जैसी पतरस, याकूब और यूहन्ना को मिली थी।

हम, पतरस की तरह, अपने मसीही जीवन को “कभी गहराइयों में डूबा हुआ . . . और कभी ऊँचाइयों को छूता हुआ पाते हैं।”[1] लेकिन जब परमेश्वर का अटल और शाश्वत वचन हमारे जीवन में प्रवेश करता है, तो वह हमें यीशु की ओर मोड़ता है—उस प्रिय पुत्र की ओर जो सदा पिता को प्रिय था और जो स्वयं को हमारे लिए प्रकट करता है। प्रश्न यह है: क्या हम उसकी सुनेंगे?

2 पतरस 1:16-21

पूरे वर्ष में सम्पूर्ण बाइबल पढ़ने के लिए: यहोशू 22–24; लूका 18:18-43 ◊


[1] ओक्टेवियस विनस्लो, सोल-डेप्थ्स ऐण्ड सोल-हाईट्स (बैनर ऑफ ट्रुथ, 2006), पृ. 1.

18 December : सुवार्ताप्रसारासाठीं नाताळाचा नमूना

Alethia4India
Alethia4India
18 December : सुवार्ताप्रसारासाठीं नाताळाचा नमूना
Loading
/

“जसे तू मला जगात पाठवलेस तसे मीहित्यांना जगात पाठवले.” (योहान 17:18)

नाताळ हा सुवार्ता प्रसारासाठीं एक नमूना म्हणजें आदर्श आहेत. सुवार्ता प्रसाराचे कार्य नाताळाचे प्रतिबिंब दाखविणारा आरसा आहे. “जसे तू ….तसे मीहि”

उदाहरणार्थ, संकट. ख्रिस्त जे त्याचे स्वकीय त्यांकडें आला तरी त्याच्या स्वकीयांनी त्याचा स्वीकार केला नाहीं. तसेच तुमच्यांबरोबरहि होते. त्यांनी त्याच्याविरुद्ध कारस्थान रचले. तसेच तुमच्यांविरुद्धहि केलें जाते. त्याचे कायमचे घर नव्हते. तुमचेहि नाहीं. त्यांनी त्याच्यावर खोटे आरोप लावले. तुमच्यांवरहि लावले जातांत. त्यांनी त्याला चाबकांनी मारले आणि त्याची थट्टा केली. तुम्हांबरोबर तसेच वर्तन केलें जाते. तो तीन वर्षांच्या सेवेनंतर मृत्यू पावला. तुमचाहि मृत्यू होईल.

पण याहिपेक्षा एक अतिशय वाईट संकट आहे ज्यामधून येशू वाचला. तुम्हीं सुद्धा वाचविले जाल!!

16व्या शतकाच्या मध्यकाळात फ्रांसिस झेविअर (1506-1552), यांनी मलाका (आजच्या मलेशियाचा भाग) येथें कार्यरत असलेले फादर पेरेज यांना चीनप्रत त्याच्या सुवार्ता कार्यात ते तोंड देत असलेल्या संकटांविषयी लिहिलें. त्यांनी म्हटलें,

सर्व संकटांपैकीं सर्वात मोठे संकट देवाच्या दयेत आपला भरवसा आणि विश्वास गमावणें आहे… त्याच्यावर अविश्वास करणें कोणत्याही भौतिक वाईटापेक्षा अधिक भयंकर गोष्ट ठरेल जी देवाचे शत्रू एकत्र मिळून आमच्यावर लादू शकतात, कारण देवाच्या परवानगीवाचून दुरात्मे किंवा त्यांचे मानव रुपी सेवक आम्हास थोड्या प्रमाणातही अळखळण आणू शकत नाहींत.

सुवार्तिकांना ज्या सर्वात मोठ्या संकटाला तोंड द्यावे लागते ते संकट मृत्यू नाहीं तर देवाच्या दयेवर अविश्वास बाळगणें आहे. जर ते संकट यशस्वीपणें टाळण्यात आलें, तर इतर सर्व संकटे आपली नांगी गमावतील.

