ArchivesAlethia4India

24 April : क्षमेचे स्वतंत्र करणारे सामर्थ्य

Alethia4India
Alethia4India
24 April : क्षमेचे स्वतंत्र करणारे सामर्थ्य
Loading
/

“तुझ्या पापांची क्षमा झालीं आहे” (लूक 7:4).

परुश्याच्या घरी एक स्त्री रडत येशूजवळ येते आणि त्याचे पाय धूते. यात शंका नाहीं कीं जेव्हां शिमोनाने तेथे उपस्थित असलेल्या प्रत्येकाला आपल्या डोळ्यांच्या खूणेने हे कळविले कीं ही स्त्री पापी आहे आणि येशूनें तिला त्यास स्पर्श करू देता कामा नये, तेव्हां तिला लाज वाटली असेल.

खरोखर, ती पापी होती. लज्जित होणे स्वाभाविक होते. पण जास्त काळ नाहीं.

येशूनें म्हटलें, “तुझ्या पापांची क्षमा झालीं आहे“ (लूक 7:48). आणि जेव्हां आमंत्रित लोक याविषयी कुरकुर करू लागले, तेव्हां त्यानें असे म्हणून तिच्या विश्वासास बळ दिलें, “तुझ्या विश्वासाने तुला तारले आहे, शांतीने जा“ (लूक 7:50).

लज्जेच्या दुर्बळ प्रभावांशी लढा देण्यात येशूनें तिची कशी मदत केलीं? त्यानें तिला एक अभिवचन दिलें :  “तुझ्या पापांची क्षमा झालीं आहे! तुझ्या विश्वासाने तुला तारले आहे. तुझे भविष्य शांतीपूर्ण असेल.” त्यानें घोषणा केलीं कीं मागील पापांची क्षमा आता भावी शांती उत्पन्न करील.

म्हणून, तिच्यासाठीं मुद्दा होता देवाच्या भावी कृपेत विश्वास, जो येशूच्या क्षमा करण्याच्या कार्याच्या आणि स्वतंत्र करणाऱ्या शब्दाच्या अधिकारात मुळावलेला होता. आमच्यांपैकीं प्रत्येकाने योग्य क्षमेच्या प्रभावांशी याचप्रकारे लढा दिला पाहिजे – खोटी लज्जा नाहीं, पण अशी लज्जा ज्याची आम्हांला खरोखर जाणीव असली पाहिजे, पण अशी लज्जा जी फार काळ टिकून राहण्याची आणि आम्हास निर्बळ करण्यास कारणीभूत ठरते.

आम्हीं आम्हांला लज्जापूर्ण कृत्यांच्या प्राप्त झालेंल्या क्षमेद्वारे येणाऱ्या भावी कृपा आणि शांतीच्या अभिवचनांस धरून ठेऊन  दुर्बळ करणाऱ्या लज्जेच्या अविश्वासाला लढा दिला पाहिजे.

  • “तरीपण लोकांनी तुझे भय धरावे म्हणून तुझ्या ठायीं क्षमा आहे” (स्तोत्र 130:4)
  • “परमेश्वरप्राप्तीचा काळ आहे तोवर त्याला शोधा; तो जवळ आहे तोच त्याचा धावा करा; दुर्जन आपला मार्ग सोडो, अधर्मी आपल्या कल्पनांचा त्याग करो आणि परमेश्वराकडें वळो म्हणजें तो त्याच्यावर दया करील; तो आमच्यां देवाकडें वळो, कारण तो त्याला भरपूर क्षमा करील.” (यशया 55:6–7)
  • “जर आपण आपली पापे पदरी घेतली, तर तो विश्वसनीय व न्यायी आहे म्हणून आपल्या पापांची क्षमा करील, व आपल्याला सर्व अनीतीपासून शुद्ध करील.” (1 योहान 1:9)
  • “त्याच्यावर विश्वास ठेवणार्‍या प्रत्येकाला त्याच्या नावाने पापांची क्षमा मिळेल अशी साक्ष सर्व संदेष्टे त्याच्याविषयी देतात..” (प्रेषित 10:43)

आम्हा सर्वांना पाप-क्षमेची गरज आहे. आणि आम्हांला त्याची उद्या गरज भासेल. येशू ते आज आणि उद्या देण्यासाठीं मरण पावला. आज असो वा उद्या, वास्तविकता ही आहेर :  देवाची क्षमा आम्हांला आमच्यां भविष्यासाठीं स्वतंत्र करते. ती आम्हांला दुर्बळ करणाऱ्या लज्जेपासून मुक्त करते. क्षमा ही भावी कृपेने परिपूर्ण आहे.

जेव्हां आम्हीं भावी कृपेत, जी देवाच्या क्षमेत मुळावलेली आहे, विश्वासाद्वारे जगतो, तेव्हां आम्हीं त्या लज्जेच्या जी अनुभवण्यास आम्हीं पात्र आहोत, रेंगाळणाऱ्या, कमकूवत करणाऱ्या प्रभावापासून मुक्त होतो. क्षमेचा हाच अर्थ आहे.

23 अप्रैल : जीवन सभी के लिए प्रवाहित होगा

Alethia4India
Alethia4India
23 अप्रैल : जीवन सभी के लिए प्रवाहित होगा
Loading
/

“नगर के चारों ओर का घेरा अठारह हज़ार बाँस का हो, और उस दिन से आगे को नगर का नाम ‘यहोवा शाम्मा’ रहेगा।” यहेजकेल 48:35

सर्वश्रेष्ठ अभी आना बाकी है।

इस्राएलियों को निर्वासन में रहते हुए छः दशक बीत चुके थे, जब छठवीं शताब्दी ईसा पूर्व में फारस के कुस्रू ने सत्ता सम्भाली। जल्द ही, राजा ने कुछ इस्राएली बन्दियों को उनके स्वदेश लौटने की अनुमति दे दी। बड़ी आशा और प्रत्याशा के साथ एज्रा और नहेम्याह ने वापसी की यात्रा करते हुए लोगों का मार्गदर्शन किया और यरूशलेम के मन्दिर और दीवारों के पुनर्निर्माण में उनका नेतृत्व किया।

वापस लौटने वाले निर्वासितों की संख्या कम थी और उन्हें कड़े विरोध का सामना करना पड़ा। वे अपनी कोशिशों में सफल रहे, लेकिन वे बिल्कुल भी विजयी नहीं थे। वास्तव में, जो वृद्ध और सयाने लोग थे, वे मन्दिर की नींव रखते समय रोने लगे, क्योंकि वे जानते थे कि यह भविष्यद्वक्ताओं की बड़ी अपेक्षाओं पर खरा नहीं उतरेगा (एज्रा 3:10-12)।

