ArchivesAlethia4India

1 जानेवारी: नवीन वर्षासाठी कृपा

on December 27, 2024 January 2, 2025

Alethia4India

1 जानेवारी: नवीन वर्षासाठी कृपा

00:00 / 4:48

तरी जो कांही मी आहें तो देवाच्या कृपेनें आहें आणि माझ्यावर त्याची जी कृपा झाली आहे ती व्यर्थ झाली नाहीं; परंतु ह्या सर्वांपेक्षां मीं अतिशय श्रम केले, ते मीं केले असें नाहीं, तर माझ्याबरोबर असणार्‍या देवाच्या कृपेनें केले. (1 करिंथकरांस 15:10).

कृपा म्हणजे देवाचा केवळ स्वभावगुण नव्हे ज्याद्वारे तो आमची लायकी नसतांनाहि आमच्यासाठीं काहीतरी चांगले घडवून आणतो. तर ती देवा कडून असलेलें वास्तविक सामर्थ्य आहे जें सतत आमच्या ठायीं आणि आमच्यासाठीं कृति करते व आमच्या ठायीं आणि आमच्यासाठीं उत्तम अशा गोष्टी घडवून आणते.

पौलाला अतिशय श्रम करण्यासासाठीं चालना मिळावी म्हणून देवाची कृपा पौलाच्या ठायीं देवाची कृति साधून देत होती: “देवाच्या कृपेनें . . . ह्या सर्वांपेक्षां मीं अतिशय श्रम केले.” म्हणून जेव्हा पौल म्हणतों, “भीत व कांपत आपले तारण साधून घ्या,” तो पुढे असेहि म्हणतो, “कारण इच्छा करणें व कृति करणें हे तुमच्या ठायीं आपल्या सत्संकल्पासाठीं साधून देणारा तो देव आहे” (फिलिप्पै 2:12-13). कृपा ही देवापासून येणारे सामर्थ्य आहे जे आमच्या ठायीं आणि आमच्यासाठीं उत्तम अशा गोष्टी घडवून आणते.

आम्हांवर हीं कृपा गतकाळात झालीं आणि ती भावी काळातहि होणार आहे. ती वर्तमान समयाच्या अमर्याद झऱ्यावर सतत होणारा वर्षाव आहे, तो झरा तर भविष्यातून आमच्याकडे वाहत येणाऱ्या कृपेच्या अक्षय नदीतून वाहत आम्हांवर गतकाळात झालेल्या कृपेच्या सतत वाढत जाणाऱ्या जलाशयात भरती करतो.

पुढच्या पाच मिनिटांत, तुमच्या आत्म्याचे पोषण करणारी कृपा तुम्हांला प्राप्त होईल जी तुमच्याकडे भावीकाळातून वाहत येते, व तसेच तुम्हीं गतकाळाच्या कृपेच्या जलाशयात आणखी पाच मिनिटांची कृपा साठवून ठेवाल. गतकाळात तुम्हांवर झालेल्या कृपेला योग्य प्रतिसाद म्हणजे देवाचे आभार मानणे, आणि भविष्यात तुम्हांवर होणाऱ्या कृपेच्या अभिवचनाला योग्य प्रतिसाद म्हणजे विश्वासात स्थिर राहणे. गेल्या वर्षाच्या गतकाळातील आम्हांवर झालेल्या कृपेबद्दल आम्हीं देवाचे आभार मानतो, आणि ह्या नवीन वर्षासाठीं सुद्धा तो आम्हांला भविष्यातील कृपा पुरवेल असा आम्हीं विश्वास धरितो.

Article #1: देव माझ्यापासून लपलेला आहे काय?

on December 26, 2024 April 5, 2025

Like this

Alethia4India

Article #1: देव माझ्यापासून लपलेला आहे काय?

00:00 / 00:15:20

जेव्हां ख्रिस्ती विश्वासणारे त्याच्या अनुपस्थितीची जाणीव करतांत

परंतु जेव्हां तुम्हाला त्याची अत्यंत निकडीची गरज भासते आणि इतर सर्व आधार निष्फळ ठरतात, तेव्हां तुम्हीं त्याच्याकडे वळता, पण तुमच्या निदर्शनास काय येते? तुमच्या तोंडावर दार जोरात बंद केल्याचे निदर्शनास येते आणि आतून ते दार अधिक घट्ट बंद करण्याचा आवाजही कानी पडतो. त्यानंतर तेथे भयाण शांतता पसरते. तसेच तुम्हाला असे वाटू शकते कीं, येथे थांबण्यात काहीही अर्थ उरलेला नाही, कारण तेथील भयाण शांतता तुम्हाला खायला उठते आणि हळूहळू ती अधिकच तीव्र होत जाते. घरामध्ये कोठेही दिवे जळत नसतात आणि ते घर रिकामे जाणवते आणि पुढे असाही विचार येतो कीं, खरोखर येथे कोणी राहत असेल का? एकेकाळी तेथे कोणीच राहत नसावे असा प्रबळ विचार मनात येतो. याचा काय अर्थ असू शकतो? आपल्या समृद्धीच्या काळात, तो आपल्याला अगदी निकटचा असतो आणि संकटसमयी जेव्हां आपल्याला त्याची गरज असते त्यावेळी मात्र तो फार दूरचा आहे, असे का वाटते? (अ ग्रीफ अबझर्व्ह, 6 / A Grief Observed,6)

सी. एस. लुईस ह्यांनी त्यांच्या पत्नी जॉय डेव्हिडमॅन हिच्या मृत्यूनंतर आलेल्या दु:खाचे वर्णन अशा शब्दांत केले. येथे लुईस अशा अनेक लोकांच्या अनुभवाचे वर्णन करतात ज्यांनी त्यांच्यासारखेच जीवनातील खऱ्या संकटांचा सामना करताना देवाचा शोध घेतला, पण त्यांना देवाची “अनुपस्थिती” जाणवली. ह्या अनुभवालाच कधी-कधी“दैवी अदृश्यतेची” समस्या असेही म्हटले जाते.

तर देवाची ही “अनुपस्थिती” जिचा अनुभव माझ्यासारख्या अनेक लोकांनी घेतला आहे, तिचे कारण काय असावे? आणि आपण त्याच्या अनुपस्थितीला कसें ओळखावें की जेणेकरून आपण पुन्हा त्याचा शोध घेऊं?

अनुपस्थितीची अपेक्षा करणें
देवाची अनुपस्थिती ह्या प्रश्नाला आपण दोन दृष्टिकोनातून पाहूया : प्रथम, “देवाची जिवंत-अनुपस्थिती” आणि दुसरे, देव आपल्या इंद्रियांना सहजरीत्या अवगत होत नाही, ही एक वास्तविकता आहे. तर चला, आपण एका वेळी एकच बाजू समजून घेऊया.

