मी ख्रिस्ताबरोबर वधस्तंभावर खिळलेंला आहे; आणि ह्यापुढे मी जगतो असें नाहीं, तर ख्रिस्त माझ्या ठायी जगतो; आणि आता देहामध्यें जे माझें जीवित आहे ते देवाच्या पुत्रावरील विश्वासाच्या योगानें आहे; त्यानें माझ्यावर प्रीती केली व स्वत:ला माझ्याकरता दिलें. (गलती 2:20)

विश्वास हा देवाच्या भावी कृपे बरोबर तंतोतंत सुसंगत आहे. तो कृपेचा पुरेसेपणा आणि त्याद्वारें मिळालेलें स्वातंत्र यांबरोबर अनुरूप आहे. तो देवाच्या गौरवी विश्वासार्हतेकडें आपली दृष्टि लावण्यांस सांगतो.

या निष्कर्षाचा एक महत्वपूर्ण संकेत म्हणजें हा कीं जो विश्वास आम्हांला नीतिमान ठरवतो आणि जो विश्वास आमचे पवित्रीकरण करतो तो वेग-वेगळा विश्वास नाहीं. “पवित्र केलें जाण्याचा” सरळ अर्थ म्हणजें पवित्र होणें किंवा ख्रिस्ताच्या स्वरूपाचे होणें. हे सर्व कृपे मुळें आहे.

म्हणून, हे देखील विश्वासाद्वारें असलें पाहिजे. कारण विश्वास हा आमच्यां अंतकरणाची कृती आहे, आणि तो कृपे बरोबर जोडला जातो, तिला मान्य करतो, आणि तिच्याद्वारें आज्ञाधारकतेचे सामर्थ्य मिळवितो, आणि कृपेला मानवी आढ्यतेमुळें रद्द होण्यापासून सुरक्षित ठेवतो .

पौल विश्वास आणि पवित्रीकरण यांमधील संबंध गलती 2:20 मध्यें स्पष्ट करतो (“मी विश्वासानें जगतो”). पवित्रीकरण हे आत्म्याचे आणि विश्वासचे कार्य आहे. म्हणजें हे कृपा आणि विश्वासाद्वारें आहे असें म्हणण्या प्रमाणें आहे. आत्मा हा “कृपेचा आत्मा आहे” (इब्रि 10:29). देव आपल्यांला ज्यां मार्गानें पवित्र करतो तो मार्ग आत्म्याद्वारें आहे; पण आत्मा सुवार्ते वरील विश्वासाद्वारें कार्य करतो.

विश्वास जो नीतिमान ठरवतो आणि विश्वास जो पवित्रीकरण करतो तो एकच आहे आहे स्पष्ट कारण हे कीं नीतिमान ठरवलें जाणें आणि पवित्रीकरण हे दोन्ही सार्वभौम कृपेची कार्ये आहेत. आणि हा विश्वास कृपेबरोबर कार्य करतो. नीतिमान घोषित करणें आणि पवित्रीकरण हे दोन्ही एकाच प्रकारचे कार्य नाहींत (कारण नीतिमान घोषित केलें जाणें हे नीतिमान गणिलें जाणें आहे, तर पवित्रीकरण हे त्या नीतीमत्वाचे दर्शक आहे) आणि ही दोन्ही कृपेची कार्ये आहेत. पवित्रीकरण आणि नीतिमान ठरवलें जाणें ही “कृपे वर कृपा आहे” ( योहान 1:16).  

विश्वास हा देवाच्या विनामूल्य कृपेचा मनुष्यामध्यें घडून येणारा परिणाम आहे. जर नीतिमान घोषित केलें जाणें आणि पवित्रीकरण ही दोन्ही कृपेची कार्य आहेत तर, ती दोन्हीही विश्वासाद्वारेंच आहेत हे स्पष्ट आहे.