तुझी वचनें माझ्या जिभेला किती मधुर लागतात! माझ्या तोंडाला ती मधापेक्षा गोड लागतात. (स्तोत्र 119:103)

ख्रिस्ती विश्वासाला कधीही मागणी आणि संकल्प आणि इच्छाशक्तीच्या विषयांपर्यंत मर्यादित करू नका. आपल्यांला काय आवडते, आपण कोणत्या गोष्टीत रमतो,  आपल्यांला काय रूचकर वाटते हा विषय महत्वाचा आहे.

येशू जगात आला त्यावेळी मानवजात ज्यांना जे जे आवडत असे त्यानुसार विभागलेली होती. “निवाडा हाच आहे कीं, जगात प्रकाश आला आहे आणि मनुष्यांनी प्रकाशापेक्षा अंधाराची आवड धरली; कारण त्यांची कृत्ये दुष्ट होती” (योहान 3:19). नीतिमान आणि दुष्ट ते ज्या गोष्टींत रमतात त्यानुसार विभागलेले आहेत – येशूच्या मुखांत देवाचे प्रकटीकरण, कीं जगाच्या रहाटीप्रमाणे.

म्हणून एखाद्याला प्रश्न पडू शकतो : मी देवाच्या वचनात कसा रमू शकतो? माझे उत्तर दुहेरी आहे :

1) तुमच्या अंतःकरणाच्या जीभेवर नवीन स्वादग्रंथींसाठीं प्रार्थना करा;

2) देवानें त्याच्या लोकांसाठीं जी जी अद्भुत अभिवचनें दिलींत त्यांवर मनन करा.

हाच स्तोत्रकर्ता ज्यानें म्हटलें, “तुझी वचनें माझ्या जिभेला किती मधुर लागतात!” (स्तोत्र 119:103), त्यानें यापूर्वी म्हटलें, “तुझ्या नियमांपासून बहकणाऱ्या सर्वांचा तू धिक्कार करतोस” (स्तोत्र 119:18). त्यानें ही प्रार्थना केलीं, कारण गौरव पाहण्यासाठीं आत्मिक डोळे प्राप्त करणे, किंवा हृदयाच्या जीभेवर पवित्र स्वादग्रंथी असणे, ही देवाची देणगी आहे. स्वाभाविकवृत्तीने कोणीही मनुष्य भूकेला होत नाहीं, आणि देवाची व त्याच्या बुद्धीची आवड धरीत नाहीं.

पण जेव्हां तुम्हीं प्रार्थना करून चुकला, म्हणजे खरोखर तुम्हीं प्रार्थना करीत असतांना, त्याच्या लोकांसाठीं दिलेल्यां देवाच्या अभिवचनांचा लाभांवर आणि आता आणि सदाकाळ सर्वशक्तितान परमेश्वर तुमचा सहायक म्हणून आहे या आनंदाच्या गोष्टीवर मनन करा. स्तोत्र 1:3-4 म्हणते कीं जो पुरुष देवाच्या नियमशास्त्राचे रात्रंदिवस मनन करतो, तो जे झाड पाण्याच्या प्रवाहाजवळ लावलेले असते, जे आपल्यां हंगामात फळ देते, ज्याची पाने कोमेजत नाहींत, अशा झाडासारखा आहे; आणि जे काहीं तो हाती घेतो ते सिद्धीस जाते. दुर्जन तसे नाहींत, ते वार्‍याने उडून जाणार्‍या भुसासारखे आहेत.”

कोणाला असे पुस्तक वाचणे आवडणार नाहीं किंवा त्यांत रमणार नाहीं, ज्याचे वाचन त्याला निरूपयोगी भूसापासून बदलून लबानोनचा विशाल केदार वृक्षाप्रमाणे बनविल, किंवा टेक्ससच्या धूळीची वाटी बदलून हवाईची फलबाग बनविल? आपल्यां अंतःकरणात कोणालाही भूसा असावे असा वाटत नाहीं – मूळ नसलेला, वजन नसलेला, निरूपयोगी. आम्हीं सर्व जण वास्तविकतेच्या खोल पाण्याच्या प्रवाहातून बळ प्राप्त करू इच्छितो आणि फळ देणारे असे उपयोगी लोक बनू इच्छितो.

वास्तविकतेचा तो पाण्याचा प्रवाह देवाचे वचन आहे, आणि सर्वथोर संत त्याद्वारें थोर बनलेले आहेत.