म्हणून आपल्यांसाठीं ख्रिस्ताने देहाने दुःख सोसले तसेच तुम्हींही तेच मनोवृत्तिरूपी शस्त्र धारण करा; कारण ज्यानें देहाने दुःख सोसले आहे तो पापापासून निवृत्त झाला आहे. (1 पेत्र 4:1)

प्राथमिक दृष्ट्या हे वचन आपल्यांला पेचांत टाकते. ख्रिस्ताला पापापासून निवृत्त व्हावें लागले का?  नाहीं! “त्यानें पाप केलें नाहीं” (1 पेत्र 2:22).

मग अचानक उमजते. जेव्हां आम्हीं स्वतःला या विचाराचे मनोवृत्तिरूपी शस्त्र धारणकरतो कीं ख्रिस्ताने आमच्यासाठीं दुःख सहन केलें, तेव्हां आम्हांला कळून येते कीं आम्हीं त्याच्यासोबत मेलो. “त्यानें स्वतः तुमची आमची पापे’ स्वदेही ‘वाहून’ खांबावर ‘नेली’, ह्यासाठीं कीं, आपण पापाला मेलेले होऊन सदाचरणासाठीं जगावे.” जेव्हां आम्हीं त्याच्यासोबत मरतो, तेव्हां आम्हीं पापापासून निवृत्त होतो.

हे अगदी रोमकरांस 6 प्रमाणें आहे : हे आपल्यांला ठाऊक आहे कीं, हे पापाच्या अधीन असलेले शरीर नष्ट होऊन आपण ह्यापुढे पापाचे दास्य करू नये, म्हणून आपल्यांतील जुना मनुष्य त्याच्याबरोबर वधस्तंभावर खिळला गेला. कारण जो कोणी मेला तो पापाच्या दोषापासून मुक्त होऊन नीतिमान ठरला आहे….. तसे तुम्हींही ख्रिस्त येशू आपला प्रभू ह्याच्याद्वारें स्वत:स पापाला मेलेले खरे, पण देवाप्रीत्यर्थ जिवंत झालेले, असे माना” (रोमकरांस 6:6–7, 11).

पेत्र म्हणतो, “तुम्हींही तेच मनोवृत्तिरूपी शस्त्र धारण करा!”

पौल म्हणतो, “स्वत:स पापाला मेलेले असे माना!”

पापाविरूद्ध आमचे जे युद्ध आहे त्यासाठीं आमचे शस्त्र म्हणजे हीच ‘मनोवृत्ति’– ‘असेच मानने.’

जेव्हां सैतानाच्या परीक्षा येतात – वासनेची, चोरी करण्याची, खोटे बोलण्याची, लोभ धरण्याची, हेवा करण्याची, सूड घेण्याची, अपमान करण्याची, घाबरुन जाण्याची – तेव्हां हेच मनोवृत्तिरूपी शस्त्र धारण करा: जेव्हां प्रभूने मला पापापासून मुक्त करण्यासाठीं दुःख सहन केलें आणि तो मेला, तेव्हां मीहि पापास मेलो!

जेव्हां सैतान तुम्हांला म्हणतो, तू वासनेच्या सुखाचा नकार का करतोस? जी भानगड तू खोटे बोलून टाळू शकतोस त्या भानगडीत का पडतो? तू धाडस करून त्या हानिरहित सुखविलासाचा आनंद का घेत नाहीं? तुला जी दुखापद झाली त्याबद्दल सूड घेऊन न्याय मिळविण्याचा प्रयत्न का करित नाहींस?

त्याला असे उत्तर द्या : देवाच्या पुत्राने मला पाप करण्यापासून सोडविण्यासाठीं दुःख सहन केलें (खरोखर दुःख सोसले!). त्यानें मला आणखी कष्टी बनविण्यासाठीं दुःख सोसले असें मी मानत नाहीं. म्हणून, जे विकत घेण्यासाठीं तो मेला ते पापाच्या सुखापेक्षा अधिक मौल्यवान असले पाहिजे. मी त्याच्यावर विश्वास ठेवतो, म्हणून माझा तो दुर्बळपणा ज्यामुळे मी तुझ्या परीक्षेला बळी पडत असें तो आता कोमजून ठार झाला आहे. हे सैताना, चालता हो! तुझ्या कॅन्डीच्या दुकानाजवळून जातांना आता माझ्या तोंडाला पाणी सुटत नाहीं.