शेवटी देव आमच्या हातात प्रत्येक कट्यारास राजदंड बनवितो. जे.डब्लू. अलेक्झेंडर म्हणतो, “सांप्रतकाळातील कष्टाच्या प्रत्येक क्षणाची गौरवाच्या लक्षावधी युगांनी कृपापूर्णरित्या परतफेड केली जाईल.”

ख्रिस्त या संकटातून निभावून गेला – देवावर अविश्वास करण्याचे संकट. म्हणून देवानें त्याला अत्युच्च केलें! जसे त्याला केलें, तसे तुम्हांलाहि करील.

या नाताळाच्या हंगामांत हे लक्षात ठेवा कीं नाताळ हा सुवार्ता प्रसारासाठीं नमूना व आदर्श आहे. जसे मी, तसे तुम्हीं. आणि त्या कार्याचा अर्थ आहे संकट. आणि सर्वात मोठे संकट देवाच्या दयेवर अविश्वास बाळगणें हे आहे. यास जर तुम्हीं बळी पडला कीं सर्वकाही गमावले, येथें जर जिंकला तर येणाऱ्या लक्षावधी युगानेयुग कोणतीहि गोष्ट तुमचे अहित करू शकणार नाहीं.

17 दिसम्बर : आवश्यक परीक्षाएँ

Alethia4India
Alethia4India
17 दिसम्बर : आवश्यक परीक्षाएँ
Loading
/

“हम क्लेशों में भी घमण्ड करें, यह जानकर कि क्लेश से धीरज . . . उत्पन्न होता है।” रोमियों 5:3

जीवन के किसी भी क्षेत्र में सही दृष्टिकोण अत्यन्त महत्त्वपूर्ण होता है। कला के क्षेत्र में, यह कलाकार को एक ऐसी छवि बनाने में सहायता करता है कि उसके द्वारा बनाया गया प्याला इतना वास्तविक लगता है कि मानो उसे अभी पानी से भर दिया जाए, या उसके द्वारा बनानी गई कुर्सी इतनी वास्तविक लगती है कि वह हवा में झूलती हुई नहीं बल्कि जमीन पर टिकी हुई प्रतीत होती है। इसी प्रकार, जीवन की परीक्षाओं में भी सही प्रतिक्रिया देने के लिए सही दृष्टिकोण आवश्यक है। यदि हम इनका सही अर्थ नहीं समझते, तो हम इनका सामना भी सही तरीके से नहीं कर सकते।

परीक्षाएँ हमारे विश्वास को परखने का साधन हैं जिनके द्वारा यह परखा जाता है कि क्या हम केवल यीशु में भरोसा रखते हैं या नहीं। ये यह भी निर्धारित करने में सहायता करती हैं कि हमारा विश्वास सच्चा है या दिखावटी? जब जीवन सुचारू रूप से चलता है, तो आत्मविश्वास महसूस करना आसान होता है। लेकिन जब समस्याएँ सिर उठाती हैं—जब परिवार बिखरने लगता है, जब शरीर या मन कमजोर हो जाता है, जब हमारी आशाएँ टूट जाती हैं—तब हमें पता चलता है कि हमारा विश्वास कितना दृढ़ है। और जब परीक्षाओं में हमारा विश्वास सच्चा सिद्ध होता है, तो हमें आनन्द होता है, क्योंकि ऐसा विश्वास “आग से ताए हुए नाशवान सोने से भी कहीं अधिक बहुमूल्य है” (1 पतरस 1:7)।

कठिनाइयाँ हमारे विश्वास की वृद्धि को परखने में भी सहायता करती हैं—कि हम बढ़ रहे हैं या रुक गए हैं। निराशाएँ और आँसू अक्सर हमें आत्मिक रूप से आगे बढ़ाते हैं, क्योंकि तब हम परमेश्वर के वचन को उन तरीकों से लागू करने लगते हैं, जिनकी हमने पहले कल्पना भी नहीं की थी। हम मसीह के अतुलनीय मूल्य को उन तरीकों से समझने लगते हैं, जिन्हें हम पहले कदाचित नहीं समझते थे। एक लेखक ने लिखा है, “कष्टों की आँधी मिथ्या विश्वास, कपट और सन्देह की भूसी को उड़ा देती है, और केवल वही बचता है जो सच्चा और शुद्ध चरित्र होता है।”[1]