जो लोग रो रहे थे, उनकी लालसाएँ यहेजकेल की अन्तिम भविष्यवाणी को प्रतिबिम्बित करती थीं, जिसमें यह बड़ी आशा थी: एक दिन एक बड़े यरूशलेम में एक नया मन्दिर बनाया जाएगा। वह पहले मन्दिर से कहीं अधिक भव्य होगा, और विशाल संरचना में परमेश्वर विराजमान होगा, जहाँ से एक नदी बहेगी, जो सारे संसार को अनन्त जीवन देगी (यहेजकेल 40–48 देखें)।

इस्राएलियों को यह पता था कि जो वे बना रहे थे, वह उस मन्दिर जैसा बिल्कुल भी नहीं था, जिसकी यहेजकेल ने भविष्यवाणी की थी। वह उससे बिल्कुल भी मेल नहीं खाता था। और न ही बेबीलोन से घर वापसी वह महान कूच था जिसके बारे में भविष्यवक्ताओं ने बात की थी। वे तो अपने स्वयं के नगर और पुनर्निर्मित मन्दिर से परे देख रहे थे। अन्ततः, यहेजकेल परमेश्वर के आने वाले राज्य के बारे में भविष्यवाणी कर रहा था, जो उसकी अपनी समझ से परे था।

प्रकाशितवाक्य की पुस्तक में यूहन्ना ने स्वर्ग का एक ऐसा दर्शन वर्णित किया है, जो एक अलग ही दृश्य को प्रस्तुत करता है: परमेश्वर के राज्य में कलीसिया। परमेश्वर की योजना कभी भी केवल इस्राएलियों तक ही सीमित नहीं थी; इसमें और भी बहुत कुछ अधिक शामिल है। वह पाप के प्रभावों को पूरी तरह से नष्ट करने और सम्पूर्ण संसार का नवीनीकरण करने के लिए दृढ़ संकल्पित है। एक बार फिर, मनुष्यजाति यह जान पाएगी कि परमेश्वर की उपस्थिति में लगातार जीने का क्या अर्थ है, उस नगर में जिसे “प्रभु वहाँ है” कहा जाएगा। परमेश्वर हमारे बीच होगा, और उससे जीवन सभी तक पहुँचेगा: “मैंने पवित्र नगर नए यरूशलेम को स्वर्ग से परमेश्‍वर के पास से उतरते देखा . . . मैंने उसमें कोई मन्दिर न देखा, क्योंकि सर्वशक्तिमान प्रभु परमेश्‍वर और मेमना उसका मन्दिर है। उस नगर में सूर्य और चाँद के उजियाले की आवश्यकता नहीं, क्योंकि परमेश्‍वर के तेज से उस में उजियाला हो रहा है, और मेमना उसका दीपक है” (प्रकाशितवाक्य 21:2, 22-23)।

हमसे पहले के इस्राएलियों की तरह हम भी भविष्य की ओर देख कर जीते हैं। हम राजा के आगमन और उसकी मुक्ति की पूर्णता की अपेक्षा में भविष्य की ओर झुके रहते हैं। हम यीशु के राज्य में उसके साथ रहेंगे और उस आनन्द का अनुभव करेंगे, जो उसके साथ होने से आता है। इस जीवन में जो कुछ भी है, उससे सन्तुष्ट न हो जाएँ, और यहाँ तथा अब की निराशाओं के कारण हताश न हो जाएँ। हमारे सर्वश्रेष्ठ दिन हमारे सामने हैं, परमेश्वर के नगर में।

यहेजकेल 47:1-12

23 April : आपल्या नगराचे हितचिंतन करा

Alethia4India
Alethia4India
23 April : आपल्या नगराचे हितचिंतन करा
Loading
/

सेनाधीश परमेश्वर, इस्राएलाचा देव म्हणतो, ज्या सर्वांना मी यरुशलेमेहून बंदिवान होऊन बाबेलास जायला लावले त्या सर्व बंदिवान झालेंल्यांना मी असे म्हणतो: तुम्हीं घरे बांधून त्यांत वस्ती करा; मळे लावा व त्यांची फळे खा; तुम्हांला पकडून ज्या नगरास मी नेले त्याचे हितचिंतन करा व त्यासाठीं परमेश्वराची प्रार्थना करा; त्या नगराचे हित ते तुमचे हित” (यिर्मया 29:4,5,7).)

जर बाबेल येथील देवाच्या बंदिवासातील लोकांसाठीं ते खरे होते, तर या “बाबेलसारख्या” जगातल्या ख्रिस्ती निर्वासितांसाठीं ते आणखी खरे ठरेल. मग आपण काय करावें?

ज्या सामान्य गोष्टी करण्याची गरज आहे त्या केल्या पाहिजेत: घरे बांधणे; त्यात राहणे; बाग लावणे. हे सर्व तुम्हीं खऱ्या राजासाठीं केलेंत आणि फक्त माणसांना खूश करणाऱ्या लोकांसारखे तोंडदेखल्या चाकरीने नव्हे तर हे तुम्हांला दूषित करत नाहीं.

देवानें तुम्हांला ज्या ठिकाणी पाठवले आहे त्या ठिकाणाचे हितचिंतन करा. देवानें तुम्हांला त्याच्या गौरवासाठीं पाठवले आहे असे आपणाविषयी माना. कारण तुम्हांला त्याच्या गौरवासाठींच पाठवले आहे.

तुमच्या शहराच्या वतीने देवाकडें प्रार्थना करा. शहरासाठीं मोठ्या आणि उत्तम गोष्टी घडाव्या म्हणून प्रार्थना करा. विनंती करा कीं ते देवाच्या सामर्थ्याने आणि त्याच्या गौरवाप्रीत्यर्थ घडावे. शहराला भौतिक समृद्धीची गरज आहे त्यापेक्षा हजारपटीने जास्त ज्या अंतिम चांगल्याची गरज आहे त्याकडें कधीही दुर्लक्ष करू नका. ख्रिस्ती लोक सर्व दुःखांची पर्वा करतात – विशेषतः शाश्वत दुःख. प्रत्येक शहराला भेडसावणारा या सर्वात मोठ्या संकटास सामोरे जावें लागेल.

