मृत्युच्छायेच्या दरीतूनही मी जात असलो तरी कसल्याही अरिष्टाला भिणार नाहीं, कारण तू माझ्याबरोबर आहेस; तुझी आकडी व तुझी काठी मला धीर देतात. (स्तोत्र 23:4)

23 व्या स्तोत्राचे स्वरूप उद्बोधक आहे.

स्तोत्र 23:1-3 मध्ये दावीद देवाचा उल्लेख “तो” म्हणून करतो :

परमेश्वर माझा मेंढपाळ आहे;

तो मला हिरव्यागार कुरणात बसवतो;

तो मला संथ पाण्यावर नेतो.

तो माझा जीव ताजातवाना करतो;

मग वचन 4 आणि 5 मध्ये दावीद देवाला “तू“ म्हणून संबोधतोः

मी…कसल्याही अरिष्टाला भिणार नाहीं, कारण तू माझ्याबरोबर आहेस;

तुझी आकडी व तुझी काठी मला धीर देतात.

तू माझ्या शत्रूंच्या देखत माझ्यापुढे ताट वाढतोस;

तू माझ्या डोक्याला तेलाचा अभ्यंग करतोस;

मग वचन 6 मध्ये तो परत बदल करतो :

परमेश्वराच्या घरात मी चिरकाल राहीन.

या स्वरूपातून जो धडा आपण शिकू शकतो तो हा कीं देवाशी न बोलता देवाबद्दल फार वेळ न बोलणे चांगले आहे.

प्रत्येक ख्रिस्ती व्यक्ती कमीत कमी एक ईश्वरविज्ञानाचा हौशी पंडित आहे – म्हणजें, असा व्यक्ती जो देवाचे चारित्र्य आणि मार्ग समजून घेण्याचा प्रयत्न करतो आणि नंतर ते शब्दात मांडतो. जर आपण अल्प प्रमाणांत ईश्वरविज्ञानांत पारंगत नसलो तर आम्हीं देवाबद्दल एकमेकांना, किंवा देवाला काहींही बोलणार नाहीं आणि एकमेकांच्या विश्वासाला फारच कमी अशी खरी मदत होऊ.

पण स्तोत्र 23 आणि इतर स्तोत्रांमध्ये मी दाविदाकडून जे शिकलो ते हे आहे कीं मी माझ्या ईश्वरविज्ञानास प्रार्थनेची जोड द्यावी. देवाशी बोलण्याद्वारे मी वारंवार देवाबद्दलच्या माझ्या बोलण्यात व्यत्यय आणला पाहिजे.

“देव उदार आहे” या ईश्वरविज्ञानाच्या वाक्यामागे नाहीं, तर “देवा, तुझ्या औदार्याबद्दल धन्यवाद” हे प्रार्थनापूर्ण वाक्य यायला हवे.

“देव गौरवशाली आहे“ च्या टाचेवर, “मी तुझ्या गौरवाची उपासना करतो” हे आलें पाहिजे.

जर आपण आपल्या हृदयात देवाची वास्तविकता अनुभवत आहोत तसेच आपल्या डोक्यांत त्याचा विचार करत आहोत आणि आपल्या ओठांनी त्याचे वर्णन करत आहोत तर हे असेच असायला पाहिजे.