अनेक लोकांच्या मते, देवाची अनुपस्थिती ही खूप खोलवर रुतलेली आहे. कारण ते त्यांच्या दैनंदिन जीवनात देवाचा विचार न करता किंवा त्याची उपस्थिती अनुभवण्याचा प्रयत्न न करता जीवन जगत असतात. हे जरी विचित्र वाटत असले तरी, ह्या प्रकारची देवाची जिवंत-अनुपस्थिती ख्रिस्ती आणि गैर-ख्रिस्ती ह्या दोघांच्याही जीवनात दिसून येते. स्टीफन शार्नॉक ह्या चलनशक्तीला“व्यावहारिक नास्तिकता” असे संबोधतात (द इग्झिस्टंस अँड अॅट्रीब्यूट्स ऑफ गॉड 1:137–255/ The Existence and Attributes of God, 1:137–255). अनेक लोक, अगदी स्वतःला ख्रिस्ती म्हणवणारे देखील, अशाच प्रकारे जीवन जगतात, जणूकाही देव आहेच नाही!

खरे पाहता, देवाच्या अनुपस्थितीची तीव्र भावना जीवनात असण्याचे एक मुख्य कारण म्हणजे जीवनात अशी पापें असणे ज्यांचा अंगीकार केलेला नसतो, किंवा त्यांपासून पश्चात्ताप केलेला नसतो! शार्नॉक असे सूचित करतात कीं, पाप करणे म्हणजे गुप्तपणे देवाच्या अनुपस्थितीची इच्छा धरणे होय. यास्तव, आपण पापात अडकलेले असतांना आपल्याला देवाच्या अनुपस्थितीची तीव्र भावना जाणवणे, हे स्वाभाविकच आहे. ह्या दैवी अदृश्यतेच्या स्थितीवर योग्य उपाय म्हणजे पापाची कबुली देऊन देवाकडे परतणे हा आहे.

आधुनिक अस्तित्ववादाने देवाच्या जिवंत अनुपस्थितीच्या ह्या स्वरूपाला एक “तत्त्वज्ञानाचे” रूप दिले आहे. जॉन कर्टनी मरे हे “(द प्रॉब्लेम ऑफ गॉड, 117 / The Problem of God, 117)” ह्या त्यांच्या पुस्तकात आधुनिक अस्तित्ववाद हा देवाच्या अनुपस्थितीची कशा रीतीने पुष्टी करतो, ह्याचे वर्णन करतात : “ते म्हणतात कीं देव अनुपस्थित असलाच पाहिजे. अशाप्रकारे तो आपली मूलभूत इच्छा जाहीर करतो कीं देव अनुपस्थित असावा. ह्या मागील कारण स्पष्ट आहे…जर देव उपस्थित असेल, तर मनुष्य देवाद्वारे घडविला जात आहे, आणि त्याला माणूस बनवले जात आहे…[एका अशा नियतीसाठी] जी त्याने स्वतः निवडलेली नाही”.

आधुनिक अस्तित्ववादी देवाच्या अनुपस्थितीची पुष्टी करतो, ते ह्यामुळे नाही कीं त्याने देवाचा शोध घेतला पण त्याला यश आले नाही, तर ते ह्यामुळे कीं जर देव आहे, तर मनुष्य त्याच्या समक्ष उत्तरदायी आहे. “आणि म्हणूनच तो देवाला मृत, बेपत्ता, अनुपस्थित असे घोषित करतो. ही घोषणा तो जाणीवपूर्वक करतो— देव नसावा हाच मागील एकमेव उद्देश्य” (द प्रॉब्लेम ऑफ गॉड, 117 / The Problem of God, 117). येथे आपण पाहतो कीं, मनुष्याचे प्राथमिक भय हे नाही कीं त्याला देव सापडला नाही, तर मनुष्याने स्वतःच देव नसावा अशी इच्छा जाहीर केली आहे, जेणेकरून त्याला दैवी निर्बंधांशिवाय जीवन स्वस्थपणे जगता येईल.

टाकिलेलें व एकाकी

देवाच्या जिवंत-अनुपस्थितीच्या भावनेंत बुडून जाण्याचा आणखी एक प्रकार असा आहे, जो वैयक्तिक पापाशी संबंधित नसून, तिचा संबंध आपल्याला वाईट परिस्थितीत टाकून दिल्याची भावना आहे. पुन्हा ही अनुपस्थितीची अनुभूती विश्वासणार आणि गैर-विश्वासणार अशा दोघांसाठी एकसारखीच असू शकते.जेव्हां अचानक संकटांचा उद्रेक होतो, तेव्हां आपल्याला देव अदृश्य झाल्याची तीव्र जाणीव होऊ शकते आणि त्याच्या वरकरणी अनुपस्थितीमुळे आपण विव्हळ होऊन बसतो.

सी.एस. लुईस यांनीं, ‘अ ग्रीफ अबझर्व्ह, 6 / A Grief Observed,6’ मध्ये ह्या भावनांचे अत्यंत मर्मस्पर्शी वर्णन केलें आहे. तसेच, एलियाने ईजबेलपासून पळ काढून वाळवंटातील गुहेत लपल्यावर, कदाचित काय अनुभवले असेल ह्याचे चित्रण (1 राजे 19) येथे आपल्याला पाहायला मिळते. जोसेफ मिनिच ह्यांनी ह्या परिस्थितीचे स्वरूप यथार्थपणे रेखाटले आहे :

“आपण प्रार्थना करतो तेव्हां तो आपल्याला डोळ्यांनी दिसत नाही, कीं तो आपल्याला अनेकदा दूर असल्यासारखा वाटतो, कीं बरेचदा आपली प्रार्थना जणू छतावर आदळून परत आल्यासारखी जाणवते. विशेषत: जे लोक दुःखाच्या परिस्थितीतून जात आहेत, ते त्याने एकदा तरी आपल्यासमोर “प्रकट व्हावें” अशी त्याजकडे विनवणी करतात आणि तरीही तो प्रकट होत नाही — हे सर्व प्रसंग आपल्याला असे ग्राह्य धरण्यास विवश करतांत किंवा कमीतकमी तशा परीक्षेत तरी पाडतात कीं, देव अस्तित्वातच नाही हा कदाचित एक अत्यंत “स्वाभाविक निष्कर्ष” असावा.”

(इण्डुअरिंग डिव्हाईन अॅबसेन्स/Enduring Divine Absence, 3)

अदृश्य, परंतु अनुपस्थित नाही

एक नास्तिक उपहास करित जेव्हां असे म्हणतो कीं, देव त्याच्या अस्तित्वाचा प्रश्न फक्त “प्रकट होऊन” अगदी सोप्या पद्धतीने मिटवू शकतो, तेव्हां त्याच्या ह्या कथांनात आपण दैवी अदृश्यता ह्याविषयीचा, म्हणजें देव नाही ह्या दृष्टिकोनाचा दूसरा प्रकार पाहतो. जशी एलियानें बालच्या संदेष्ट्यांची खिल्ली उडविली, अगदी तसेच नास्तिकदेखील विश्वासणाऱ्याची खिल्ली उडवत म्हणतो, “मोठ्याने ओरडा, कारण तो देव आहे. कदाचित तो चिंतन, आराम, प्रवासात, किंवा झोपलेला असावा आणि त्याला जागे करावे लागेल.” (1 राजे 18:27). मग देव नेमका आहे तरी कुठे?

