“मी तुझे नाव त्यांना कळवले आहे आणि कळवीन; ह्यासाठीं कीं, जी प्रीति तू माझ्यावर केलीं ती त्यांच्यामध्यें असावी आणि मी त्यांच्यामध्यें असावे.” (योहान 17:26)

येशूनें त्याच्या मरणाच्या आदल्या रात्री हीच प्रार्थना केलीं होती. जे अति आनंददायक त्याचा तुम्हीं अफाट ऊर्जा आणि पूर्ण आवेशाने सर्वकाळ आनंद घ्यावयांस समर्थ व्हावें याची कल्पना करा. हा आमचा वर्तमान अनुभव नाहीं. या जगात आपण आणि आपली अंतिम आत्मतृप्ती यांमध्यें तीन गोष्टी आडकाठी बनून उभ्या आहेत.

एक आडकाठी म्हणजें ही कीं, या सृष्ट जगात आपल्या जिवाची अगम्य तहान तृप्त करू शकेल असे वैयक्तिक मूल्य असलेली एकही गोष्ट नाहीं.

दुसरी ही कीं, त्या अविनाशी धनाचे जे मूल्य आहे त्यामानाने त्याचा आनंद घेण्याची ताकद आपल्यात नाहीं.

आणि तिसरी आडकाठी जी आमच्या या अंतिम आत्मतृप्तीच्या मार्गात उभी आहे ती म्हणजें जो आनंद आपल्याला येथें मिळतो तो तात्पुरता आहे. येथें कांहींही टिकत नाहीं. पण जर योहान 17:26 मधील येशूचे ध्येय आणि प्रार्थना खरी ठरली तर हे सर्व बदलेल. त्यानें अशी प्रार्थना केलीं कीं “जी प्रीति तू माझ्यावर केलीं ती त्यांच्यामध्यें असावी.” ज्याच्याविषयी देव संतुष्ट आहे त्या आपल्या पुत्रावर असलेली त्याची असीम प्रीति, तीच आमच्यामध्येंही! 

जर पुत्रामध्यें असलेला देवाचा आनंद हा पुत्रामध्यें आपला आनंद झाला, तर आपल्या आनंदाचा गंतव्य, म्हणजें येशू, ह्याचे वैयक्तिक मूल्य अविनाशी असणार. तो कधीही कंटाळवाणा किंवा निराश करणारा किंवा आडकाठी होणार नाहीं.

देवाचा जो पुत्र ह्याच्यापेक्षा मोठ्या अशा कोणत्याही खजिन्याची कल्पना देखील केलीं जाऊ शकत नाहीं.

शिवाय, या अविनाशी खजिन्याचा आनंद घेण्याची आपली शक्ती मानवी दुर्बळतेमुळें मर्यादित राहणार नाहीं. आपण पुत्राचा आनंद त्याच्या पित्यामध्यें असलेल्या आनंदसह घेऊ. येशूनें यासाठींच प्रार्थना केलीं होती!

त्याच्या पुत्रामध्यें देवाचा आनंद हा आपल्यामध्यें त्याचा आनंद होईल आणि तोच आनंद आपला देखील होईल  – पुत्रामध्यें आपला आनंद. आणि या आनंदाचा अंत नाहीं, कारण पित्याचा किंवा पुत्राचा कधीही अंत होणार नाहीं.

त्यांची एकमेकांवरील प्रीति हीच त्यांच्यावरील आपली प्रीति होईल आणि म्हणूनच त्यांच्यावर आपली प्रीति कधीही विरणार नाहीं, कीं थंडावणारही नाहीं.