आपल्या सार्वकालिक गौरवांत यावें म्हणून ज्यानें ख्रिस्तामध्यें तुम्हांला पाचारण केलें तो सर्व कृपेचा देव तुम्हीं थोडा वेळ दु:ख सोसल्यावर, स्वतः तुम्हांला पूर्ण, दृढ व सबळ करील. (1 पेत्र 5:10)

आमच्या दैनंदिन जीवनांतील दु:ख आणि सर्वसामान्य ताणतणाव यांमुळें आपण कधीकधी आरोळी मारतो , “हे देवा, आणखी किती काळ? आज मला ज्यां वेदना होत आहेत, त्यांपलीकडें मीं पाहू शकत नाहीं. उद्याचा दिवस आपणाबरोंबर काय घेऊन येईल? त्यां दु:खांत सुद्धा तूं मजबरोंबर असशील का?”

हा प्रश्न अत्यंत महत्वाचा आहे, कारण येशूनें म्हटलें, “जो शेवटपर्यंत टिकाव धरून राहील तोच तारला जाईल” (मार्क 13:13). “ज्यांचा नाश होईल अशा ‘माघार घेणार्‍यांपैकीं” असणे हा विचारहि डोक्यांत येता आपण थरथरतो (इब्री 10:39). आम्हीं “तळ्यांत-मळ्यांत” चा बालिश खेळ खेळत नाहीये. देवाच्या भावी कृपेवर आमच्या विश्वासासाठीं दुःख हा एक भीतिजनक अडथळा आहे.

म्हणूनच, पेत्राला दु:खी व कष्टी झालेंल्या ख्रिस्ती विश्वासणाऱ्यांना पुढील अभिवचन देतांना ऐकणें मोठे सांत्वन देणारी गोष्ट आहे, “आपल्या सार्वकालिक गौरवांत यावें म्हणून ज्यानें ख्रिस्तामध्यें तुम्हांला पाचारण केलें तो सर्व कृपेचा देव तुम्हीं थोडा वेळ दु:ख सोसल्यावर, स्वतः तुम्हांला पूर्ण, दृढ व सबळ करील.” (1 पेत्र 5:10).

आपल्याला दिलेलीं ही खात्री कीं तो आमच्या सहनशीलतेच्या पलीकडे विलंब करणार नाहीं, आणि ही कीं आपण आपल्यांत असलेल्या ज्या वैगुणांवर शोक करितो ते तो नाहींशी करील, आणि ही कीं प्रारंभापासून जे विस्कटलेले आहें ते सर्वकांही तो सर्वकाळासाठीं स्थापित करेल – ही खात्री “सर्व कृपेचा देव” ह्याच्याकडून देण्यांत आलेली आहें.

देव ‘थोडक्या कृपेचा देव’ नाहीं – म्हणजे गतकाळाच्या कृपेप्रमाणे. तर तो “सर्व कृपेचा देव” आहे — आणि त्यांत भावी कृपेचा सर्व अमर्याद व अक्षय साठा समाविष्ट आहे जिच्यांत आपल्याला शेवटपर्यंत टिकाव धरून राहणे अगत्याचें आहे.

भावीकाळांत होणाऱ्या त्या कृपेवरील विश्वास, जिला गतकाळांत झालेल्या कृपेचे स्मरण ठेऊन दृढ केलें जातें, जीवनाकडे जाणाऱ्या अरुंद आणि कठीण मार्गावर टिकाव धरून राहण्याची गुरुकिल्ली किंवा सूत्र आहे.