अशा प्रकारच्या अनेक शंका-कुशंका आणि उपहासाला सामोरे जाताना अनेक विश्वासणारे देवाच्या अस्तित्वावर प्रश्न करू लागतात, तर काहीजण त्याच्या अस्तित्वाचा ठोस पुरावा न मिळाल्यामुळे निराश होऊन चर्चेतून माघार घेतात. खासकरून जेव्हां आपण भूतकाळात देवाने-चमत्कारांद्वारे त्याचे अस्तित्व ठळकपणे प्रकट केलें असल्याचे ऐकतो, परंतु आता आपण त्या कार्यक्रमाला उशीरा पोहोचल्यासारखे वाटते, तेव्हां ह्या शंकांचे मूळ अधिक खोलवर रुजली जातात.

“आपणही देवाच्या उपस्थितीकडे सहज दुर्लक्ष करतो कारण ते अगदी स्वाभाविक आहे.”

तर परिणामी, देव बेपत्ता झाला आहे, ह्या वैयक्तिक जाणिवेला आपण कसे समजून घ्यावे? फर्नांड व्हॅन स्टीनबर्गन हे स्पष्ट करतात कीं, आपण प्रथम हे ओळखले पाहिजे कीं देवाचे जर खरोखर अस्तित्व आहे (आणि विशेषतःख्रिस्ती धर्माच्या देवाचे), तर तो “ऐहिकरित्या दृश्यमान” असावा अशी अपेक्षा आपण करूं नये (डियू कॅश, 348/Dieu Caché, 348). उलट व्हॅन स्टीनबर्गन पुढे असे म्हणतात, “जिवंत देव अपरिहार्यपणे एक अदृश्य देव आहे. तो, स्वभावतःच अगम्य, अदृश्य, आणि आपल्या समजबुद्धीच्या पलीकडे आहे, कारण तो आत्मा आहे (जो सर्व इंद्रिय अनुभवांच्या पलीकडे आहे) आणि तो अनंत आहे, म्हणजेच आपल्या मर्यादित अस्तित्वाच्या पलीकडचा आहे” (डियू कॅश, 348, ऑर्थर्स ट्रान्सलेशन /Dieu Caché, 348, author’s translation).

अगदी स्पष्ट भाषेंत सांगायचे तर, ख्रिस्ती धर्माचा देव हा स्वभावाने इंद्रिय संवेदनांच्या पलीकडचा आहे, आणि तो मानवी बुद्धीच्या मर्यादित आकलन शक्तीपलीकडे आहे. म्हणजें, देवाचे अस्तित्व हे निर्विवाद असले तरी जोपर्यंत तो स्वतःला आम्हांवर प्रभावीरीत्या प्रकट करित नाहीं तोपर्यंत तो आपल्या सर्व आकलन शक्तीपलीकडचे देखील आहे.

सदैव आणि पूर्वीपासून अस्तित्वांत

फर्नांड व्हॅन स्टीनबर्गन पुढे म्हणतांत, देव हा त्याच्या सृष्टीच्या ईश्वर-कृत निर्वाहन संचालानांत देखील लपलेला आहे, कारण त्याचे मार्ग आपल्यासारख्या मर्यादित बुद्धी असलेल्या मानवासाठी एक गूढ रहस्य आहेत (डियू कॅश, 348/Dieu Caché, 348). खरे तर, असे म्हणता येईल कीं देव त्यांने निर्मिलेल्या सृष्टीत “हस्तक्षेप” करत नाही, कारण तो आधीपासूनच तिचा उत्पन्नकर्ता व तिला टिकवून ठेवणारा तिचा संचालन-सूत्रधार म्हणून तिच्यांत उपस्थित आहे (द रीयालिटी ऑफ द गॉड अँड द प्रॉब्लेम ऑफ ईव्हल,74-77 / The Reality of God and the Problem of Evil,74–77). देवाची उपस्थिती इतकीं स्पष्ट आहे कीं, आपण अगदी सहजपणे तिच्याकडे दुर्लक्ष करतो.

जर देव सदैव आणि पूर्वीपासूनचउपस्थित आहे, तर तो “हस्तक्षेप” करत नाही (तो बाहेरून कृती करतो) जसे कधी-कधी मत्स्यालयाचा मालक अधून मधून कचरा साफ करण्यासाठी स्वत: कामास हात घालतो, तसेच ख्रिस्ती धर्म प्रत्येक नैसर्गिक घटनेतून त्याचे प्रात्यक्षिक देतो—जसे कीं शरद ऋतूमध्ये झाडांची पाने गळणे, हिवाळ्यात बर्फ पडणे, वसंत ऋतूमध्ये फुले उमलणे किंवा उन्हाळ्याच्या तापमानात गवत तपकिरी होणे — ह्या सर्वांच्या संचालनामध्ये देव सदैव उपस्थित आणि सक्रिय असतो.

आपण देवाला “पाहू” शकत नाही, कारण त्याचा दैवी स्वभावच अदृश्य स्वरूपात आहे. मात्र, निर्मितींत प्रत्येक गोष्टीमध्ये आपण त्याची हस्तकृती पाहतो. जॉन कॅल्विन यांनी आपल्या इन्स्टिट्यूट्स ऑफ ख्रिश्चन रिलीजन मध्ये म्हटल्याप्रमाणे, “मला फक्त ही वस्तुस्थिती स्पष्ट करायची आहे कीं, देवाचा शोध घेण्याची हा मार्ग विधर्मी असोंत वा त्याच्या स्वतःच्या घरचे, या दोन्हीं क्षेत्रातील लोकांसाठी सारखांच आहे, म्हणजें जर त्यांनी सृष्टीतला आराखडा समजून घेतला तर देवाचे जिवंत प्रतिरूप त्यांच्यासमोर उभे राहील” (1.5.6). जॉन कॅल्विनच्या मते, देवाचे गुण सृष्टीची निर्मिती व तिच्या प्रत्येक संचालनांत इतके स्पष्टपणे प्रकट आहेत कीं मनुष्याला जर आपल्या इंद्रिय-संस्थेसमोर घडणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीत त्याचे कार्य प्रकटपणे दिसून येत नाहींत, तर त्याला त्याचे डोळे उघडणेही कठीण होईल.

शेवटी, देवाची उपस्थिती ओळखणे हा असामान्य बुद्धीबळ किंवा ज्ञानाचा प्रश्न नसून, तो आपण त्याचे अस्तित्व मानतो अथवा नाकारतो या कुवतीचा प्रश्न आहे. देवाच्या अस्तित्वावर केलेंल्या व्यंगात्मक प्रश्नाचे उत्तर मोकळेपणाने आणि इच्छाशक्तीने ह्या जगातील असंख्य चमत्कारांचा विचार करून दिले जाऊ शकते, कारण त्यांच्यावर विचार केल्यास हे स्पष्ट होते कीं, देव आहे आणि तो नेहमी सर्वत्र उपस्थित आहे.