परीक्षाएँ हमें सहनशीलता विकसित करने में भी सहायता करती हैं। मसीही जीवन कुछ सौ मीटर की दौड़ नहीं, बल्कि जीवनभर चलने वाली मैराथन है। मैराथन धावकों को कई कठिन मीलों से गुजरना पड़ता है, जहाँ वे थकान और पीड़ा महसूस करते हैं, लेकिन वे दौड़ जारी रखते हैं। उन्हें आश्चर्य नहीं होता कि यह कठिन क्यों है; वे पहले से जानते हैं कि ऐसा होगा। लेकिन वे यह भी जानते हैं कि इन कष्टों के पार ही विजय का मुकुट है। इसी तरह, जीवन में हमें मिलने वाली परीक्षाएँ हमें आत्मिक रूप से मजबूत बनाती हैं, ताकि हम अपनी दौड़ अच्छी तरह पूरी कर सकें।

यदि आप किसी ऐसे मसीही को देखें, जिसकी आँखें कोमल और हृदय दयालु है, तो आपको लगभग निश्चित रूप से यह पता चलेगा कि उन्होंने यह विनम्रता और करुणा कठिन परीक्षाओं के माध्यम से प्राप्त की है। हम अक्सर बिना परिश्रम के अच्छे परिणाम चाहते हैं, लेकिन ऐसा कभी नहीं होता। परमेश्वर आमतौर पर हमारे विश्वास को दुखों की मिट्टी में ही उगने देता है।

प्रश्न यह है: “क्या मैं इस पर विश्वास करता हूँ?” यदि आपका उत्तर हाँ है, तो यह आपके दृष्टिकोण और जीवन की कठिनाइयों के प्रति आपकी प्रतिक्रिया को पूरी तरह बदल देगा। परीक्षाएँ अब भी आपको पीड़ा, भय और अनिश्चितता से भर सकती हैं, लेकिन साथ ही, आप उन्हें आनन्द के साथ स्वीकार कर पाएँगे, यह जानते हुए कि वे आपके आत्मिक धैर्य को विकसित कर रही हैं और आपको अन्त तक पहुँचने की शक्ति दे रही हैं।

1 पतरस 1:3-9

◊ पूरे वर्ष में सम्पूर्ण बाइबल पढ़ने के लिए: यहोशू 19–21; लूका 18:1-17


[1] जेम्स बी. ऐडमसन, दि एपिस्टल ऑफ जेम्स, द न्यू इण्टरनैशनल कॉमैण्ट्री ऑन द न्यू टेस्टामेण्ट (अर्डमंस, 1976), पृ. 54.

17 December : शक्य असें सर्वात मोठे तारण

Alethia4India
Alethia4India
17 December : शक्य असें सर्वात मोठे तारण
Loading
/

“परमेश्वर म्हणतो, पाहा, असे दिवस येत आहेत कीं त्यात इस्राएलाचे घराणें व यहूदाचे घराणें ह्यांच्याबरोबर मी नवा करार करीन” (यिर्मया 31:31)

देव नीतिमान आणि पवित्र आणि आमच्यासारख्या पापी लोकांपासून पूर्णपणें भिन्न असा आहे. नाताळाच्या ह्या हंगामात – आणि इतर सर्व प्रसंगी- आमची हीच मुख्य अडचण आहे. आम्हीं ह्या नीतिमान आणि पवित्र देवाबरोबर आमच्या नात्यांत कशी सुधारणा करणार?