परंतु देव किंवा त्याचे लोक शहराचे आरोग्य, सुरक्षा आणि समृद्धी आणि स्वातंत्र्य यांबाबत बेपर्वा नाहींत. आम्हा सर्वांना या गोष्टींची गरज आहे, आणि येशूनें म्हटलें, “तू तुझ्या शेजाऱ्यावर तुझ्यासारखी प्रीति कर” (मत्तय 22:39). खरे म्हणजें, प्रभु यिर्मयामध्ये म्हणतो कीं तुमच्या शहरावर प्रीति करणे हा स्वतःवर प्रीति करण्याचा एक मार्ग आहे: “त्या नगराचे हित ते तुमचे हित.”

याचा अर्थ असा नाहीं कीं आपण या जगांत प्रवासी म्हणून आपली दिशाभिमुखता सोडतो. पेत्र म्हणतो कीं ख्रिस्ती लोक “प्रवासी आणि परदेशवासी” आहेत (1 पेत्र 2:11) आणि पौल म्हणतो, “आपले नागरिकत्व तर स्वर्गात आहे” (फिलिप्पै 3:20). वस्तुतः, या जगाच्या भुलविणाऱ्या आकर्षणांपासून स्थिरपणे दूर राहून आपण या जगाचे जास्तीत जास्त हित करू. “जे नगर पुढे येणार आहे” (इब्री 13:14) त्यातून आपली मूल्ये प्राप्त करण्याद्वारे आम्हीं आपल्या शहराची उत्तमप्रकारे सेवा करू. “वर असलेल्या यरूशलेम” चे नागरिक होण्यासाठीं आम्हीं आपल्या शहरातील जास्तीत जास्त नागरिकांना बोलावून आम्हीं आपल्या शहराचे सर्वात हितचिंतन करू (गलती 4:26).

तर, चला जगूया – शक्य तितके हितचिंतन करूया (1 पेत्र 2:12) – कीं स्थानिकांना आमच्यां राजाला भेटावेसे वाटेल-

22 अप्रैल : अविश्वास का मार्ग

Alethia4India
Alethia4India
22 अप्रैल : अविश्वास का मार्ग
Loading
/

“उसका पकड़वाने वाला यहूदा भी उनके साथ खड़ा था।” यूहन्ना 18:5

गतसमनी के बग़ीचे में जब सैनिक उस व्यक्ति को पकड़ने के लिए पहुँचे, जिसे यहूदी नेताओं के फैसले के अनुसार अब मरना होगा, तो केन्द्रीय पात्र निस्सन्देह प्रभु यीशु था। लेकिन यहूदा ने एक महत्त्वपूर्ण भूमिका निभाई— और हमें एक कठोर पाठ सिखाया।

यहूदा के द्वारा मसीह का विश्वासघात गहरे इनकार में निहित गहरे पाखण्ड को प्रकट करता है। उसका विश्वासघात यह दर्शाता है कि कैसे एक हृदय, जो दिखने में तो परमेश्वर के निकट प्रतीत होता है, अविश्वास के मार्ग पर चलते हुए कठोर हो जाता है— वह मार्ग जो विश्वासघात और भ्रष्ट साथियों से भरा पड़ा है।

गतसमनी का बग़ीचा कोई साधारण बग़ीचा नहीं था। शिष्य इसे भली-भाँति जानते थे। यीशु और बारह शिष्यों के लिए यह स्थान संगति करने, विश्राम करने, और निस्सन्देह कई खुशहाल यादों का स्थान था। और फिर भी, इसी सुन्दर स्थान में यहूदा ने मसीह के साथ विश्वासघात किया। यह काफी चौंकाने वाली बात है कि उसने ऐसा घिनौना काम करने के लिए ऐसे स्थान को चुना जो इतनी घनिष्ठता का प्रतीक था। यह ऐसा था मानो कोई व्यभिचारी अपने शयनकक्ष में व्यभिचार करके अपने जीवनसाथी के साथ विश्वासघात करता है।

कल्पना कीजिए कि यहूदा रास्ते पर चल रहा है और सैनिकों और यहूदी अधिकारियों का एक समूह उसके पीछे-पीछे आ रहा है (यूहन्ना 18:3)। जो व्यक्ति आत्मिक रूप से पूरी तरह खो चुका था, अब एक मार्गदर्शक बना हुआ था: एक अंधा दूसरे अंधे को मार्गदर्शन कर रहा था। अविश्वास का मार्ग ऐसा अकेलेपन का स्थान है, जो अक्सर निराशाजनक साथियों के झूठे आराम को खोजता है।

बग़ीचा एक सुन्दर और शान्त स्थान था, लेकिन फिर भी वह एक घृणित घटना का साक्षी बना। जब हम उन स्थानों के बारे में सोचते हैं, जहाँ हमें मसीह के साथ विश्वासघात करने के लिए ललचाया गया—एक खूबसूरत छुट्टी पर, अपने घरों की आरामदायक स्थिति में, यहाँ तक कि उन स्थानों पर जहाँ पहले मसीह से हमारी मुलाकात हो चुकी है, जहाँ उसने हमें आशीर्वाद दिया, हमें आकर्षित किया, और हमारे दिलों को जीता—तो हम स्पष्ट रूप से अपने हृदय की विकृति को देख सकते हैं, जब हम यहूदा के विश्वासघात में उसके साथ एक हो जाते हैं।

यहूदा का उदाहरण हमें याद दिलाता रहे कि हमें हमेशा सतर्क रहना चाहिए। मसीही जीवन में लापरवाही की कोई जगह नहीं है, फिर चाहे आपने जो भी किया हो, जो भी देखा हो, और आपकी कलीसिया में आपकी स्थिति जो भी हो। आखिरकार, यहूदा ने यीशु के साथ तीन साल बिताए थे, उसके चमत्कार देखे थे, और उसकी शिक्षा सुनी थी। फिर भी उसने उसे धोखा दिया। “इसलिए जो समझता है, ‘मैं स्थिर हूँ,’ वह चौकस रहे कि कहीं गिर न पड़े।” (1 कुरिन्थियों 10:12)।

हम कैसे शिष्य बने रह सकते हैं और यहूदा द्वारा अपनाए गए दुखद मार्ग से बच सकते हैं? जैसे परमेश्वर का वचन बार-बार हमें चेतावनी देता है, हमें धीरे-धीरे कठोरता की ओर बढ़ते हुए हृदय से सावधान रहना चाहिए, जो हमें अविश्वास के मार्ग पर ले जाता है। इसके बजाय, हमें पवित्र आत्मा की सुननी चाहिए, जब वह हमारा मार्गदर्शन करता है। हमें प्रार्थना करनी चाहिए कि हमारे हृदयों में कोमलता, हमारे मनों में खुलापन, और हमारी आत्माओं में एक प्रेरणा आए जो हमसे कहे, “अब, आगे बढ़ो और इस मसीह को अपनाओ!”

