त्याची निंदा होत असता त्यानें उलट निंदा केलीं नाहीं; दुःख भोगत असता त्यानें धमकावले नाहीं; तर यथार्थ न्याय करणाऱ्याकडें स्वतःला सोपवून दिलें. (1 पेत्र 2:23)
येशूच्या विरोधात जे पाप करण्यात आलें त्यापेक्षा अधिक गंभीरपणें कोणाविरुद्धही पाप करण्यात आलें नाहीं. त्याच्या विरुद्ध शत्रूत्वाचा जो प्रत्येक कण व्यक्त केला गेला त्यांस तो पूर्णपणें अपात्र होता.
आज पर्यन्त या जगांत असा कोणीही होऊन गेला नाहीं ज्याने येशूपेक्षा जास्त आदरास पात्र असे जीवन जगले असेल; आणि त्याच्यापेक्षा जास्त अपमान आणखी कोणाचाही झाला नाहीं.
जर कोणाला संतप्त आणि कटू होण्याचा आणि सूड घेण्याचा अधिकार असेल तर तो म्हणजें येशू होता. ज्यांचे अस्तित्व त्यानें राखून ठेवले होते त्या दुष्टांनी त्याच्या तोंडावर थुंकले तेव्हा त्यानें स्वतःवर कसा संयम ठेवला? पहिले पेत्र 2:23 याचे उत्तर देते: “त्याची निंदा होत असता त्यानें उलट निंदा केलीं नाहीं; दुःख भोगत असता त्यानें धमकावले नाहीं; तर यथार्थ न्याय करणाऱ्याकडें स्वतःला सोपवून दिलें.”
या वचनाचा अर्थ असा आहे कीं देवाच्या न्यायत्वपूर्ण न्यायाच्या भावी कृपेवर येशूचा विश्वास होता. त्यानें भोगलेल्या सर्व अपमानांचा सूड घेण्याची त्याला गरज नव्हती, कारण त्यानें तो विषय देवाकडें सोपविला होता. त्यानें आपला सूड देवाच्या हातांत सोडून दिला आणि उलट त्यानें आपल्या शत्रूंसाठीं प्रार्थना केलीं: “हे बापा, त्यांना क्षमा कर; कारण ते काय करतांत हे त्यांना समजत नाहीं” (लूक 23:34).
पेत्र आपल्याला येशूच्या विश्वासाचे हे ओझरते दर्शन देतो यासाठीं कीं आपण स्वतः असे जीवन कसे जगावे हे आम्हांला शिकता यावें. तो म्हणाला, “कारण ह्याचकरता (धैर्याने कठोर वागणूक सहन करण्यासाठीं) तुम्हांला पाचारण करण्यात आलें आहे… कारण ख्रिस्तानेंही तुमच्यासाठीं दुःख भोगले आणि तेणेंकरून तुम्हीं त्याच्या पावलांवर पाऊल ठेवून चालावे म्हणून त्यानें तुमच्याकरता कित्ता घालून दिला आहे” (1 पेत्र 2:21).
देव जो उत्तम न्यायाधीश, त्यानें जे करण्याचे अभिवचन दिलें होते त्यावरील विश्वासाने जर ख्रिस्तानें कटुत्वावर आणि सूडावर विजय मिळविला, तर वाईट वागणूक मिळाल्याबद्दल कुरकुर करण्याचा आपल्याला त्याच्यापेक्षा फारच कमी अधिकार आहे, त्यामुळें आपण हे किती जास्त सहन केलें पाहिजे?