तथापि, देव ममताळू आहे आणि त्यानें यिर्मया 31 मध्यें अभिवचन दिलें (ख्रिस्ताच्या जन्माच्या 500 वर्षांपूर्वी) कीं एक दिवस असा येईल जेव्हां तो काहीतरी नवीन करील. तो छायेंच्या जागी ख्रिस्ताची वास्तविकता आणेंल. आणि तो सामर्थ्यानिशी आमच्या जीवनांत येईल आणि त्याची इच्छा आमच्या अंतःकरणावर लिहील यासाठीं कीं बाहेरून आम्हास भाग पाडले जाऊ नये, तर आम्हीं त्याच्यावर प्रीति करावयांस आणि त्याच्यावर विश्वास ठेवावयांस आणि त्याचे अनुसरण करावयांस आतून इच्छुक असावें,.

ते साध्य करण्यांत आलेलें असे सर्वात मोठे तारण ठरेल – जर देव आम्हास विश्वातील सर्वात मोठी वास्तविकता उपभोगावयास देणार असेल आणि नंतर आम्हांला या वास्तविकतेची अशाप्रकारे याची जाणीव देण्यासाठीं आमच्यात कार्य करीत असेल कीं जिचा आम्हीं सर्वात मोठ्या स्वातंत्र्यानिशी आणि शक्य तेवढ्या मोठ्या आनंदात आस्वाद घेत असू. हे नाताळाचे एक असें बक्षिस आहे ज्याविषयी आम्हीं गीत गाऊन आनंद केलें पाहिजें.

खरे म्हणजें, नव्या करारात अगदी याविषयीच अभिवचन देण्यात आले होते. पण एक मोठे अडखळण होते. आमचे पाप. आमच्या अधर्मामुळें देवापासून आमचे विभक्त होणें.

पवित्र आणि नीतिमान देव आम्हा पातक्यांस इतक्या दयेने कसे वागवू शकतो कीं तो आम्हास सर्वात शक्य आनंदाचा आस्वाद घेण्यासाठीं विश्वातील सर्वात मोठी वास्तविकता (म्हणजें त्याचा पुत्र) देतो?

उत्तर हे आहे कीं देवानें आमची पापे त्याच्या पुत्रावर टाकली, आणि त्यांस तेथे शिक्षा दिली, यासाठीं कीं त्याला ते त्याच्या मनातून काढता यावे, आणि आमच्याशी दयेने वागावे आणि त्याचवेळी स्वतः नीतिमान आणि पवित्र असावें. इब्री 9:28 म्हणते कीं ख्रिस्त “पुष्कळांची पापे स्वतःवर घेण्यासाठीं’ एकदाच अर्पण केला गेला.”

ख्रिस्त जेव्हां मेला तेव्हां त्यानें आमची पापे स्वदेही घेतली (1 पेत्र 2:24). त्यानें आमची शिक्षा स्वतःवर घेतली (रोम 8:3). त्यानें आमचा दोष पुसून टाकला (रोम 8:1). आणि त्याचा अर्थ आमची पापे नाहींशी झाली (प्रे. कृत्ये 10:43). ती दंडाज्ञेसाठीं आधार म्हणून यापुढे देवाच्या मनात नाहींत. त्या अर्थाने, तो त्यांस ”विसरून जातो“ (यिर्मया 31:34). ती ख्रिस्ताच्या मरणात गिळंकृत झालीं.

ज्याचा अर्थ हा आहे कीं देव आता त्याच्या न्यायास स्मरून, अवर्णनीयरित्या थोर अशा नव्या कराराच्या अभिवचनांची आमच्यावर उधळण करण्यास स्वतंत्र आहे. तो आम्हास आमच्या आनंदोपभोगासाठीं, विश्वातील सर्वात मोठी वास्तविकता, म्हणजें ख्रिस्त देतो. आणि तो स्वतःची इच्छा –त्याचे स्वतःचे अंतःकरण – आमच्या हृदयांवर लिहितो यासाठीं कीं आम्हास ख्रिस्तावर प्रीती करता यावी आणि ख्रिस्तावर विश्वास ठेवता यावा आणि स्वातंत्र्य आणि आनंदाने आतून-बाहेरून ख्रिस्ताचे अनुसरण करता यावे.