यहूदा का कठिन पाठ यह है कि केवल परमेश्वर की कृपा से ही हम खड़े रह सकते हैं। इसलिए प्रार्थना करें कि आप कभी भी विश्वासघातियों में न पाए जाएँ: प्रभु, मुझे शंका और इनकार के असली प्रलोभनों से बचाइए। मुझे आपकी सुरक्षा और प्रावधान की अद्‌भुत आशिषें को दिखाइए, और मेरे आश्वासन का नवीनीकरण कीजिए कि आप उनमें से किसी को खोने नहीं देंगे जिन्हें पिता ने आपको दिया है।

यूहन्ना 10:11-30

22 April : निर्भय होण्याची पाच कारणे

Alethia4India
Alethia4India
22 April : निर्भय होण्याची पाच कारणे
Loading
/

“हे लहान कळपा, भिऊ नकोस; कारण तुम्हांला ते राज्य द्यावे हे तुमच्या पित्याला बरे वाटले आहे.“ (लूक 12:32)

पैशाबद्दल किंवा जगाच्या इतर गोष्टींबद्दल आपण भिती धरता कामा नये अशी देवाची इच्छा आहे कारण ती निर्भयता – चिंतापासून मुक्ती – त्याच्याविषयी पाच महान गोष्टींत आपली वाढ करील.

प्रथम, भयभीत न होणे हे दाखवते कीं आपण देवाला आपला मेंढपाळ म्हणून मूल्यवान समझतो. “हे लहान कळपा, भिऊ नकोस.” आपण त्याचे कळप आहोत आणि तो आपला मेंढपाळ आहे. आणि जर तो आपला मेंढपाळ आहे, तर स्तोत्र 23:1 लागू होते: “परमेश्वर माझा मेंढपाळ आहे; मला काहीं उणे पडणार नाहीं” – म्हणजें, मला खरोखर ज्या गोष्टीची गरज आहे त्यांची उणीव भासणार नाहीं.

दुसरे, न भिणे हे दाखवते कीं आम्हीं देवाला आपला पिता म्हणून मूल्यवान समजतो. “तुम्हांला ते राज्य द्यावे हे तुमच्या पित्याला बरे वाटले आहे.” आम्हीं फक्त त्याचे लहान कळप नाहीं; आम्हीं त्याची मुले सुद्धा आहोत आणि तो आमचा पिता आहे. त्याला खरोखर आमची काळजी आहे आणि आम्हांला काय हवे ते तो जाणतो आणि ज्याची तुम्हांला गरज आहे ते तुमच्याजवळ आहे याची खात्री करण्यासाठीं तो तुमच्यासाठीं कार्य करेल.

तिसरे, चिंता न करणे हे दाखवते कीं आपण देवाला राजा  म्हणून मूल्यवान समजतो. “हे लहान कळपा, भिऊ नकोस, कारण तुम्हांला ते राज्य द्यावे हे तुमच्या पित्याला बरे वाटले आहे.” तो आम्हांला “राज्य” देऊ शकतो कारण तो राजा आहे. जो आमची तरतूद करतो त्यात हे सामर्थ्याचा एक प्रचंड घटक जोडते. “मेंढपाळ”  संरक्षण आणि तरतूद दर्शवितो. “पिता” प्रेम आणि सौम्यता आणि अधिकार आणि तरतूद आणि मार्गदर्शन. दर्शवितो. “राजा” सत्ता आणि सार्वभौमत्व आणि संपत्तीचा सूचक आहे.

चौथे, न भिणे हे दर्शविते कीं देव किती मोकळ्या स्वभावाचा आणि उदार आहे. लक्ष द्या, तो राज्य देतो. “हे लहान कळपा, भिऊ नकोस, कारण तुम्हांला ते राज्य द्यावे हे तुमच्या पित्याला बरे वाटले आहे.”  तो राज्य विकत नाहीं किंवा राज्य भाड्याने देत नाहीं किंवा राज्य भाडेपट्टीवर देत नाहीं. तो अतिशय श्रीमंत आहे आणि त्याला आमच्यांकडून मोबदला देण्याची गरज नाहीं. तर, देव उदार आहे आणि विपुलतेतून मुक्तहस्ते देतो. आणि जेव्हां आपण भीत नाहीं, तर आपल्या गरजांसाठीं त्याच्यावर विश्वास ठेवतो तेव्हां आपण याविषयी त्याची वाखाणणी करतो.

शेवटी, न भिणे – काळजी न करणे – हे दर्शविते कीं देव ते खरोखर करू इच्छितो यावर आपण विश्वास ठेवतो. “हे लहान कळपा, भिऊ नकोस, कारण तुम्हांला ते राज्य द्यावे हे तुमच्या पित्याला बरे वाटले आहे.” त्यामुळे त्याला आनद होतो. तो जळफळत नाहीं. आम्हांला राज्य देऊन तो आनंदित होतो. आमच्यां सर्वांचेच पिता असे नव्हते, ज्यांना प्राप्त करण्यापेक्षा देण्यात जास्त आनंद वाटतो. पण ते दुःख आता मुख्य गोष्ट नाहीं, कारण आता तुम्हांला असा पिता, मेंढपाळ आणि राजा मिळू शकतो.

म्हणून, या वचनाचा मुद्दा असा आहे कीं आपण देवाला आपला मेंढपाळ आणि पिता आणि राजा म्हणून आपले धन समजले पाहिजे जो उदार होऊन आम्हास देवाचे राज्य देण्यात आनंद मानतो – आम्हांला स्वर्ग देण्यासाठीं, आम्हांला सार्वकालिक जीवन आणि आनंद देण्यासाठीं, आणि आम्हांला गरज असलेल्या प्रत्येक गोष्टीसाठीं. तेथे जाण्यासाठीं जर आपण अशाप्रकारे देवाला आपले धन समजतो तर आपण निर्भय होऊ आणि देवाची उपासना केलीं जाईल.

