” प्रभुजी, आम्हांला प्रार्थना करण्यास शिकवा.” ( लूक 11:1)
देव पापी लोकांच्या प्रार्थनांचे उत्तर देतो, परिपूर्ण लोकांच्या नाहीं. आणि तुमच्यां प्रार्थनां दुर्बळ असूं शकतात, जर तुम्हीं तुमचे लक्ष क्रूसाकडें करून याची जाणीव केली नाहीं तर.
मी तुम्हांला जुन्या करारातून अनेक उदाहरणं देऊन हे सिद्ध करूं शकतो जिथे देव त्याच्या पापी प्रजेच्या प्रार्थना ऐकत आहे, जे लोक त्यांचाच पापामुळें संकटात सापडलें आहेत आणि आता ते त्यातून सुटण्याकरिता देवाकडें धावा करत आहेत (उदा., स्तोत्र 38:4, 15; 40:12-13; 107:11-13). पण मी तुम्हांला हे लूक 11 मधून दोन प्रकारे दाखवू शकतो :
प्रभूच्या प्रार्थनें मध्यें (लूक 11:2-4), येशू म्हणतो, “तुम्हीं प्रार्थना कराल तेव्हां असें म्हणा ….” आणि पुढे वचन 4 मध्यें अशी विनंती आहे कीं, “आम्हांला आमच्यां पापांची क्षमा कर.” मग जर तुम्हीं प्रार्थनेंचे सुरूवातीचे वाक्य या मधल्या वाक्या सोबत जोडलें तर, तो म्हणतो कीं, “तुम्हीं प्रार्थना कराल तेव्हां असें म्हणा….. आम्हांला आमच्यां पापांची क्षमा कर.”
मी याचा अर्थ असा घेतो कीं, आपण जसे तुझें नाम पवित्र मानिलें जावो म्हणतो, तितक्याच वेळा आपण हे देखील म्हटलें पाहिजे. म्हणजेंच येशू हे गृहीत धरत आहे कीं, आपण प्रत्येक वेळी प्रार्थना करतो तेव्हां आपण आपल्यां पापांची क्षमा मागितली पाहिजे.
दुसर्या शब्दात सांगायचे झालें तर, आपण सर्वदा मूळ पापाच्या अवस्थेंत असतो. आपण जे काहीं करतो ते परिपूर्ण नसते. जसे मार्टिन लुथर यांनी त्यांच्या मृत्यूशय्ये वर असताना म्हटलें, “आपण सर्वजण भिकारी आहोत, हेच सत्य आहे.” जरी आपण प्रार्थना करण्यापूर्वी काहीं अंशी आज्ञापालन केलें असेल तरी, आपण देवाकडें पापी म्हणूनच येतो- सर्वजणच. आणि देव अशा पापी लोकांच्या प्रार्थना ऐकण्यापासून पाठमोरा होत नाहीं, जेव्हां ते अशा प्रकारे प्रार्थना करतात.
दुसरे ठिकाण जिथे आपण हे पाहू शकतो ते लूक 11:13 मध्यें आहे, ‘तुम्हीं वाईट असताही तुम्हांला आपल्यां मुलांना चांगल्या देणग्या देण्याचे कळते, तर मग स्वर्गीय पित्याजवळ जे मागतात त्यांना तो किती विशेषेकरून पवित्र आत्मा देईल?”
येशू त्याच्या शिष्यानां “वाईट” म्हणतो. खूपच कठोर भाषा आहे ही. आणि तो असें म्हणत नव्हता कीं ते त्याच्या सहभागितेमध्यें नव्हतें. तो असें म्हणत नाहीं कीं त्यांच्या प्रार्थना ऐकल्या जाणार नाहींत.
तो असें म्हणत होता कीं, जो पर्यंत हे पतित जग राहील, त्याचे शिष्य देखील जे काहीं करतील, त्यांचा ओढा भ्रष्टतेकडें राहील, पण जो पर्यंत ते त्याच्या कृपेवर व त्याच्या सामर्थ्यावर अवलंबून आहेत तो पर्यंत ते जें चांगलें तें करत राहतील.
आपण एकाच वेळी दुष्ट आणि तारलेलें असें आहोत. आपण पवित्र आत्म्याच्या सामर्थ्यानें हळूहळू दुष्टते वर मात करत आहोत. पण आपली पापीवृत्ती तारणानंतर देखील नष्ट झालेंली नाहीं.
आपण पापी आहोत आणि भिकारी आहोत. आणि आपल्यांला ह्या पापाची ओळख पटली तर आपण त्याचा त्याग करायचा, त्याच्याशी लढायचे आणि ख्रिस्ताच्या क्रूसाला आपली आशा समजून बिलगुन राहावें, मग देव आपल्यां प्रार्थना ऐकेल आणि त्यांचे उत्तर देईल.