16 दिसम्बर : दया वहाँ महान थी

Alethia4India
Alethia4India
16 दिसम्बर : दया वहाँ महान थी
Loading
/

“क्योंकि हम भी पहले निर्बुद्धि, और आज्ञा न मानने वाले, और भ्रम में पड़े हुए और विभिन्न प्रकार की अभिलाषाओं और सुख-विलास के दासत्व में थे, और बैर भाव, और डाह करने में जीवन व्यतीत करते थे, और घृणित थे, और एक दूसरे से बैर रखते थे। पर जब हमारे उद्धारकर्ता परमेश्‍वर की कृपा और मनुष्यों पर उसका प्रेम प्रगट हुआ, तो उसने हमारा उद्धार किया; और यह धर्म के कामों के कारण नहीं, जो हम ने आप किए, पर अपनी दया के अनुसार नए जन्म के स्नान और पवित्र आत्मा के हमें नया बनाने के द्वारा हुआ।” तीतुस 3:3-5

यदि आपके घर में आग नहीं लगी है, तो आपको अग्निशमन दल की जरूरत नहीं है; उसी प्रकार, यदि आप पूरी तरह स्वस्थ हैं, तो कोई डॉक्टर आपको बेवजह ड्रिप नहीं लगाएगा। यह निरर्थक होगा! इसी तरह, जब तक हमें वास्तव में यह एहसास नहीं होता कि हमें क्षमा की आवश्यकता है, तब तक परमेश्वर के अनुग्रह और दया की कहानी हमारे लिए कोई विशेष अर्थ नहीं रखती। हमें यह अप्रासंगिक लगती है।

कई बार हम यह गलती कर बैठते हैं कि दूसरों की स्थिति देखकर तो हम महसूस करते हैं कि उन्हें क्षमा की बहुत अधिक आवश्यकता है, लेकिन वहीं हम क्षमा की अपनी जरूरत को अनदेखा कर देते हैं। हम मन ही मन सोचते हैं (चाहे हम इसे स्वीकार न करें), “धन्यवाद परमेश्वर, मैं उनके जैसा नहीं हूँ।” लेकिन परमेश्वर के अनुग्रह से, हमें जल्दी ही यह एहसास होता है कि हम भी कभी-कभी कठोर हो जाते हैं, हम भी ऐसी बातें बोल देते हैं और ऐसे काम कर देते हैं जो नहीं करने चाहिएँ, या हम वे काम करने में चूक जाते हैं, जो हमें करने चाहिएँ। जब हम इस अपराध-बोध को महसूस करते हैं, तब हमें अपने लिए क्षमा की आवश्यकता समझ में आती है, और जब हमें वे लोग क्षमा करते हैं, जिनका हमने अपमान किया था, तो हम कृतज्ञता से भर जाते हैं।

क्षमा का आनन्द प्राप्त करने से पहले हमें अपने पाप की वास्तविकता को स्वीकार करना आवश्यक है। सबसे पहले, हमें स्वयं को सही दृष्टिकोण से देखना होगा: हम स्वभाव से खोई हुई भेड़ें हैं, परमेश्वर के विरुद्ध विद्रोही हैं, और खाली पात्र हैं जिन्हें भरने की आवश्यकता है। हमें यह स्वीकार करना होगा कि चाहे हम मसीही जीवन में कितना भी आगे क्यों न बढ़ जाएँ, और चाहे परमेश्वर का आत्मा हमें कितना भी बदल दे, हम कभी भी अनुग्रह की आवश्यकता से परे नहीं हो सकते, क्योंकि हम अपनी पापमय प्रकृति से कभी पूरी तरह मुक्त नहीं होते। जब तक हमें यह एहसास नहीं होता कि हमारे पापों के लिए हमारा क्या परिणाम होना चाहिए था, तब तक हम इस अद्‌भुत सत्य के आगे नहीं झुकते कि एक सिद्ध उद्धारकर्ता ने हमारे स्थान पर प्राण दिए और हमारे समस्त ऋण को चुका दिया ताकि हम परमेश्वर की पूर्ण क्षमा प्राप्त कर सकें।