21 अप्रैल : परमेश्वर द्वारा चुने गए

Alethia4India
Alethia4India
21 अप्रैल : परमेश्वर द्वारा चुने गए
Loading
/

“जैसा उसने हमें जगत की उत्पत्ति से पहले उसमें चुन लिया कि हम उसके निकट प्रेम में पवित्र और निर्दोष हों। और अपनी इच्छा के भले अभिप्राय के अनुसार हमें अपने लिए पहले से ठहराया कि यीशु मसीह के द्वारा हम उसके लेपालक पुत्र हों, कि उसके उस अनुग्रह की महिमा की स्तुति हो, जिसे उसने हमें उस प्रिय में सेंतमेंत दिया।” इफिसियों 1:4-6

विलियम शेक्सपियर के दि मर्चेण्ट ऑफ वेनिस नाटक में पात्र पोर्शिया एक भाषण देती है, जो नाटककार की दया और माफी के सिद्धान्तों के प्रति भावना को दर्शाता है:

हालाँकि तुम न्याय के लिए पुकारते हो, तौभी याद रखो:

कि जब न्याय होगा, तो हममें से कोई भी उद्धार को नहीं देख पाएगा।

हम दया के लिए प्रार्थना करते हैं।[1]

जब हम चुनाव के सिद्धान्त पर विचार करते हैं—कि परमेश्वर ने “पहले से ठहराया कि यीशु मसीह के द्वारा हम उसके लेपालक पुत्र हों”— तो हमें यह सवाल नहीं पूछना चाहिए कि “परमेश्वर ने सभी को क्यों नहीं चुना?” बल्कि हमें यह पूछना चाहिए, “परमेश्वर ने किसी पर भी दया करने का निर्णय क्यों लिया?” सच यह है कि यदि केवल न्याय ही लागू होता, तो हम सभी अपराधी ठहरते, क्योंकि हमारी पापों का परिणाम यही तो है। फिर भी, हमसे अपने प्रेम के कारण परमेश्वर ने यह चुना कि हम “नाश न हों, बल्कि अनन्त जीवन पाएँ” (यूहन्ना 3:16)। उसने हमें हमारी किसी भी अच्छाई के कारण नहीं चुना (जो हमारे लिए गर्व का कारण बनता), बल्कि सिर्फ अपने प्रेम के कारण चुना (जो हमें उसकी स्तुति और आराधना करने के लिए प्रेरित करता है)।

हमारे चुनाव को समझने का एक प्रभाव यह है कि यह हमें हमारे पापों को और अधिक गम्भीरता से लेने के लिए प्रेरित करता है, क्योंकि उसने हमें इस उद्देश्य के लिए चुना कि “हम उसके निकट प्रेम में पवित्र और निर्दोष हों” (इफिसियों 1:4)। दूसरे शब्दों में, जबकि उसने हमें इस कारण से नहीं चुना कि हम पवित्र हैं, हमें इसलिए चुना गया है कि ताकि हम पवित्र बनाए जाएँ। जब परमेश्वर के चुनावी प्रेम में विश्वास करने का यह परिणाम निकलता है कि हम जैसे चाहें वैसे जीने का अधिकार रखते हैं, तो कुछ गम्भीर रूप से गलत है। वास्तव में, जो लोग लगातार पाप में जीते हैं और फिर भी उद्धार पाने का दावा करते हैं, वे यह दिखाते हैं कि उन्होंने परमेश्वर या उसके सुसमाचार को समझा ही नहीं है।

इसके विपरीत, यह प्रमाण कि हमें परमेश्वर द्वारा चुना गया है, उसके लिए अलग किया गया है, और परमेश्वर ने अपने पवित्र आत्मा के माध्यम से हममें अपना कार्य किया है, यह अन्ततः इस रूप में दिखाई देता है कि हम धीरे-धीरे उसके पुत्र के स्वरूप में रूपान्तरित हो रहे हैं। नैतिक पवित्रता में वृद्धि यह सबसे बड़ा संकेत है कि हम यीशु मसीह के प्रति गहरे समर्पण में जी रहे हैं। परमेश्वर के चुनावी प्रेम में वास्तविक रुचि और आश्चर्य हमें यीशु की सुन्दरता के अनुरूप ढालता जाता है।

हम उन लोगों के जीवन में क्या देखने की उम्मीद करेंगे जो इसे वास्तव में समझते हैं? शायद ढिठाई, आत्म-केन्द्रित बातचीत, या मसीही विश्वास की खाली रक्षा नहीं। नहीं—हम विनम्रता के साथ सुरक्षा, उनकी बातचीत में खुद के बजाय मसीह की बातें, और आनन्द तथा बलिदान से भरे जीवन देखेंगे। आपके अपने जीवन में भी आपको यह दिख सकता है और दिखना चाहिए, चाहे अपूर्ण रूप से ही लेकिन लगातार वृद्धि करते हुए। यही है जो आप में वृद्धि करेगा और आप मुस्कुराते हुए और आश्चर्य की भावना से अपने आप से कह पाएँगे, “वास्तव में मैंने उसे  नहीं चुना; उसने मुझे  चुना है।”

निर्गमन 20:1-21

21 April : आमुलाग्र प्रीतिची किल्ली

Alethia4India
Alethia4India
21 April : आमुलाग्र प्रीतिची किल्ली
Loading
/

”माझ्यामुळे जेव्हां लोक तुमची निंदा व छळ करतील आणि तुमच्याविरुद्ध सर्व प्रकारचे वाईट लबाडीने बोलतील तेव्हां तुम्हीं धन्य. आनंद करा, उल्लास करा, कारण स्वर्गात तुमचे प्रतिफळ मोठे आहे; कारण तुमच्यापूर्वी जे संदेष्टे होऊन गेले त्यांचा त्यांनी तसाच छळ केला.“ (मत्तय 5:11,12)

मत्तय 5:44 मधून आपल्या शत्रूंवर प्रीति करण्याविषयी संदेश देत असतांना जे प्रश्न मी विचारले त्यापैकीं एक होता, तुमचे अपहरण करणाऱ्या आणि मग तुमचा खून करणाऱ्या लोकांवर तुम्हीं कशी प्रीति कराल?

हे आम्हीं कसे करू शकतो? अशाप्रकारची प्रीति करण्याची सामर्थ्य कोठून येते? वास्तविक जगात जेव्हां ते प्रगट होते तेव्हां हे किती आश्चर्यकारक असते याचा विचार करा! ख्रिस्ताचे सत्य आणि सामर्थ्य आणि वास्तविकता प्रीतिपेक्षा इतर कुठल्या गोष्टीद्वारे दाखविली जाऊ शकतांत का?

माझा विश्वास आहे कीं येशू आम्हांला ह्या आमुलाग्र, आत्म-बलिदानात्मक प्रीतिची किल्ली देतो, जिचे वर्णन याच अध्यायात पूर्वी, मत्तय 5:44 मध्ये करण्यात आले आहे.