शांततेत शोधा

देवाच्या अदृश्यतेची कारणे तपासून पाहिल्यानंतर, आपण देवाच्या जिवंत अनुपस्थितीला कश्याप्रकारे समजू शकतो? जसे आपण आधी पाहिले आहे कीं, देव नेहमीच उपस्थित आहे, तर मग मीं “मृत्युच्छायेच्या दरीतून जात असलो”(स्तोत्र 23:4) तेव्हां मला त्याची उपस्थिती इतकीं दूर का जाणवते? संकटसमयी देवाने साहाय्य करण्यास सदा सिद्ध नसावे काय? (स्तोत्र 46:1). होय, तो आहे! सुदैवाने, देवाच्या उपस्थितीची अनुभूती माझ्या इंद्रियांना जाणवते किंवा नाही, ह्यावर त्याची उपस्थिती अवलंबून नाही. मला त्याच्या उपस्थितीची जाणीव असो वा नसो, देव सदैव सर्वत्र उपस्थित असतो.

देवाच्या जिवंत-अनुपस्थितीचे समाधान काढण्याचे अनेक मार्ग आहेत आणि वरील उतार्‍यात आपण त्याच्यावर चर्चा केली आहे, त्यापैकीं एक: आपल्या पापांपासून पश्चात्ताप करणे आणि पापांची कबुली देणे. पण जर ईयोबाप्रमाणे, मीही पश्चात्ताप केला आणि माझ्या चुका कबूल केल्या, तरीही देव स्वत:ला माझ्यापासून लपवत असेल, तर मग मी काय करावे? एका संगीतकाराने आपल्या ह्या भावनांना शब्दांत मांडले, ते असे :

माझ्या भावनांच्या वेढ्यांनी मला विळखा घातला आहे,
आणि आता त्या पूर्वीपेक्षा अधिक प्रबळ झाल्या आहेत.
जेव्हां अंधार उजेडाशी लढतो,
तेव्हां मी तुझ्याकडेच धाव घेईन;
मी निरंतर तुझ्या नावाचा धावा करीन .
काहीही घडो, मी कितीही दूर जाऊ दे,
तरीही मी तुझाच शोध घेईन, हे वचन देतो तुला! (स्पोकेन, “नथिंग विथआऊट यू”/ Spoken, “Nothing Without You”)

जे त्याला हाक मारतात, त्यांना ख्रिस्ताचे अभिवचन हे आहे, “कारण जो कोणी मागतो त्याला मिळते, जो शोधतो त्याला सापडतो व जो ठोठावतो त्याच्यासाठी उघडले जाईल.”(मत्तय 7:8). म्हणून, जेव्हां आपल्याला देवाच्या अनुपस्थितीची भावना पिळून काढते, तेव्हां नैराश्यात बुडण्याऐवजी आपण देवाला हाक मारतो, प्रार्थनेत त्याची प्रतीक्षा पाहतो, उपासनेत त्याच्याकडे दृष्टि लावतो, आधारासाठी त्याच्या भवनाकडे — ख्रिस्ताच्या शरीराकडे — धाव घेतो, आपण त्याच्या वचनात त्याला शोधतो, आणि प्रभूभोजनाद्वारे त्याच्या उपस्थितीची आठवण करतो.

कधी-कधी, किबहुंना बरेचदा, देव आपल्याला त्याची अनुपस्थिती जाणवू देतो, तो आपल्याला त्याच्या अनुपस्थितीची शांतता अनुभवू देतो, आपले उत्तर नाकारण्यासाठी नव्हे, तर पुनरुत्थित ख्रिस्ताची करुणाशील दृष्टी, आपण त्याच्यावर विसंबून राहावे आणि आपल्याला त्याची गरज आहे, हे आपल्या लक्षात आणून देण्यासाठी आपली वाट पाहत असते.

This image has an empty alt attribute; its file name is david-haines-m0akfya0-3e216e3f313e126267b0bc3574ab1c5b.jpg

Article by David Haines
Professor, Bethlehem College and Seminary

अधिक वाचनासाठी पुस्तके :

जीवित परमेश्वर को जानना
पॉल डेव्हिड वॉशर

Episode #3: मंडळीला अनौपचारिक संस्कृतीतून बाहेर आणणे.

on November 26, 2024 December 31, 2024

Like this

Alethia4India

Episode #3: मंडळीला अनौपचारिक संस्कृतीतून बाहेर आणणे.

00:00 / 2:30

मंडळीला अनौपचारिक संस्कृतीतून बाहेर आणणे.

पुन्हा एकदा पास्टर जॉन यांना विचार या मराठी पोडकास्ट मध्ये तुमचेस्वागत आहे,

आम्ही “गोंधळ” म्हटल्या गेलेल्या ऑनलाईन वादामध्ये परत आलेलो आहोत. पास्टर जॉन आपण 30 सप्टेंबर रोजी कॉफी बाबत ट्वीट केले. आणि तुम्ही इब्री 12:28 पोस्ट केले जे असे म्हणते, “देवाला संतोषकारक होईल अशी त्याची सेवा, आदर व भय धरून करू.” आणि ह्या आदर व भययुक्त आराधनेच्या दृष्टांताच्या प्रकाशात आपण हा खुला प्रश्न मांडला: “रविवारी भक्तिमंदिरात कॉफी पिणे योग्य आहे का, ह्या बाबत पुनर्विचार करता येईल का?”

मी मागेच सांगितल्याप्रमाणे, ह्या ट्वीटला पसंत करण्यात आले आणि नापसंतही करण्यात आले आणि ती इंटरनेटवर इतकी पसरली की काही आठवड्यातच तिला 1000 ट्वीट्स, 1500 कॉमेंट्स, 3000 लाईक्स, 2.5 दशलक्ष व्ह्यूज, आणि अमेरिकेतील फॉक्स न्युजद्वारे आणि युके मधील डेली मेल द्वारे ऑनलाईन विशेष लेख प्राप्त झाले. आता त्या ट्वीटमागे भरपूर काही आहे, खरेतर पूर्ण जगिक दृष्टिकोण. म्हणून आम्ही त्यामागील संदर्भ उभारत आहोत, आणि तुम्ही रविवारी सकाळी जे सर्व घडते त्यामध्ये मंडळीला ह्या आदरयुक्त अनुभूतीने कसे आकार देऊन उभारता येईल ह्याबाबत बोलत आहात. मागील वेळी तुम्ही असे दर्शविले की तुम्ही मंडळीच्या पुढार्‍यांना मंडळीला अनौपचारिक भक्ती पासून इब्री लोकांस पत्र आणि पवित्र शास्त्र पाचारते त्या अधिक उत्तम आणि योग्य अशा भक्तिप्रत घेऊन जाण्याचे वास्तविक महत्व काय ह्या विषयात प्रवेश करू इच्छिता. म्हणून वास्तविक व्हा, आणि आम्हाकरिता ह्या मुद्दयावर आपली चर्चा हाती घ्या.

मी मागच्यावेळी युक्तिवाद मांडला की मंडळीतील आराधनेच्या पवित्र वेळी कॉफी पिणे हे इब्री. 12:28 मध्ये अपेक्षित आदर व भयाशी सुसंगत नाही. कारण इब्री लोकांस पत्र म्हणते, “देवाला संतोषकारक होईल अशी त्याची सेवा, आदर व भय धरून करू.”