हमारी सबसे बड़ी आवश्यकता है कि हम निरन्तर विश्वास और पश्चाताप के साथ मसीह की ओर मुड़ते रहें। हम चाहे मसीही जीवन में कहीं भी हों, हम सभी को प्रार्थना करनी चाहिए कि परमेश्वर हमें स्वयं के बारे में और हमारे उद्धारकर्ता के बारे में सत्य प्रकट करे। फिर, जैसे-जैसे हम यह समझते जाएँगे कि हम वास्तव में क्या पाने के योग्य थे, वैसे-वैसे हम अपने उद्धारकर्ता से और अधिक प्रेम करने लगेंगे। हम परमेश्वर के प्रेम और यीशु के कार्यों से विस्मित होते रहेंगे।

अतः अभी एक क्षण रुकें। परमेश्वर से प्रार्थना करें, “मुझे मेरा वास्तविक स्वरूप दिखा,” और अपने पापों पर विचार करें। फिर प्रार्थना करें, “मुझे मेरा उद्धारकर्ता दिखा,” और उसकी दया और अनुग्रह की वास्तविकता में आनन्दित हों। तब उसकी करुणा और दया आपके हृदय को पूरी तरह भर देगी, और आप आनन्दपूर्वक इस गीत को गा पाएँगे:

दया वहाँ महान थी, और अनुग्रह भरपूर था;

क्षमा वहाँ मुझ पर अपार थी;

वहाँ मेरे बोझिल हृदय को स्वतन्त्रता मिली

कलवरी पर।[1]

इफिसियों  2:1-10


[1] विलियम आर. न्यूएल, “ऐट कैलवरी” (1895).

16 December : देवाचा अत्युच्च नम्रपणा

Alethia4India
Alethia4India
16 December : देवाचा अत्युच्च नम्रपणा
Loading
/

ह्यामुळें देवानें त्याला अत्युच्च केलें, आणि सर्व नावांपेक्षा जे श्रेष्ठ नाव ते त्याला दिलें; ह्यात हेतू हा कीं, स्वर्गात, पृथ्वीवर व पृथ्वीखाली प्रत्येक गुडघा येशूच्या नावाने टेकला जावा, आणि देवपित्याच्या गौरवासाठीं प्रत्येक जिभेने येशू ख्रिस्त हा प्रभू आहे असे कबूल करावे. (फिलिपै. 2:9-10)

नाताळ हा देवाच्या सर्वात यशस्वी अशा अत्युच्च नम्रपणाला चिन्हांकित करणारा आरंभ आहे. नम्रतारुपी या पराजयाद्वारे त्याचे सामर्थ्य दाखविण्यात त्याला नेहमीच आनंद वाटतो. योजनाबद्ध विजय मिळविण्यासाठीं तो चातुर्यपूर्ण माघार घेतो.

जुन्या करारात, याकोबाच्या बारा पुत्रांपैकीं एक, योसेफास त्याच्या स्वप्नात गौरव आणि सामर्थ्याचे अभिवचन देण्यात आले होते (उत्पत्ति 37:5-11). पण तो विजय साध्य करण्यासाठीं त्याला मिसर देशात गुलाम बनावे लागले. आणि, जणूकाही ते पुरेसे नव्हते, जेव्हां त्याच्या प्रामाणिकपणामुळें त्याच्या स्थितींत सुधारणा घडून आली, तेव्हां त्याला गुलामापेक्षा अति वाईट असें स्थान देण्यात आले: कैदी.