मत्तय 5:11 मध्ये, तो पुन्हा एकदा छळ होण्याविषयी बोलत आहे, जसा तो बोलत होता जेव्हां त्यानें मत्तय 5:44 मध्ये म्हटलें, “तुम्हीं आपल्या वैर्‍यांवर प्रीति करा,  आणि जे तुमचा छळ करतात व तुमच्या पाठीस लागतात, त्यांच्यासाठीं प्रार्थना करा.“ या वचनांविषयी उल्लेखनीय हे आहे कीं येशू म्हणतो कीं तुम्हीं केवळ शत्रूचे गैरवर्तन सहन करण्यास समर्थच होऊ नका, तर तुम्हीं त्यात आनंदहि करा. “माझ्यामुळे जेव्हां लोक तुमची निंदा व छळ करतील… तेव्हां तुम्हीं धन्य. आनंद करा व उल्लास करा.”

आनंद करनें आपल्या वैर्‍यांसाठीं प्रार्थना करण्यापेक्षा किंवा त्यांचे कल्याण करण्यापेक्षा आमच्यां आटोक्याबाहेरचे वाटते. जर मी ही मानवीदृष्ट्या अशक्य गोष्ट करू शकलो – म्हणजें, छळ होत असतांना आनंद करणे – तर माझा छळ करणाऱ्यांवर प्रीति करणे शक्य होईल. जर अन्याय आणि यातना आणि हानीच्या दहशतीत आनंदाचा चमत्कार घडू शकला, तर गुन्हेगारांप्रीत्यर्थ प्रीतिचा चमत्कारही घडू शकतो.

येशू या वचनांमध्ये आम्हांला आनंदाची गुरुकिल्ली देतो. तो म्हणतो, “आनंद करा, उल्लास करा, कारण स्वर्गात तुमचे प्रतिफळ मोठे आहे” आनंदाची गुरुकिल्ली आहे देवाच्या भावी कृपेवर विश्वास ठेवणे –म्हणजें, देव तुमच्यासाठीं जे होण्याचे अभिवचन देतो त्यात समाधानी असणे. तो म्हणतो, “आनंद करा, कारण स्वर्गात तुमचे प्रतिफळ मोठे आहे.” छळवनूक होत असतांना आपला आनंद म्हणजें दहशतीच्या या क्षणी परत येण्याचा आणि आम्हांला प्रीति करण्यासाठीं स्वतंत्र करण्याचा स्वर्गाचा आनंद. म्हणून, हा आनंद म्हणजें आपल्या शत्रूंवर प्रेम करण्याचे मुक्त सामर्थ्य आहे जेव्हां ते आपला छळ मांडतात.

जर ते खरे असेल, तर प्रीति करण्याची आज्ञा म्हणजें स्वर्गातील गोष्टींवर आपले मन लावण्याची आज्ञा देखील आहे – देव आपल्यासाठीं जे बनण्याचे अभिवचन देतो – पृथ्वीवरील गोष्टींवर नाहीं (कलस्सै. 3:2).

आपल्या वैर्‍यांवर प्रेम करण्याची आज्ञा आमची आशा आणि आमच्यां जीवाचे सखोल समाधान आणि त्याचे सर्वात मोठे प्रतिफळ – त्याची भावी कृपा देवामध्ये शोधण्याची आज्ञा आहे. आमूलाग्र प्रेमाची किल्ली भावी कृपेत विश्वास आहे. आमच्यां वेदनेत आम्हास हे कळले पाहिजे कीं देवाची प्रीति “जीवनाहून उत्तम” आहे (स्तोत्र 63:3). आपल्या वैर्‍यांवर प्रीति केल्याने तुम्हांला स्वर्गात प्रतिफळ प्राप्त होत नाहीं. तर स्वर्गाचे प्रतिफळ जोपासल्याने वैर्‍यांवर प्रीति करण्याचे सामर्थ्य तुम्हास प्राप्त होते.

20 अप्रैल : सर्वशक्तिमान प्रभु, कोमल चरवाहा

Alethia4India
Alethia4India
20 अप्रैल : सर्वशक्तिमान प्रभु, कोमल चरवाहा
Loading
/

“देखो, प्रभु यहोवा सामर्थ्य दिखाता हुआ आ रहा है, वह अपने भुजबल से प्रभुता करेगा; देखो, जो मजदूरी देने की है वह उसके पास है और जो बदला देने का है वह उसके हाथ में है। वह चरवाहे के समान अपने झुण्ड को चराएगा, वह भेड़ों के बच्चों को अँकवार में लिए रहेगा और दूध पिलाने वालियों को धीरे-धीरे ले चलेगा।” यशायाह 40:10-11

संयुक्त राज्य अमेरिका कभी भी सम्प्रभुओं या उनकी सम्प्रभुता के प्रति उत्साही नहीं रहा है। हम ऐसे व्यक्ति को पसन्द करते हैं, जिसे हम एक पद पर वोट देकर चुन सकें और आवश्यकता पड़ने पर उसे पुकार सकें—और जब चाहें तो उसे हटा भी सकें! और यदि हम ईमानदारी से कहें, तो हमारे परमेश्वर के प्रति भी हमारा दृष्टिकोण प्रायः ऐसा ही होता है। हम नियन्त्रण करना पसंद करते हैं, न कि नियन्त्रित होना।

हालाँकि, परमेश्वर को न तो हम अपने नियन्त्रण में रख सकते हैं और न ही उसे अपने स्वरूप में ढाल सकते हैं। वह सर्वशक्तिमान प्रभु है, जिसका अस्तित्व हमारी मानव दुर्बलता और सीमित स्वभाव के ठीक विपरीत है। हम घास और बसन्त के फूलों की तरह हैं, जो मुरझा जाते हैं और झड़ जाते हैं। परमेश्वर के साथ ऐसा नहीं होता, जो सभी कालों से सब कुछ पर शासन और राज्य करता है। यहाँ तक कि उसका वचन भी हमेशा के लिए स्थिर है (यशायाह 40:6-8)।

