परंतु देवाच्या अभिवचनाकडें पाहून तो अविश्वासामुळें डळमळला नाहीं, तर विश्वासानें सबळ होऊन त्यानें देवाचा गौरव केला. (रोम 4:20)
ओह, पवित्रता आणि प्रीतीचा आम्हीं पाठपुरावा करीत असतांना देवाचे गौरव व्हावे अशी माझी किती इच्छा आहे. पण जोवर आमचा पाठपुरावा देवाच्या अभिवचनांवरील विश्वासानें समर्थ होत नाहीं तोवर देवाचे गौरव होणें शक्य नाहीं.
आणि ज्या देवानें स्वतःला येशू ख्रिस्तामध्यें अत्यंत परिपूर्णपणें प्रकट केलें, जो आमच्यां पापांसाठीं वधस्तंभावर खिळला गेला आणि आम्हीं नीतिमान ठरावे म्हणून पुनरुत्थित झाला (रोम 4:25), त्याचे त्यावेळी अत्यंत गौरव होते जेव्हां आम्हीं अत्यंत आनंदानें त्याच्या अभिवचनांचा स्वीकार करतो कारण ती अभिवचनें त्याच्या पुत्राच्या रक्तानें विकत घेण्यात आली आहेत.
जेव्हां आपण आपला दुर्बळपणा आणि अपयश यांमुळें आपलें अंतकरण दीन करतो, आणि भविष्याच्या कृपेसाठीं त्याच्यावर विश्वास ठेवतो तेव्हां देवाचा आदर होतो. रोम 4:20 चा हाच मुद्दा आहे जेथे पौल अब्राहामाच्या विश्वासाचे वर्णन करतो. “परंतु देवाच्या अभिवचनाकडें पाहून तो अविश्वासामुळें डळमळला नाहीं, तर विश्वासानें सबळ होऊन त्यानें देवाचा गौरव केला.
तो त्याच्या विश्वासात सबळ झाला, आणि त्यांद्वारें त्यानें देवाचा गौरव केला. देवाच्या अभिवचनांत विश्वासाद्वारें त्याला अत्यंत बुद्धीमान आणि बलवान आणि चांगला आणि विश्वसनीय म्हणून गौरव प्राप्त होते. म्हणून, जोवर आपण देवाच्या भविष्यातील कृपेच्या अभिवचनांत विश्वासानें कसे जगावे हे शिकत नाहीं, तोवर आपण उल्लेखनीय धार्मिक तपस्या करीत असू, पण त्याद्वारें देवाचे गौरव होत नाहीं.
त्याचे गौरव तेव्हां होते जेव्हां पवित्र होण्याचे सामर्थ्य भविष्यातील कृपेतील विनम्र विश्वासाद्वारें येते.
मार्टिन लूथर यांनी म्हटलें, “विश्वास, त्याचा आदर करतो ज्याच्यावर तो अत्यंत निष्ठेनें आणि अतिशय आदरानें विश्वास ठेवतो, कारण तो त्याला सत्य आणि विश्वासार्ह मानतो.” अशा ह्या विश्वसनीय दात्याचे गौरव होते.
आपण देवाच्या आदरासाठीं कसे जगावे हे आपण शिकावे अशी माझी उत्कंठा आहे. आणि याचा अर्थ भविष्यातील कृपेत विश्वासानें जगणें, ज्याचा अर्थ, त्याच्या मोबदल्यात त्या सर्व बाबतीत अविश्वासाशी लढा देणें ज्यात तो आपलें डोके वर काढतो.