परंतु मी युक्तिवाद केला की कॉफी पिणे हा मध्यवर्ती मुद्दा नाही. मध्यवर्ती मुद्दा हा आहे की रविवारी सकाळच्या मंडळीच्या आराधनेच्या तासाची पवित्रता ज्याला मी “आदर आणि भय” आणि पावित्रता म्हणतो, ती प्रतिध्वनित करणारी हृदये लोक आणि पुढारी बाळगत नाहीत. त्या वास्तविकता, त्या आदरयुक्त वास्तविकता त्यांच्या मनात आणि हृदयात प्रमुख नाहीत. त्यांना आदर, भय हे शब्द माहित आहेत. त्यांना शब्द माहित आहेत, परंतु त्या शब्दांमध्ये सक्तिचा अस्तित्ववादी मान नाही, लोकांना आदर आणि भयाची ओढ लावणारा गंभीर आनंद नाही. ते केवळ शब्द आहेत.

आणि मी युक्तिवाद केला की तुम्ही बाह्यात्कारी नियम बनवून ही समस्या सोडवू शकत नाही. अंतर्गत, हृदयस्पर्षी आदर जागृत करून ही समस्या सोडविली जाऊ शकेल. म्हणजे, ज्या गोष्टी सुसंगत नाहीत त्या बहिष्कृत होत नाहीत; त्या आपोआपच गळून जातात. मला असे वाटते मी त्याप्रमाणेच ते करण्याचा प्रयत्न केला आहे. मी 33 वर्षाच्या माझ्या उपदेशांमध्ये कधीच असे नियम मांडले नाहीत.

मला ह्या ठिकाणी पुढील पाच ते दहा वर्षांमध्ये पाळक लोकांना मंडळीला क्रमश: पुढे चालविण्याचा वास्तविक मार्ग दाखवायला आवडेल. आपण अनौपचारिक, स्वस्त, कॉफीचे घोट घेणार्‍या, मनोरंजन केंद्रित सामुहिक सभांपासून देवाच्या अधिक गांभिर्ययुक्त आनंदी, आदरयुक्त, सखोल समाधानकारी भेटीकडे जाण्यास संयम बाळगला पाहिजे. म्हणून, टोनी, ह्या एपिसोडमध्ये आपण काही मिनिटे अशा उपदेशांबद्दल बोलू शकतो जे त्या दिशेने आपणास चालवू शकतील.

देवाप्रत असणारी वृत्ती विकसित करणे

परंतु ते म्हणण्यापूर्वी, पाळकाची एकून वृत्ती अशी असावी की आठवड्यातून तास-दिड तास देवाचे लोक त्यांच्यासोबत अशा क्रांतिकारी देवाप्रत असणार्‍या मनाने भेटतील ज्यामध्ये भारदस्तपणा आणि गांभीर्य आहे, आणि तो देवकेंद्रितेचा भारदस्तपणा आणि गांभीर्य हे आमच्या लोकांच्या जिवनांमध्ये सर्वात समाधानकारक अनुभव व्हावा. आम्हाला अशी वृत्ती असावयास हवी : “मला हे असे करायचे आहे की त्यांना ते आवडेल, त्यांना ते पाहिजे असेल, ह्याकरिताच ते येतील. “आता हे सहन करावे लागणार असे नाही तर ह्याची अपेक्षा केली जाईल.” अशी वृत्ती त्यांच्या ठायी निर्माण व्हावी.

आपण जगापेक्षा जास्त मनोरंजन कधीच करू शकणार नाही. हे मला ह्या ठिकाणी शिक्कामोर्तब करू द्या. आपण जगापेक्षा जास्त मनोरंजन कधीच करू शकणार नाही, आणि आपण त्याचा प्रयत्नही करू नये, कारण आमच्याजवळ त्याच्यापेक्षा अमर्यादरीत्या उत्तम काहीतरी आहे, असे की ज्याकरिता आमचे आत्मे निर्माण केलेले आहे.

आणि आमच्या बहुतांश लोकांना हे माहित नाही. व्हीडीओज बघणे आणि इतर मनोरंजनाच्या मजेशीर साधनांपेक्षा अधिक उत्तम काय आहे हे त्यांना माहित नाही. त्यांना हे माहितच नाही. त्यांनी खर्‍या गोष्टीचा कधी स्वादच घेतलेला नाही. असे काहीतरी जे आमच्या अंतर्यामी सर्वांगीणरीत्या स्थैर्य देणारे, शक्ती देणारे, शुद्ध करणारे, आणि समाधान देणारे जे आहे त्याची ओढ लोकांना असते, आणि त्यांना कशाची ओढ आहे हे त्यांना ते वारंवार दाखविल्याशिवाय समजणार नाही.

म्हणूनच उपदेशाच्या संदर्भात पाळकांना ह्या पाच विनंत्या आहेत.

1. पवित्र शास्त्राचे लोक उभारा

लोकांचे लक्ष पवित्र शास्त्रावर, त्याच्या शब्दांवर खिळवा. महान वास्तविकता हाताळा, आणि त्यांना त्या वास्तविकता पवित्र शास्त्रभागांमधून दाखवा. पवित्र शास्त्रावर भरवसा निर्माण करा. पवित्र शास्त्राचा व्यक्ती म्हणून तुमच्यामध्ये भरवसा निर्माण करा, जेणेकरून लोक म्हणतील, “आपण त्याच्यावर भरवसा ठेऊ शकतो कारण तो पवित्र शास्त्राचा माणूस आहे.”

ह्या भुमिकेमुळे काही लोक मंडळी सोडून जातील; पवित्र शास्त्राला अशा प्रकारे अधीन होणे हे जास्तच भीतिदायक आणि धाकात ठेवणारे आहे. इतर ह्यासाठी भुकेले आहेत, आणि ते घरी जातील. कालंतराने, लोकांना असे घडविण्याचा प्रयत्न करा की ज्यांची मनोवृत्ती आत्मजागृतीने आणि आनंदाने पवित्र शास्त्राच्या अधिकाराच्या अधीन आहे. असे लोक घडविण्याचा प्रयत्न करा जे पवित्र शास्त्रा आधारे सर्व बाबींचे मुल्यमापन करतील. प्रत्येक विचार, प्रत्येक भावना, प्रत्येक शब्द, प्रत्येक कृती, ही पवित्र शास्त्राच्या शिक्षणाच्या चाळणीतून चाळून, आणि पवित्र शास्त्र सर्व गोष्टींबाबत खरेच काय शिकवते हे बघितले जाईल.

आपण पवित्र शास्त्र कसे हाताळता आणि त्यातील गौरव कसे बघता त्याद्वारे अशी मंडळी तयार होईल. ते त्यांचे स्वत:चे नाहीत. ते ख्रिस्ताचे आहेत, आणि त्याचा शब्द त्यांचे जीवन आणि त्यांचे नियम आहे. आपल्या पवित्र शास्त्रात मुरलेल्या उपदेशांमधून हे अस्तित्वात येणे गरजेचे आहे.

2. देवाला वर्चस्वकारी वास्तविकता बनवा.

