पूर्वीचे दिवस आठवा; त्यांमध्यें तुम्हांला प्रकाश मिळाल्यावर तुम्हीं दुःखाबरोबर फार धीराने झोंबी केलीं; कधी विटंबना व संकटे सोसल्याने तुमचा तमाशा झाला; तर कधी अशी दया झालेंल्यांचे तुम्हीं सहभागी झालात. कारण बंदिवानांबरोबर तुम्हीं समदुःखी झालात आणि [स्वर्गात]आपली स्वतःची अधिक चांगली मालमत्ता आपल्याजवळ आहे व ती टिकाऊ आहे, हे समजून तुम्हीं आपल्या मालमत्तेची हानी आनंदाने सोसली. म्हणून आपलें धैर्य सोडू नका, त्याचे प्रतिफळ मोठे आहे. (इब्री 10:32-35)

इब्री 10:32-35 मध्यें उल्लेख केलेंल्यां ख्रिस्ती बांधवांना आपल्याला मौल्यवान प्रीति काय आहे हे शिकवण्याचा पूर्ण अधिकार आहे.

परिस्थिती अशी दिसते : त्यांच्या विश्वासातील सुरुवातीच्या दिवसांत, त्यांच्यापैकीं काहींना त्यांच्या विश्वासामुळें तुरुंगात टाकण्यात आलें. तर काहींवर मोठा कठीण निर्णय घेण्याचा प्रसंग ओढवला : आपण भूमिगत होऊन “सुरक्षित” असावें, कीं आपण तुरुंगात असलेल्या आपल्या बंधू-भगिनींची भेट घेऊन आपला जीव व मालमत्ता धोक्यात घालावींत? त्यांनी प्रीतिचा मार्ग निवडला आणि त्यासाठीं त्यांना जी किंमत मोजावी लागणार होती ती त्यांनी मान्य केलीं.

“कारण बंदिवानांबरोबर तुम्हीं समदुःखी झालात…..आणि तुम्हीं आपल्या मालमत्तेची हानी आनंदाने सोसली.”

तरी त्यांना खरेच हानी झाली का? नाहीं. त्यांनी आपल्या मालमत्तेची हानी सोसली परंतु त्यांतून त्यांना आनंदच प्राप्त झाला! त्यांनी मालमत्तेची हानी आनंदाने सोसली.

एका अर्थाने, त्यांनी स्वतःचा नकार केला. त्यांचा तो नकार खरा आणि मौल्यवान होता. पण दुसऱ्या अर्थाने त्यांनी कसलीही हानी सोसली नव्हती. तर त्यांनी आनंदाचा मार्ग निवडला होता. म्हणजें ज्याप्रमाणें मासेदोनियातील मंडळ्यांना औदार्यपणाची प्रेरणा मिळाली आणि त्यांनी गोरगरीबांना आपल्या दारिद्य्रातही मदत पुरविली, त्याप्रमाणें ह्या ख्रिस्ती लोकांना देखील तुरुंगात असलेल्यांची सेवा करण्याची प्रेरणा मिळाली होती (2 करिंथ 8:1-9. देवामध्यें असलेला त्यांचा आनंद इतरांवरील प्रीति-प्रदर्शनाने ओसंडून वाहत होता.

त्यांनी आपल्या जीवनाकडें पाहिले आणि म्हटले, “परमेश्वराचे टिकाऊ वात्सल्य जीवनाहून उत्तम आहे” (स्तोत्र 63:3 पहा).

त्यांनी आपल्या सर्व मालमत्तेकडें पाहिले आणि म्हटले, “आमच्याकडें स्वतःची अधिक चांगली मालमत्ता आहे व ती यापैकीं कोणत्याही मालमत्तेपेक्षा टिकाऊ आहे” (इब्री 10:34 पहा).

मग त्यांनी एकमेकांकडें पाहिले आणि म्हटले, कदाचित मार्टिन ल्यूथरच्या या लोकप्रिय महान गीतासारखे काहींतरी गायले असेल :

ऐहिक मालमत्ता जाओ,

जाओ आप्तजनही सोडूनी

हे नश्वर जीवन देखील जाओ,

शरीराचा घात ते करतील

तरी देवाचे सत्य कायम राहती

त्याचे राज्य सार्वकालिक