पण ते सर्वकाही योजिलेले होते. त्याचे आणि त्याच्या कुटूंबाचे कल्याण व्हावें म्हणून, आणि शेवटी संपूर्ण जगाचे कल्याण व्हावे म्हणून ते देवानें योजिले होते! कारण तेथे तुरूंगात त्याची भेट फारोच्या प्यालेबरदाराशी झाली, जो शेवटी त्याला फारोजवळ घेऊन आला, ज्याने त्याला मिसर देशचा अधिकारी ठरविले. आणि शेवटी त्याचे स्वप्न खरे ठरले. त्याच्या भावांनी त्याजपुढे नमन केलें, आणि त्यानें त्यांस उपासमारीपासून वाचविले. गौरवाकडें घेऊन जाणारा कसा अशक्य मार्ग!

पण हा देवाचा मार्ग आहे – त्याच्या पुत्रासाठीं सुद्धा. त्यानें स्वतःला रिक्त केलें आणि दासाचे स्वरूप धारण केलें. दासापेक्षाही वाईट – कैदी म्हणून – आणि त्याला वधस्तंभी देण्यात आले. पण योसेफाप्रमाणें, त्यानें आपला प्रामाणिकपणा राखून ठेवला. “ह्यामुळें देवानें त्याला अत्युच्च केलें, आणि सर्व नावांपेक्षा जे श्रेष्ठ नाव ते त्याला दिलें; ह्यात हेतू हा कीं, स्वर्गात, पृथ्वीवर व पृथ्वीखाली प्रत्येक गुडघा येशूच्या नावाने टेकला जावा….” (फिलिपै. 2:9-10).

आणि हा आमच्यासाठीं देखील देवाचा मार्ग आहे. आम्हांला गौरवाचे अभिवचन देण्यात आले आहे – जर आम्हीं त्याच्यासोबत दुःख सोसत असू जसे रोम 8:17 मध्यें म्हटलेंले आहे. वर जाण्याचा मार्ग खालून सुरू होतो. पुढे जाण्याचा मार्ग मागे आहे. यशाकडें जाणारा मार्ग देवानें ठरविलेल्या पराजयातून जातो. तो नेहमीच जणू अपयशासारखा दिसेल आणि जाणवेल.

जर योसेफ आणि येशू या नाताळा समयी काही शिकवीत असतील तर ते हे आहे : जे सैतानाने आणि पापी लोकांनी वाईटासाठीं योजले होते, “देवानें ते चांगल्यासाठीं योजले होते!” (उत्पत्ति 50:20).

हे घाबरलेल्या संता, पुन्हा धैर्य धर

ज्या ढगांचे तुला भय वाटते

ते दयेने वाढलेले आहेत आणि लवकरच

तुजवर आशीर्वादांची वृष्टी करतील.

15 दिसम्बर : धर्मी क्यों दुख उठाते हैं

Alethia4India
Alethia4India
15 दिसम्बर : धर्मी क्यों दुख उठाते हैं
Loading
/

“उससे पहले कि मैं दुखित हुआ,मैं भटकता था;परन्तु अब मैं तेरे वचन को मानता हूँ . . . मुझे जो दुख हुआ वह मेरे लिए भला ही हुआ है, जिससे मैं तेरी विधियों को सीख सकूँ।” भजन 119:67, 71

जब हम अपने जीवन में या दूसरों के जीवन में दुखों का सामना करते हैं, तो अक्सर यह प्रश्न उठता है: हम जो परमेश्वर में विश्वास रखते हैं, हमें अब भी कष्ट क्यों सहने पड़ते हैं?

क्या परमेश्वर हमसे प्रेम नहीं करता? हमारे दुखों में उसकी क्या योजना हो सकती है?

जब बाइबल पीड़ा और कष्ट के विषय में बात करती है, तो वह इस सत्य को स्थापित करती है कि परमेश्वर भला और सर्वशक्तिमान है तथा उसकी एक शाश्वत योजना है—वह एक ऐसी प्रजा को रच रहा है जो पूरी तरह उसकी अपनी हो, उन्हें अपने पुत्र के स्वरूप में ढाल रहा है और उन्हें महिमा तक सुरक्षित पहुँचा रहा है (तीतुस 2:14; रोमियों 8:29; 2 तीमुथियुस 4:18)। इस उद्देश्य की पूर्ति के लिए जो भी आवश्यक होगा, परमेश्वर वह करेगा—भले ही उसमें अस्थायी दुखों की अनुमति क्यों न शामिल हो।