तुम्हाला दर आठवड्यात उपदेश देतांना लोक ऐकतात तेव्हा देवाचे गौरव आणि येशू मध्ये देव जे सर्वकाही आहे ते प्रमुख वास्तव लोक अनुभवतील ह्याची पुढील वर्षांमध्ये खातरी करून घ्या. “देव ह्या ठिकाणी प्रमुख वास्तविकता आहे. देव मोठा आहे. देव भारदस्त आहे. देव अमुल्य आहे. देव समाधान देणारा आहे. देव जवळ आहे. देवाशी खेळ करू नका. देव आपल्यावर प्रीती करतो.” म्हणजे देवाचे हे दर्शन प्रचंड आणि भारदस्त आहे. देवाची महानता, त्याचे सौंदर्य आणि त्याची किंमत ही प्रमुख वर्चस्वकारी वास्तविकता बनवा.

पाळकांनो देवाबाबत सतत विस्मित व्हा, तो प्रारंभाविना जो आहे तो आहे! हे एखाद्या चार वर्षाच्या लेकराचेही चित्त वेधून घेणारे आहे, बरोबर? लेकरू विचारतं, “डॅडी, देवाला कोणी बनवले?” वडील प्रतिसाद देतात, “देवाला कोणीच बनवले नाही.” “वॉह.” डोळे विस्फारतात. “तो नेहमीच होता.” देव सर्वोच्च वास्तविकता आहे. इतर सर्वकाही, तारामंडळापासून तर उपअनु कणांपर्यंत सर्व दुय्यम आहे. आपण बघतो ते सर्व दुय्यम आहे.

देव प्राथमिक वास्तविकता आहे. आपल्या लोकांना देव त्यांच्या जीवनातील प्रत्येक बाबीशी, सर्वदा संबंधीत आहे ही प्रमुख बाब आहे हे बघण्यास आणि जाणण्यास मदत करा. तो त्यांच्या जीवनातील प्रमुख बाब आहे. तो सर्वोच्च खजिना, प्रमुख मुल्य, सर्वात प्रखर आशा, आणि असा आहे ज्या करिता ते जगतील आणि मरतील.

3. त्याच्या क्रोधापुढे कंपायमान व्हा.

आपल्या लोकांना आपल्यातील आणि जगातील पापाच्या विकाराची विदृपता आणि त्याविरुद्ध असणार्‍या देवाच्या क्रोधाची भयंकरता ह्याची जाणीव असल्याची खातरी करा. जर आपले लोक देवाच्या श्रेष्ठ शुद्धतेच्या वैभवापुढे आणि पापाविरुद्ध त्याच्या पवित्र क्रोधापुढे कंपायमान होणार नाहीत, तर देवाची कृपा, मौल्यवान कृपा ही जशी असावयास पाहिजे तशी विस्मयकारी राहाणार नाही. जर त्यांना पापाविरुद्ध देवाच्या क्रोधाचा प्याला ओतल्या जाण्याच्या कार्यक्षमतेबद्दल जाणीव झाली नाही तर त्यांना ते तारलेले असण्याबाबत कधीच आश्चर्य होणार नाही.

गंभीर आदराद्वारे प्राप्त होणार्‍या आनंदामध्ये हा एक प्रमुख सहभाग देणारा आहे. देवाचा क्रोध हा गंभीर आदराद्वारे प्राप्त होणार्‍या आनंदामध्ये एक प्रमुख सहभाग देणारा असावा हे विरोधाभासात्मक आहे, हे मला माहित आहे. परंतु ते तसेच आहे

इमारतीच्या 1500 डिग्री अग्नितून आम्हाला अग्निशामकाद्वारे नुकतेच खेचून काढण्यात आलेले आहे हे अजूनही दिसते. आम्ही बघतो. आम्हाला हे जाणवते. आम्ही सर्व धूर बघतो. तडतडणे आम्हाला ऐकू येते. आणि आमच्या निशब्द आनंदी कृतज्ञतेने कंपायमान होणे हे केवळ अनौपचारिकता आहे.

4. ख्रिस्त आणि त्याच्या कार्याला उंचवा.

ख्रिस्ताला त्याच्या वैभवासाठी आणि त्याच्या साधेपणासाठी उंचवा, त्याच्या दु:खसहनासाठी आणि त्याच्या पुनरुत्थानासाठी, आणि त्याने आमच्याकरिता विकत घेतलेल्या अकल्पनिय श्रीमंतीकरिता त्याला उंचवा. रोम. 8:32, “ज्याने आपल्या स्वतःच्या पुत्रास राखून न ठेवता त्याला आपल्या सर्वांकरता समर्पण केले, तो त्याच्याबरोबर आपल्याला सर्वकाही कसे देणार नाही?” निवडलेल्यांना जी प्रत्येक चांगली बाब आतापासून सार्वकालिकतेपर्यंत मिळते ती येशू ख्रिस्ताच्या रक्तामुळे आहे. मी पात्र नाही आणि त्याला त्याची काय किंमत मोजावी लागली हे जाणणे मला माझ्या आनंदातिशयात/ परमानंदात कंपायमान व्हायला लावते.

5. नवीन जन्माबाबत आश्चर्य करा.

शेवटी, आपल्या लोकांना त्यांच्या स्वत:च्या परिवर्तनाच्या चमत्काराबद्दल शिकवा. नव्या जन्माच्या चमत्काराचे गौरव अनुभवाने कोणालाच माहित नाही. आम्हाला शास्त्र लेखांमधून नवीन जन्माचे केवळ आश्चर्य माहित आहे.

“आपण आपल्या अपराधांमुळे मृत झालेले असताही त्याने [देवाने]… ख्रिस्ताबरोबर आपल्याला जिवंत केले, आणि ख्रिस्त येशूच्या ठायी त्याच्याचबरोबर उठवले व त्याच्याचबरोबर स्वर्गात बसवले” (इफिस. 2:4-6)—हे कोणालाच माहित नाही. ही विस्मयकारी वास्तविकता अनुभवाच्या आधारे कोणालाच माहित नाही. आम्हाला ते माहित आहे कारण ते तसे असल्याचे देव आम्हाला सांगतो. आमच्या लोकांना आम्ही शिकवले पाहिजे की ते अलौकिक प्राणी/ जीव आहेत. बहुतांश लोक भक्तिमंदिरात अगदी नैसर्गिक वाटत/ स्वाभाविक वृत्ती ठेवून येतात, बरोबर? त्यांना वेगळे वाटण्यास आपण मदत केली पाहिजे : “तुम्ही एक चमत्कार आहात. तुम्ही मृतांमधून पुनरुत्थित होऊन चालणारे आहात. तुम्ही ह्यापुढे नैसर्गिक/ स्वाभाविक वृत्तीचे नाही. नैसर्गिक / स्वाभाविक वृत्तीच्या लोकांचा एकत्र येण्याचा हा प्रसंग नाही. आमचा विश्वास, जे आमचे जीवन आहे, तो एक चमत्कार आहे. देवाने तो निर्माण केला. तो एक भरवसा आहे. आमचा विश्वास हा सर्वोच्चरीत्या मौल्यवान तारणारा आणि प्रभू ह्यावरील भरवसा आहे.”
असे म्हणण्याचे मी धाडस करू का, ह्याप्रमाणे उपदेश करणे, कालांतराने आपल्या लोकांमध्ये देवाला त्याच्या वचनामध्ये असे भेटण्याचे औत्सुक्य निर्माण करेल की कॉफीचे घोट घेणे हे आपोआपच चुकीचे वाटायला लागेल,?