अपनी सम्प्रभुता में परमेश्वर ने एक अद्‌भुत विजय प्राप्त की है: पाप और मृत्यु पर विजय। अपनी विशाल बुद्धिमत्ता में, वह जो विधाता है, एक मानव रूप में यीशु बनकर आया, उस व्यवस्था-विधान का पालन किया और उसे पूरा किया जो उसने स्वयं दिया था, और फिर पापियों की जगह मरकर हमारे ऋण का भुगतान किया और हमें शाश्वत जीवन दिया। जैसा कि पतरस ने अपने प्रचार में कहा, “उसी को परमेश्‍वर ने मृत्यु के बन्धनों से छुड़ाकर जिलाया; क्योंकि यह अनहोना था कि वह उसके वश में रहता” (प्रेरितों 2:24)। यही है उसकी  विजय।

हालाँकि परमेश्वर सर्वशक्तिमान प्रभु है, वह हमारा कोमल चरवाहा भी है। वह अपनी प्रजा के पास ऐसे नहीं आता, जैसे एक कड़क जनरल युद्धभूमि में जाता है; इसके बजाय वह अपनी भेड़ों को अपने पास रखते हुए दया के साथ उनका मार्गदर्शन करता है। जो लोग पहले उदास, पराए और दोषी थे, और मृत्यु के डर में जी रहे थे, वे अब स्वतन्त्र किए गए हैं। विजय-घोष के साथ वह कहता है, “मैंने तेरे उस नाम से, जो तू ने मुझे दिया है उनकी रक्षा की। मैंने उनकी चौकसी की, और विनाश के पुत्र को छोड़ उनमें से कोई नष्ट नहीं हुआ” (यूहन्ना 17:12)।

हम परमेश्वर की सम्प्रभुता में आनन्दित हो सकते हैं, क्योंकि वह सर्वशक्तिमान और कोमल है, वह चरवाहा है जो खोई हुई भेड़ों को लाने और अपना उद्देश्य पूरा करने में व्यस्त है। जब वह काम करता है, तो उसकी आवाज़ सुनाई देती है और बहरे सुनने लगते हैं, उसकी रोशनी चमकती है और अंधे देखने लगते हैं। हम इस कोमल चरवाहे के दिल में समेटे गए हैं और यह विश्वास रख सकते हैं कि यह संसार हमारे सर्वशक्तिमान पिता का है।

मसीही जीवन में एक चुनौती यह है कि परमेश्वर के बारे में हमारा दृष्टिकोण इतना बड़ा हो कि हम उसे “प्रभु परमेश्वर” के रूप में जानें, जो “शक्ति के साथ आता है” और जिसके सामने हम श्रद्धा और सम्मान के साथ आते हैं, जो “एक चरवाहे के समान अपनी भेड़ों की चरवाही करेगा” और जिसका अनुसरण हम घनिष्ठ मित्रता में करते हैं। प्रभु यीशु शेर और मेमना दोनों है (प्रकाशितवाक्य 5:5-6)। आपको इनमें से किसे याद रखना और उसके अनुसार जीना सबसे कठिन लगता है? दोनों को याद रखें और आप अपने सम्प्रभु और अपने चरवाहे के रूप में उसका आज्ञापालन करेंगे और उसमें आनन्दित होंगे।

यहेजकेल 34:11-24

20 April : भटकून दूर जाण्याची भिती

Alethia4India
Alethia4India
20 April : भटकून दूर जाण्याची भिती
Loading
/

तुझे चांगुलपण किती थोर आहे! तुझे भय धरणाऱ्यांकरता तू ते साठवून ठेवले आहेस, तुझा आश्रय करणाऱ्यांसाठीं मनुष्यमात्रांदेखत तू ते सिद्ध केलें आहेस. (स्तोत्र 31:19).

स्तोत्र 31:19 मधील दोन महत्त्वपूर्ण सत्यांवर विचार करा.

1. देवाचा चांगुलपणा

देवाचे एक विशिष्ट चांगुलपण आहे. अर्थात, फक्त देवाचे ते सामान्य चांगुलपणच नव्हे जो तो सर्व लोकांवर प्रगट करतो, तो वाइटांवर व चांगल्यांवर आपला सूर्य उगवतो (मत्तय 5:45), तर जसे स्तोत्र म्हणते, एक विशिष्ट चांगुलपण, “त्याचे भय धरणाऱ्यांसाठीं”.

हे चांगुलपण अमर्याद प्रमाणात थोर आहे. ते विपुल आहे. ते कायम टिकून राहते. ते सर्वसमावेशक आहे. जे त्याचे भय धरतात फक्त त्यांच्यासाठीं हे चांगुलपण आहे. सर्व काहीं त्यांच्या भल्याकरिता एकत्र मिळून कार्य करते (रोम 8:28) – रोम 5:3 आणि 5 नुसार त्यांच्या वेदना देखील सर्व-कल्याणकारक आहेत.

पण जे त्याचे भय धरत नाहींत त्यांना तात्पुरता चांगुलपणा लाभतो. रोमकरांस 2: 4 आणि 5 याचे असे वर्णन करते: ”किंवा देवाची ममता तुला पश्चात्तापाकडें नेणारी आहे हे न समजून तू त्याची ममता, क्षमा व सहनशीलता ह्यांच्या विपुलतेचा अनादर करतोस काय? कीं, आपल्या हटवादीपणाने पश्चात्तापहीन अंतःकरणाने देवाचा क्रोध व यथोचित न्याय ह्यांच्या प्रकटीकरणाच्या दिवसासाठीं स्वतःकरता क्रोध साठवून ठेवतोस?” ममता. क्षमा. सहनशीलता. चांगुलपण. पण ते परमेश्वराचे भय धरतांत म्हणून नव्हे तर त्यांच्या हटवादीपणामुळें.

हे पहिले सत्य आहेः परमेश्वराचे चांगुलपण. 

2. परमेश्वराचे भय

परमेश्वराचे भय म्हणजें त्याच्यापासून भटकून दूर जाण्याचे भय आहे. त्यामुळे, ते देवाचा आश्रय घेण्यात व्यक्त होते. म्हणूनच स्तोत्र 31:19 मध्ये दोन अटींचा उल्लेख केलेंला आहे – परमेश्वराचे भय बाळगणे आणि त्याच्याठायीं आश्रय घेणे. “तुझे चांगुलपण किती थोर आहे! तुझे भय धरणारयांकरता तू ते 1) साठवून ठेवले आहेस, 2) तुझा आश्रय करणणाऱ्यांसाठीं मनुष्यमात्रांदेखत तू ते सिद्ध केलें आहेस.” ते विरुद्ध असल्यासारखे वाटतात. भय दूर सारत असल्यासारखे वाटते आणि आश्रय घेणे जवळ ओढल्यासारखे वाटते. परंतु जेव्हां आपण पाहतो कीं हे भय पळून जाण्याचे भय आहे – त्याजपासून दूर भटकून जाण्याचे भय आहे – तेव्हां ते एकत्र काम करतात.

