ह्यामुळें देवानें त्याला अत्युच्च केलें, आणि सर्व नावांपेक्षा जे श्रेष्ठ नाव ते त्याला दिलें; ह्यात हेतू हा कीं, स्वर्गात, पृथ्वीवर व पृथ्वीखाली प्रत्येक गुडघा येशूच्या नावाने टेकला जावा, आणि देवपित्याच्या गौरवासाठीं प्रत्येक जिभेने येशू ख्रिस्त हा प्रभू आहे असे कबूल करावे. (फिलिपै. 2:9-10)

नाताळ हा देवाच्या सर्वात यशस्वी अशा अत्युच्च नम्रपणाला चिन्हांकित करणारा आरंभ आहे. नम्रतारुपी या पराजयाद्वारे त्याचे सामर्थ्य दाखविण्यात त्याला नेहमीच आनंद वाटतो. योजनाबद्ध विजय मिळविण्यासाठीं तो चातुर्यपूर्ण माघार घेतो.

जुन्या करारात, याकोबाच्या बारा पुत्रांपैकीं एक, योसेफास त्याच्या स्वप्नात गौरव आणि सामर्थ्याचे अभिवचन देण्यात आले होते (उत्पत्ति 37:5-11). पण तो विजय साध्य करण्यासाठीं त्याला मिसर देशात गुलाम बनावे लागले. आणि, जणूकाही ते पुरेसे नव्हते, जेव्हां त्याच्या प्रामाणिकपणामुळें त्याच्या स्थितींत सुधारणा घडून आली, तेव्हां त्याला गुलामापेक्षा अति वाईट असें स्थान देण्यात आले: कैदी.

पण ते सर्वकाही योजिलेले होते. त्याचे आणि त्याच्या कुटूंबाचे कल्याण व्हावें म्हणून, आणि शेवटी संपूर्ण जगाचे कल्याण व्हावे म्हणून ते देवानें योजिले होते! कारण तेथे तुरूंगात त्याची भेट फारोच्या प्यालेबरदाराशी झाली, जो शेवटी त्याला फारोजवळ घेऊन आला, ज्याने त्याला मिसर देशचा अधिकारी ठरविले. आणि शेवटी त्याचे स्वप्न खरे ठरले. त्याच्या भावांनी त्याजपुढे नमन केलें, आणि त्यानें त्यांस उपासमारीपासून वाचविले. गौरवाकडें घेऊन जाणारा कसा अशक्य मार्ग!

पण हा देवाचा मार्ग आहे – त्याच्या पुत्रासाठीं सुद्धा. त्यानें स्वतःला रिक्त केलें आणि दासाचे स्वरूप धारण केलें. दासापेक्षाही वाईट – कैदी म्हणून – आणि त्याला वधस्तंभी देण्यात आले. पण योसेफाप्रमाणें, त्यानें आपला प्रामाणिकपणा राखून ठेवला. “ह्यामुळें देवानें त्याला अत्युच्च केलें, आणि सर्व नावांपेक्षा जे श्रेष्ठ नाव ते त्याला दिलें; ह्यात हेतू हा कीं, स्वर्गात, पृथ्वीवर व पृथ्वीखाली प्रत्येक गुडघा येशूच्या नावाने टेकला जावा….” (फिलिपै. 2:9-10).

आणि हा आमच्यासाठीं देखील देवाचा मार्ग आहे. आम्हांला गौरवाचे अभिवचन देण्यात आले आहे – जर आम्हीं त्याच्यासोबत दुःख सोसत असू जसे रोम 8:17 मध्यें म्हटलेंले आहे. वर जाण्याचा मार्ग खालून सुरू होतो. पुढे जाण्याचा मार्ग मागे आहे. यशाकडें जाणारा मार्ग देवानें ठरविलेल्या पराजयातून जातो. तो नेहमीच जणू अपयशासारखा दिसेल आणि जाणवेल.

जर योसेफ आणि येशू या नाताळा समयी काही शिकवीत असतील तर ते हे आहे : जे सैतानाने आणि पापी लोकांनी वाईटासाठीं योजले होते, “देवानें ते चांगल्यासाठीं योजले होते!” (उत्पत्ति 50:20).

हे घाबरलेल्या संता, पुन्हा धैर्य धर

ज्या ढगांचे तुला भय वाटते

ते दयेने वाढलेले आहेत आणि लवकरच

तुजवर आशीर्वादांची वृष्टी करतील.