Episode #2: माझे अंतःकरण कठीण आहे का ?

on October 10, 2024 December 31, 2024

Like this

Alethia4India

Episode #2: माझे अंतःकरण कठीण आहे का ?

00:00 / 10:34

“We avoid getting a hard heart by being in a healthy community of believers who exhort us every day.”

February 1, 2024

पास्टर जॉन यांना विचारा या मराठी पोडकास्ट मध्ये पुन्हा एकदा आपल्या सर्वाचे स्वागत आहे.
गेल्या काही वर्षांमध्ये आत्म-संशयाच्या संघर्षात असलेल्या श्रोत्यांकडून येणारे बरेच प्रश्न आम्ही हाताळले आहेत- याबद्दल की ते खरंच विश्वासात आहेत कि नाही असा प्रश्न; त्यांनी अक्षम्य पाप केले आहे का हे विचारणे; ते विश्वासात आहेत कि मागे गेले आहेत, ते देवाने निवडलेल्यांपैकी एक आहेत का हे विचारणे. यासारखे बरेच विचारशील, भयभीत, आत्मचिंतन करणारे प्रश्न आम्हाला ईमेलमध्ये नेहमीच येतात. आज अहरोनच्या प्रश्नात हे खरे आहे.

“सलाम, पास्टर जॉन! मी प्रथम सांगू इच्छितो की तुम्ही माझ्यासाठी खरोखरच आशीर्वादित आहात. मी तुमच्यासाठी देवाचे आभार मानतो. माझे अलीकडेच प्रभूसोबत अधिक चांगले नाते जोडण्यास सुरुवात झाली आहे. नवीन करारात मला ‘कठोर अंतःकरणाविषयी’ चा वाक्प्रचार अनेकदा आढळतो. माझा प्रश्न असा आहे: देवाविरुद्ध माझे मन कठोर झाले आहे हे मला कसे कळेल? याचा अर्थ काय? आणि देवाप्रती माझे मन कठोर होणार नाही याची मी खात्री कशी करू शकतो?”

पास्टर जॉन

प्रथम आपण पवित्र शास्त्रातील “हृदयाची कठोरता” या संकल्पनेचा सामान्य अर्थ समजून घेऊया. त्यानंतर आपण देवाशी संबंधित ख्रिस्ती दृष्टिकोनातून “हृदयाची कठोरता” काय आहे आणि त्यापासून दूर राहण्यासाठी किंवा त्यावर मात करण्यासाठी काय करता येईल यावर चर्चा करूया

भावनाशुन्य हृदय

कठोर हृदयाचा सर्वात सामान्य अर्थ म्हणजे असे हृदय ज्यामध्ये कोमलता आणि करुणेचा अभाव असणे – उदाहरणार्थ, गरीबांबद्दल दया. (अनुवाद 15:7-8) “जर . . . तुमचा एक भाऊ गरीब झाला असेल तर . . तुम्ही तुमचे हृदय कठोर करू नका. . . पण तुमच्या गरीब भावासाठी, तुमचा हात आखडू नका ”

“आम्हाला दररोज प्रोत्साहन देणाऱ्या विश्वासणार्यांच्या निरोगी समुदायात राहून आपण कठोर हृदय मिळवणे टाळतो”.

केवळ गरीबांबद्दलच सहानुभूती असणे असे नाही, तर आजारी किंवा अपंगांसाठी देखील दया असणे. मार्क 3 मध्ये, येशू सभास्थानात हात वाळलेल्या एका माणसाला पाहतो आणि त्याला बरे करतो. मग तो त्यांना म्हणाला, “शब्बाथ दिवशी बरे करणे किंवा वाईट करणे, जीव वाचवणे किंवा जीव घेणे, ह्यांतून कोणते सशास्त्र आहे?” पण ते उगेच राहिले (मार्क 3:4). इथे ह्या प्रश्नाचे उत्तर देणे काही कठीण नव्हते, बरोबर? जीव वाचवायचा की मारायचा? पण ते गप्प बसले. आणि वचन असे सांगते कि “मग त्याने त्यांच्या मनाच्या कठीणपणामुळे खिन्न होऊन त्या सर्वांकडे रागाने पाहिले” (मार्क 3:5).

म्हणून, “हृदयाची कठोरता” ह्याचा सर्वात सामान्य अर्थ म्हणजे असे हृदय आहे ज्याला इतरांच्या दुःखा प्रती भावना, सहानुभूती, कळवळा वाटत नाही. हे हृदय ज्याला काहीहि वाटत नाही, जाणवू शकत नाही ते दगडासारखे आहे. तर, जोनाथन एडवर्ड्स, यांच्या ‘रिलिजियस अफेक्शन्स’ या पुस्तकात जे लिहिले आहे ते तुम्हीं वाचावे अशी मी शिफारस करतो; माझ्या आयुष्यातील एका विशिष्ट टप्प्यावर सुमारे पन्नास वर्षांपूर्वी ते माझ्यासाठी सामर्थ्यवान होते — अनेक शास्त्रभागांचे अध्ययन केल्यावर, हृदयाच्या कठोरपणाची व्याख्या ते अशी करतात, “कठोर हृदय म्हणजे अप्रभावित हृदय किंवा सद्गुणांच्या भावनांनी सहजासहजी प्रभावित होऊ न शकणारे किंवा दगडासारखे, संवेदनाहीन, मूर्ख, गतिहीन आणि अप्रभावित असे हृदय, ही एडवर्ड्सची व्याख्या आहे.

पश्चात्ताप न करणारे हृदय

“पवित्र शास्त्रामध्ये हीच वास्तविकता आपल्याला दिसते, ज्यामध्ये सुरुवातीला गरीब आणि अपंग लोकांबद्दल सहानुभूती नसणे यापासून ते पुढे जाऊन देवाच्या आवाजाला प्रतिसाद न देणे या स्तरावर पोहोचते.

कठोर हृदय देवाचे ऐकण्यास, पश्चात्ताप करून देवाकडे वळण्यास नकार देते. सिदकिया बद्दल पवित्र शास्त्र सांगते की, “त्याने आपली मान ताठ केली, आणि इस्राएलाचा देव परमेश्वर ह्याच्याकडे तो वळला नाही, त्याने आपले मन कठीण केले.” (2 इतिहास 36:13). दुसऱ्या शब्दांत सांगायचे तर त्याला पश्चात्ताप करण्याची आणि परमेश्वराकडे वळण्याची इच्छा वाटली नाही. त्याच्या जीवनात सत्य बोलण्यासाठी संदेष्ट्यानी केलेल्या सर्व प्रयत्नांना तो दगडासारखा अविचारी, प्रतिसाद न देणारा झाला.