यहाँ कुछ कारण दिए गए हैं कि दुख किस प्रकार हमें लाभ पहुँचा सकता है:

  • दुख सामान्यता लाता है। अधिकांश पीड़ा केवल इस असिद्ध, पतित संसार में जीने की वास्तविकता है। हम सभी को पीड़ा, बीमारी और शोक का अनुभव होता है। धर्मी और अधर्मी दोनों ही सूर्य की रोशनी देखते हैं और वर्षा का अनुभव करते हैं (मत्ती 5:45)। उसी प्रकार, दोनों ही अपने-अपने जीवन में दुखों का सामना करते हैं।
  • दुख सुधारात्मक होता है। जिस प्रकार एक पिता अपने बच्चों को अनुशासित करता है ताकि वे सही कार्य करना सीखें, उसी प्रकार परमेश्वर कभी-कभी हमें सही मार्ग पर वापस लाने के लिए दुखों का उपयोग करता है (इब्रानियों 12:5-13)।
  • दुख रचनात्मक होता है। यह केवल हमें सुधारने के लिए नहीं, बल्कि हमारे चरित्र को भी मजबूत करने के लिए कार्य करता है (याकूब 1:2-5)। क्या आपने कभी किसी को देखकर सोचा है, “यह व्यक्ति इतना आशावान कैसे हो सकता है? वह मेरे टूटे हुए मन की इतनी गहराई से समझ कैसे रखता है?” यह सम्भवतः इसलिए है क्योंकि उन्होंने दुखों का सामना किया, उनसे सीखा, और इसके द्वारा दूसरों की परवाह करना जाना।
  • दुख महिमामय होता है। परमेश्वर हमेशा दुखों के माध्यम से अपनी महिमा प्रकट करता है, चाहे वह वर्षों, दशकों, या पीढ़ियों बाद ही क्यों न हो। यूहन्ना 9 में जन्म से अन्धे व्यक्ति के साथ ऐसा ही हुआ था—परमेश्वर ने उसकी पीड़ा का उपयोग अपने सामर्थ्य के एक अद्‌भुत प्रमाण के रूप में किया। कई बार हम अपने कष्टों के पीछे कारण नहीं समझ पाते, लेकिन जीवन के किसी मोड़ पर हमें यह एहसास हो सकता है, “ओह, इसलिए मुझे यह कष्ट सहना पड़ा—ताकि इस क्षण में परमेश्वर की महिमा प्रकट हो।
  • दुख लौकिक होता है। हालाँकि हर दुख किसी महान आध्यात्मिक युद्ध का हिस्सा नहीं होता, फिर भी कुछ दुख निश्चित रूप से ऐसे होते हैं। अय्यूब इसका सबसे गहन उदाहरण है—परमेश्वर ने उसे शैतान के सामने यह दिखाने के लिए चुना कि एक व्यक्ति परमेश्वर से केवल इसलिए प्रेम कर सकता है कि वह कौन है, न कि इसलिए कि वह उससे क्या प्राप्त कर सकता है (अय्यूब 1)।

सत्य यह है कि अपने जीवन में हम दुखों से नहीं बच सकते। लेकिन हमें दुखों में निराश होने की आवश्यकता नहीं है। हम परमेश्वर की महान योजनाओं को स्मरण कर सकते हैं। अन्त में, हमें यह नहीं पूछना चाहिए, “क्यों?” बल्कि हमें यह पूछना चाहिए, “क्या मैं…?” क्या मैं परमेश्वर की प्रतिज्ञाओं पर विश्वास करूँगा? क्या मैं उसकी योजना को अपनाऊँगा? क्या मैं उस पर भरोसा रखूँगा?

अय्यूब 1

◊ पूरे वर्ष में सम्पूर्ण बाइबल पढ़ने के लिए: यहोशू 13–15; लूका 17:1-19