“हे माझ्या पित्या, माझी अशी इच्छा आहे कीं, तू जे मला दिलें आहेत त्यांनीही जेथे मी आहे तेथे माझ्याजवळ असावे; ह्यासाठीं कीं, जो माझा गौरव तू मला दिला आहेस तो त्यांनी पाहावा” (योहान 17:24).

येशूवर विश्वास ठेवणारे देवाच्या दृष्टित मौल्यवान आहेत (आम्हीं त्याची वधू आहोत!). आणि तो आम्हांवर इतकीं प्रीति करतो कीं आमची जी मौल्यवानता आहे तिला तो आमच्यासाठीं भजनीय दैवत बनू देणार नाहीं.

अर्थातच, देवानें आपल्यासाठीं बरेच काहीं केलें आहे (तो आपल्याला दत्तक घेऊन त्याचे कुटुंबीय बनवतो!), परंतु तो असे करतो याचे कारण म्हणजें हे कीं आपण त्याच्या महानतेचा (गौरवाचा) आनंद घ्यावा म्हणून तो आधी आपल्याला आमच्या स्व:पणातून बाहेर काढतो.

आपापले परीक्षण करा. कल्पना करा, कीं जर येशू तुमच्यासोबत दिवस घालवण्यासाठीं येतो, तुमच्या शेजारी पलंगावर बसतो आणि म्हणतो, “माझं तुझ्यावर खरं प्रेम आहे,” तर आता ज्याअर्थी तुम्हीं त्याच्याबरोबर दिवस घालविला, तर उर्वरित दिवस तुम्हीं कशावर लक्ष केंद्रित करून घालवाल?

मला असे वाटते कीं अशी बरीच गीतें आणि प्रवचने आहेत जी आपल्याला चुकींचे उत्तर देऊन सोडतांत. त्यांचे उत्तर आमच्या अंत:करणांत अशी छाप सोडतांत कीं आमचा आनंद तेव्हां काठोकाठ भरतो जेव्हां आमच्यावर प्रीति केल्याची भावना आम्हांला वारंवार जाणवते. “तो माझ्यावर प्रेम करतो!” “तो माझ्यावर प्रेम करतो!” निश्चितच, हा आनंद खरा आहे यांत शंका नाहीं. पण हा आनंद काठोकाठ नाहीं, आणि हा त्या मागचा मुख्य हेतूही नाहीं.

जेव्हां आपण म्हणतो “मजवर प्रीति केलीं गेलीं” तेव्हां आपण काय म्हणत आहोत? आम्हांला काय म्हणायचे आहे? “मजवर प्रीति केलीं गेलीं” ह्याचे खरे औचित्य काय आहे?

दिवसभर येशूला निरक्षून आणि “अहाहा तू किती गौरवी आहेस!” “अहाहा! काय तुझे ते गौरव!” असे मोठ्याने उद्गार काढण्यात सर्वात मोठा, व ख्रिस्ताला उंचवणारा आनंद मिळणार नाहीं का?

• तो सर्वात अवघड अशा प्रश्नाचे उत्तर देतो म्हणजें त्याचे शहाणपण गौरवी आहे.
• तो घाणेंरड्या, रक्तस्त्राव होणाऱ्या फोडाला स्पर्श करतो, म्हणजें त्याचा कळवळा गौरवी आहे.
• तो वैद्यकींय परीक्षकांच्या कार्यालयात जाऊन मृत झालेंल्या एका महिलेला उठवतो म्हणजें त्याचे सामर्थ्य गौरवी आहे.
• तो दुपारच्या घडामोडींचे भाकींत करतो म्हणजें त्याचे पूर्वज्ञान गौरवी आहे.
• भूकंपाच्या वेळी तो शांत झोप घेतो म्हणजें त्याची निर्भयता गौरवी आहे.
• तो म्हणतो, “अब्राहामाचा जन्म झाला त्यापूर्वी मी आहे” (योहान 8:58), म्हणजें त्याची वचनें गौरवी आहेत.

आम्हीं दिवसभर त्याच्याबरोबर चालतो-फिरतो, आणि जे आम्हांला दिसते ते पाहून त्याच्या गौरवाने भारावून जातो.

त्याला आपल्यासाठीं जे काहीं करणें अगत्याचे आहे (ज्यात आमच्यासाठीं मरण सोसणें देखील आहे) ते तो आपल्यासाठीं करावयास आवेशी आहे जेणेंकरुन आपण त्याला पाहून आश्चर्य करावें आणि त्यानें आम्हांस भस्म करू नये, ही त्याची आपल्यासाठीं प्रीति नाहीं का? पापमुक्ती, प्रायश्चित्त, अपराधांची क्षमा, नीतिमान ठरविले जाणें, देवाबरोबर समेट – हे सर्व होणें अगत्याचे होते. ही सर्व प्रीतिची कार्य आहेत.

परंतु जी प्रीति त्या कृत्यांना प्रीतिचे स्वरूप देते त्या प्रीतिचे ध्येय हे कीं आपण त्याच्याबरोबर असावे आणि थक्क करणारे असे जे त्याचे गौरव ते आम्हीं पाहावे आणि चकित व्हावे. हे असे क्षण आहेत जेव्हां आपण स्वतःला विसरून जातो आणि देव त्याच्याद्वारे आम्हांबरोबर आहे हे पाहण्यांस समर्थ होतो.

म्हणून मी पाळकांना आणि शिक्षकांना विनंती करतो : ख्रिस्तानें त्याचे प्रीतिचे जे कार्य केलें तेंच त्याच्या प्रीतिचे ध्येय आहे हे मंडळीला आवर्जून सांगा आणि प्रीतिच्या बाबतींत त्यांच्या विचारसरणीत बदल घडवून आणा. जर पापमुक्ती, प्रायश्चित्त, अपराधांची क्षमा, नीतिमान ठरविले जाणें, देवाबरोबर समेट – हे सर्व आपल्याला स्वतः येशूमध्यें आनंद करण्याकडें घेऊन जात नसतील तर ही प्रीतिची कार्यें नाहींत.

तुमचा संदेश व शिक्षण यावर केंद्रित असू द्या. योहान 17:24 मध्यें येशूनें याचसाठींच प्रार्थना केलीं होती, “हे माझ्या पित्या, माझी अशी इच्छा आहे कीं, तू जे मला दिलें आहेत त्यांनीही जेथे मी आहे तेथे माझ्याजवळ असावे; ह्यासाठीं कीं, जो माझा गौरव…तो त्यांनी पाहावा.”