पवित्र जणांच्या अंतःकरणात खरा थरकाप असतो. ”भीत व कापत आपले तारण साधून घ्या.“ (फिलिप्पै 2:12). पण हा थरकाप त्या पित्याच्या बाहूंत वाटणारा थरकाप आहे ज्याने नुकतेच आपल्या मुलाला समुद्राच्या पृष्ठभागाखालील प्रवाहातून बाहेर काढले आहे. आम्हांला पित्याची गरज नाहीं हा विचार करण्याच्या भयंकर संभावनेचा हा थरकाप आहे.

म्हणून, देवाच्या चांगुलपणाची जोपासणूक करा. त्याच्यापासून भटकून दूर जाण्याच्या विचाराने भयभीत व्हां. प्रत्येक पापापासून पळ काढा आणि त्याच्याठायीं आश्रय घ्या. “तुझे चांगुलपण किती थोर आहे! तुझे भय धरणाऱ्यांकरता तू ते साठवून ठेवले आहेस, तुझा आश्रय करणाऱ्यांसाठीं मनुष्यमात्रांदेखत तू ते सिद्ध केलें आहेस!”

19 अप्रैल : छुटकारे के लिए चेतावनियाँ

Alethia4India
Alethia4India
19 अप्रैल : छुटकारे के लिए चेतावनियाँ
Loading
/

“इसलिए जो समझता है, ‘मैं स्थिर हूँ,’ वह चौकस रहे कि कहीं गिर न पड़े।” 1 कुरिन्थियों 10:12

एक जीवनी में, लेखक जब लिखते हैं और पाठक जब पढ़ते हैं, तो उन्हें मुख्य पात्र के दोषों को छुपाने का एक बड़ा प्रलोभन होता है। इसके विपरीत, पवित्रशास्त्र अपने नायकों के दोषों, असफलताओं और पापों को छुपाने का कोई प्रयास नहीं करता। और आत्मिक विजय के बाद ही प्रायः पराजय का खतरा सबसे अधिक महसूस होता है।

विश्वास की एक विजय में नूह ने आज्ञापालन करते हुए जहाज बनाना जारी रखा, जबकि अभी बारिश की एक बूँद भी नहीं गिरी थी। लेकिन हम पढ़ते हैं कि बाढ़ के बाद नूह ने अपनी नशे की स्थिति में क्या-क्या होने दिया (उत्पत्ति 9:20-27 देखें)। अब्राम विश्वास के मार्ग पर चला, लेकिन बाद में उसने मिस्र में जाने पर अपने झूठ के कारण अपने को और अपने परिवार को शर्मिन्दा किया (12:10-20)। दाऊद ने गोलियत पर विजय प्राप्त की, लेकिन बाद में वह व्यभिचार (और सम्भवतः बलात्कार), हत्या और अराजकता जैसे कुकृत्य कर बैठा (2 शमूएल 11 से आगे)।

ये सभी पात्र महान व्यक्ति थे, जिन्होंने परमेश्वर के कार्य में बड़ी उपलब्धियाँ प्राप्त कीं, और जिन्होंने असफलताएँ भी झेलीं। वे ऊँचे पर खड़े हुए, और फिर जोर से गिरे। बाइबल हमें इन उदाहरणों को बहाने बनाने के लिए नहीं, बल्कि चेतावनी देने के रूप में देती है, ताकि जब सब कुछ ठीक चल रहा हो, तो हम आत्म-सन्तुष्ट न हो जाएँ, दूसरों से बहुत अधिक उम्मीद न करें—और वास्तव में, खुद से भी ज्यादा उम्मीद न करें!

थियोलॉजियन ए. डब्ल्यू. पिंक हमें याद दिलाते हैं, “परमेश्वर इसे इस प्रकार होने की अनुमति देता है कि श्रेष्ठ से श्रेष्ठ मनुष्य भी केवल मनुष्य ही होते हैं। चाहे वे कितने ही प्रतिभाशाली क्यों न हों और परमेश्वर की सेवा में कितने ही समृद्ध और महान क्यों न हों, यदि परमेश्वर की सहायक शक्ति एक क्षण के लिए भी उनसे हटा ली जाए, तो यह शीघ्र ही स्पष्ट हो जाएगा कि वे ‘मिट्टी के बर्तन’ मात्र हैं। कोई भी व्यक्ति तब तक नहीं खड़ा रहता जब तक उसे दिव्य अनुग्रह का समर्थन प्राप्त न हो। सबसे अनुभवी संत भी, यदि उसे अपने हाल पर छोड़ दिया जाए, तो वह तुरन्त पानी की तरह कमजोर और चूहे की तरह डरपोक दिखाई देगा।”[1]

दयालु परमेश्वर हमें अकेला नहीं छोड़ता: वह हमें धार्मिकता, उद्धार, सत्य, और उसका वचन प्रदान करता है, ताकि हम हर परीक्षा और प्रलोभन को न केवल सहन कर सकें, बल्कि उनमें मजबूत खड़े रह सकें। जब हम अपने अन्दर उन्हीं कमजोरियों और असफलताओं को पहचान लेते हैं, जो नूह, अब्राम, और दाऊद जैसे नायकों ने अनुभव की थीं, तब हम परमेश्वर की कृपा और शक्ति पर निर्भर हो जाते हैं, जो हमें हमारे उद्धारकर्ता प्रभु यीशु के द्वारा सहारा देती है, जो हमारा एकमात्र सच्चा “मुक्ति का मार्ग” है (1 कुरिन्थियों 10:13)। यह हमारे लिए एक अनुस्मारक के रूप में काम करे कि आप अपनी विश्वास-यात्रा में आगे बढ़ रहे हैं, पवित्रता में वृद्धि कर रहे हैं, या परमेश्वर के राज्य के लिए संसार को प्रभावित करने में अपनी शक्ति, बुद्धि या चरित्र के कारण नहीं, बल्कि परमेश्वर के अनुग्रह के कारण सफल हो रहे हैं। जो व्यक्ति इसे सच में जानता है, वह आत्म-सन्तोष को एक गम्भीर खतरा मानता है और प्रार्थना को अनिवार्य समझता है, क्योंकि वह जानता है कि केवल प्रभु ही है जो उसे हर दिन, हर क्षण खड़ा रख सकता है। क्या आप यह जानते हैं?

1 कुरिन्थियों 10:1-13