तुमची मनें खचून तुम्हीं थकून जाऊं नये म्हणून ज्यानें आपणाविरुद्ध पातक्यांनी केलेला इतका विरोध सहन केला, त्याच्याविषयीं विचार करा. (इब्री 12:3)
मानव-अंत:करण हे पुष्कळ आकलनशक्तींनी भरलेलें आहे, त्यांपैकी सर्वात उल्लेखनीय म्हणजे त्यानें निवडलेल्या एखाद्या गोष्टीवर पूर्ण एकाग्रतेनें चिंतन करण्याची क्षमता. आपण क्षणभर थांबून आपल्या अंत:करणाला म्हणूं शकतो, “या गोष्टीचा विचार कर, त्या गोष्टीचा विचार करूं नको.” आपण आपले लक्ष एखाद्या विशिष्ट युक्तीवर किंवा चित्रावर किंवा एखाद्या विशिष्ट अडचणीवर किंवा आशेवर केंद्रित करूं शकतो.
ही एक अद्भुत शक्ती आहे. नि:संशय, ही शक्ती पशू-पक्षांत नसते. तें आत्म-चिंतक नसतात, तर तें आपल्या उत्तेजक शक्तीनें आणि आंतरिक सहज प्रवृतिनें चालतांत.
तुम्हीं पापाविरुद्ध करत असलेल्या तुमच्या संघर्षात देवाची जी शस्त्रसामग्री धारण केलेलीं आहें त्यांत समाविष्ट असलेल्या या महान शस्त्राकडे तुम्हीं दुर्लक्ष करत आहात का? आपण या उल्लेखनीय दानाचा उपयोग करावा म्हणून बायबल आपल्याला पुन्हा पुन्हा आव्हान करते. चला, आपण ह्या शस्त्राला म्यानेंतून बाहेर काढूं, आणि त्यांवर बसलेली धूळ झाडूं आणि त्याला उपयोगांत आणूं.
उदाहरणार्थ, पौल रोमकरांस 8:5-6 मध्यें असें म्हणतो, “कारण जें देहस्वभावाचे आहेत ते दैहिक गोष्टींकडे चित्त लावतात; आणि जे आध्यात्मिक मार्गानुसारी आहेत ते आध्यात्मिक गोष्टींकडे चित्त लावतात. कारण देहस्वभावाचें चिंतन हें मरण; पण आत्म्याचें चिंतन हें जीवन व शांति आहे.”
ही गोष्ट थक्क करणारी आहे. तुम्हीं ज्यां गोष्टींकडे तुमचे चित्त लावता त्यांवरून हे ठरविलें जातें कीं तुम्हीं तुमचे चित्त जीवनाकडे लावत आहां कीं मरणाकडे.
आपण परिवर्तन, पूर्णत्व आणि शांतिच्या शोधांत असतांना आपल्यापैंकी बरेंच जण अति निष्क्रिय झालें आहेत. मला तर असें वाटते कीं आजच्या मानसोपचाराच्या युगात आपण फक्त “आमच्या अडचणीबद्दल बोलणें” किंवा “आपल्या समस्यांना सामोरे जाणें” किंवा “आपल्या मानसिक आजाराच्या मूळाचा छडा कौटुंबिक इतिहासांतच कुठेतरी लावणें” या निकामी मानसिकतेच्या आहारी गेलें आहोत.
परंतु परिवर्तनाच्या बाबतींत मला नवीन करारांत असा एक मार्ग दिसून येतो जो अधिक आक्रमक, अत्यंत सक्रिय असा आहे, म्हणजे, चित्त लावण्याच्या बाबतींत. आणि तो मार्ग म्हणजे, “वरील गोष्टींकडे मन लावा. पृथ्वीवरील गोष्टींकडे लावूं नका” (कलस्सैकरांस 3:2).
आपल्या भावना मोठ्या प्रमाणात आपण ज्या गोष्टींचा विचार करतो – म्हणजे आपण आपले मन सर्वाधिक ज्यां गोष्टींवर लावतो- त्याद्वारें नियंत्रित केल्यां जातांत. उदाहरणार्थ, येशूनें आम्हांला सांगितलें कीं एक विशिष्ट प्रकारचे चिंतन करून आपण काळजी व चिंतेच्या आपल्या भावनांवर विजय मिळवावा: “कावळ्यांचा विचार करा. . . . फुलें कशी वाढतांत ह्याचा विचार करा” (लूक 12:24, 27).
आमचे मन हें आमच्या अंत:करणाची खिडकी आहे. जर आपण आपले मन सतत अंधाराच्या गोष्टींवर लावले तर आमचे अंतःकरण सुद्धा अंधारमय होईल. परंतु जर आपण आपल्या मनाची खिडकी प्रकाशासाठी उघडली तर अंतःकरण सुद्धा प्रकाशमान होईल.
सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे, चित्त केंद्रित करण्याची आणि विचार करण्याची आपल्या मनाची ही महान शक्ती यांसाठीं आहे कीं आपण येशूविषयीं विचार करावा (इब्री 12:3). तर मग, आपण हेंच करूं: “तुमची मनें खचून तुम्हीं थकून जाऊं नये म्हणून ज्यानें आपणाविरुद्ध पातक्यांनी केलेला इतका विरोध सहन केला, त्याच्याविषयीं विचार करा.”