माझ्या सुवार्तेप्रमाणे मेलेल्यांतून उठवलेला, दाविदाच्या संतानांतील येशू ख्रिस्त, ह्याची आठवण ठेव. (2 तीमथ्य 2:8)

पौल येशूची आठवण ठेवण्याच्या दोन विशिष्ट मार्गांचा उल्लेख करतो : मेलेल्यांतून जिवंत झालेंला म्हणून त्याची आठवण ठेवा. आणि दाविदाचे संतान म्हणून त्याची आठवण ठेवा. येशूविषयी या दोन गोष्टी का?

कारण तो मेलेल्यांतून उठला आहे म्हणून तो जिवंत आहे आणि मरणावर विजयी झाला आहे – यात आमच्यां मृत्यूचाही समावेश आहे! ”ज्याने येशूला मेलेल्यांतून उठवले, त्याचा आत्मा जर तुमच्यामध्ये वसती करतो, तर ज्याने ख्रिस्त येशूला मेलेल्यांतून उठवले तो तुमच्यामध्ये वसती करणाऱ्या आपल्या आत्म्याने तुमची मर्त्य शरीरेही जिवंत करील“ (रोम 8:11).

याचा अर्थ हा आहे कीं दुःखसहन कितीही गंभीर का होईना, तरीही या पृथ्वीवर सर्वात वाईट गोष्ट जी होऊ शकते ती म्हणजें तुम्हास मारले जाणें. आणि येशूनें त्या शत्रूची नांगी काढून टाकली आहे. तो जिवंत आहे. आणि तुम्हीं जिवंत राहाल. ”जे शरीराचा घात करतात पण आत्म्याचा घात करण्यास समर्थ नाहींत त्यांना भिऊ नका“ (मत्तय 10:28).

पण त्याहीपेक्षा अधिक म्हणजें, येशूचे पुनरुत्थान आकस्मिक पुनरुत्थान नव्हते. ते दाविदाच्या पुत्राचे पुनरुत्थान होते. “मेलेल्यांतून उठवलेला, दाविदाच्या संतानांतील येशू ख्रिस्त, ह्याची आठवण ठेव.” पौल असे का म्हणतो?

कारण प्रत्येक यहूदी व्यक्तीला माहीत होते कीं त्याचा अर्थ काय आहे. त्याचा अर्थ हा आहे कीं येशू हा तो ख्रिस्त, म्हणजें मशीहा आहे (योहान 7:42). आणि याचा अर्थ हा होता कीं हे पुनरुत्थान एका सनातन राजाचे पुनरुत्थान होते. येशूची आई, मरीया हिला देवदूत काय बोलला तें ऐका :

”पाहा, तू गरोदर राहशील व तुला पुत्र होईल. तू त्याचे नाव येशू ठेव. तो थोर होईल व त्याला परात्पराचा पुत्र म्हणतील; आणि प्रभू देव त्याला त्याचा पूर्वज दावीद ह्याचे राजासन देईल; आणि तो याकोबाच्या घराण्यावर ‘युगानुयुग राज्य करील’, व त्याच्या राज्याचा अंत होणार नाहीं“ (लूक 1:31-33).

म्हणून, येशूची आठवण ठेवा, ज्याची तुम्हीं सेवा करता, आणि ज्याच्यासाठीं तुम्हीं दुःख सोसता. तो फक्त मेलेल्यांतून जिवंत झालेंला नाहीं, तर तो राजा म्हणून जिवंत आहे जो सर्वकाळ राज्य करील – त्याच्या राज्याचा अंत नाहीं. ते तुम्हांला काहींही करेनात, तुम्हांला भिण्याची गरज नाहीं. तुम्हीं पुन्हा जिवंत केलें जाल. आणि तुम्हीं त्याच्यासोबत राज्य कराल.