रोमकरांस पत्र 2:4-5 मध्ये आपण ते अधिक सामान्यपणे पाहतो: “देवाची ममता तुला पश्चात्तापाकडे नेणारी आहे हे न समजून तू त्याची ममता, क्षमा व सहनशीलता ह्यांच्या विपुलतेचा अनादर करतोस काय? की, आपल्या हटवादीपणाने पश्चात्तापहीन अंतःकरणाने देवाचा क्रोध व यथोचित न्याय ह्यांच्या प्रकटीकरणाच्या दिवसासाठी स्वतःकरिता क्रोध साठवून ठेवतोस?” पॉल म्हणतो, देवाचा दयाळूपणा, संयम, सहनशीलता, ह्यामुळे आपले हृदय कृतज्ञता, नम्रता व पश्चात्तापाने वितळले पाहिजे त्याऐवजी ते पाषाणासारखे कठीण निरुत्तर, निश्चल, कृतघ्न, गर्विष्ठ, उद्धट असे हृदय बनले आहे. जेव्हा जखऱ्या संदेष्ट्याद्वारे प्रभूचे वचन लोकांपर्यंत पोहोचले, तेव्हा ते असे म्हणाले,” सेनाधीश परमेश्वराने आपल्या आत्म्याच्या द्वारे पाठवलेले नियमशास्त्र व वचने ऐकू नयेत म्हणून त्यांनी आपले मन पाषाणासारखे कठीण केले”; (जखऱ्या ७:१२).

म्हणून, पवित्रशास्त्रामधील हृदयाची कठोरता हे पाषाणासारखे हृदय असणे असे आहे कारण ते कधीकधी मानवी दुःखांना न समजणारे, अचल, भावनाशून्य, प्रतिसादहीन असते, , परंतु, सर्वात वाईट म्हणजे देवाच्या वचनाबद्दल, देवाच्या दयेबद्दल आणि देवाच्या सुवार्तेबद्दल निरुत्साही, अचल, भावना नसलेले असे आहे. देवाच्या दयेचा उबदारपणा त्यावर चमकतो तरी ते वितळत नाही. देवाची कृपा त्यावर ओतली जाते तरी, ते मऊ होत नाही. हिऱ्यासारखे कठोर हृदय असल्याने तो देवाचा प्रतिकार करतो.

पाषाणाला मांसमय बनवले.

तर, आपण विचारतो, कठोर हृदयापासून कसे मुक्त होऊ शकतो किंवा ते होऊ न देण्यासाठी काय करावे? कठोर हृदयापासून मुक्त होणे हे निर्णायक आहे, पवित्रशास्त्र म्हणते, ते देवाचे कार्य – एक चमत्कार, एक देणगी आहे – आणि आपल्याकडे नसल्यास ते आपण मागावे.

यहेज्केल 36:26-27 — हे नवीन कराराचे एक सुंदर विधान आहे जे येशूने पाप्यांसाठी आपले रक्त सांडल्यानंतरच त्याचे पूर्णत्व साध्य झाले.

मी तुम्हांला नवे हृदय देईन, तुमच्या ठायी नवा आत्मा घालीन; तुमच्या देहातून पाषाणमय हृदय काढून टाकीन व तुम्हांला मांसमय हृदय देईन. म्हणजे, असे कोमल हृदय जे भावनांचा अनुभव घेऊ शकते आणि ज्याला भावनांची जाणीव होऊ शकते. मी तुमच्या ठायी माझा आत्मा घालीन आणि तुम्ही माझ्या नियमांनी चालाल, माझे निर्णय पाळून त्यांप्रमाणे आचरण कराल असे मी करीन.. आणि मी माझा आत्मा तुमच्या ठायी घालीन, तुम्हाला माझ्या नियमांनुसार चालायला लावीन आणि तुम्ही माझे नियम पाळण्याची काळजी घ्या.

मला वाटते कि, हे तेच आहे, ज्याला आपण नवीन जन्म होणे किंवा जिवंत होणे किंवा अंधारातून प्रकाशाकडे बोलावणे म्हणतो. ही एक देवाची देणगी आहे, हा एक चमत्कार आहे, हे देवाचे कार्य आहे आणि आपण ते भेट म्हणून स्वीकारले पाहिजे.

कोमल हृदय ठेवणे

दुसरे म्हणजे, एकदा आपल्याला सौम्य हृदय देण्यात आल्यानंतर, आपल्याला दररोज उपदेश देणाऱ्या आणि पापाचे फसवे स्वरूप ओळखण्यास मदत करणाऱ्या विश्वासणाऱ्यांच्या निरोगी समुदायात राहून आपण कठोर हृदय होणे किंवा कठोर हृदयाकडे परत जाणे टाळतो. आता, मी असे म्हणतो कारण इब्री 3:13 मला तेच तुम्हाला सांगायला सांगते. ते म्हणते, “जोपर्यंत ‘आज’ म्हटलेला वेळ आहे तोपर्यंत तुम्ही एकमेकांना प्रतिदिवशी बोध करा; हेतू हा की, पापाच्या फसवणुकीने तुमच्यातील कोणी ‘कठीण होऊ’ नये”. हे आश्चर्यकारक आहे. अशा चांगल्या समुहात सामील व्हा जिथे तुम्हाला दररोज पापाच्या धोकादायक स्वरूपाविषयी मार्गदर्शन करून प्रोत्साहित केले जाईल.

पाप हे फसवे असते. ते खोट बोलते आणि ते खोट हृदयाला कठोर करते. जर आपण सत्याने खोट्या पापाचा प्रतिकार केला नाही तर आपली अंतःकरणे कठोर होतील. आणि देवाने सहख्रिस्ती लोकांना सौंदर्य, मौल्यवानता, मूल्य, देवाचे समाधानकारक स्वरूप आणि त्याचे मार्ग आणि पापाचा खोटेपणा या सत्याची आठवण करून देण्यासाठी तयार केले आहे. लोकांनी आपल्या जीवनात ह्या गोष्टी बोलने गरजेचे आहे.

पाप आपल्याला सांगते की देव आणि त्याचे मार्ग समाधानकारक नाहीत. पापाचा हाच मुख्य संदेश आहे. मी पुन्हा सांगतो: पापाचे मुख्य खोटेपणा म्हणजे देव आणि त्याचे मार्ग समाधानकारक नाहीत. आणि जर आपण त्या खोट्या गोष्टींना स्थान दिले तर आपण ते स्वीकारतो; ते आपल्या हृदयात वाढू लागतात मग आपण सर्व-समर्थ देवासाठी दगड बनतो. देवाऐवजी, पाप आपले समाधान बनते. मग आपल्यालाला पाप आवडू लागते. पाप आपल्याला अश्या प्रकारे फसवते कि आपण त्यात समाधानी आहोत असे वाटते आणि देव कंटाळवाणा आणि असमाधानकारक वाटू लागतो. देवाचा आपल्याला कंटाळू येवू लागतो, आणि जर कोणतेही पाऊल उचलले नाही व आपल्या पापाचा भ्रामक मूर्खपणा जाणवला नाही, तर आपण एखाद्या दिवशी पूर्णपणे दगडासारखे होऊ, आणि देवाचा आनंद आपण घेऊ शकणार नाही.

म्हणून, इब्री 3:13 म्हणते, “ते होऊ देऊ नका.” त्याऐवजी, तुम्ही बोलावलेले आहात व तुमची निवड केलेली आहे ह्याची पुष्टी करा. तुम्ही कसे खरे ख्रिस्ती आहात हे दाखवा? “तुम्हापैकी कोणीही पापाच्या फसवणुकीने कठोर होऊ नये म्हणून प्रतिदिवशी एकमेकांना देवाच्या वचनातून बोध घ्या व बोध करत रहा.”