तरी देव दयासंपन्न आहे म्हणून आपण आपल्या अपराधांमुळें मृत झालेलें असतांहि त्यानें आपल्यावरील स्वतःच्या अपरंपार प्रेमामुळें, ख्रिस्ताबरोबर आपणांला जिवंत केलें, (कृपेनें तुमचें तारण झालेलें आहे); आणि ख्रिस्त येशूच्या ठायीं त्याच्याच बरोबर उठविलें व त्याच्याचबरोबर स्वर्गांत बसविलें. (इफिसकरांस 2:4-6)

आम्हांला स्वत:कडे वळवितांना देवानें जीं प्रभावोत्पादक कृती केलीं तीं म्हणजे ही कीं “आपण आपल्या अपराधांमुळें मृत झालेलें असतांहि त्यानें……..ख्रिस्ताबरोबर आपणांला जिवंत केलें”. म्हणजे, आपण देवाकरिता मृत होतो. आम्हीं प्रतिक्रिया देण्यासंबंधानें निर्जीव होतो; आमच्यांत आध्यात्मिक गोष्टींसाठीं कोणतीहि आवड नव्हती वा रस नव्हता; ख्रिस्ताचे सौंदर्य दिसावें असें आमचे आध्यात्मिक डोळे नव्हतें. ज्यां गोष्टीं अंतिमरीत्या सर्वांत महत्त्वाच्या आहेत त्यांच सर्व गोष्टींसाठीं आम्हीं केवळ मृत असें होतो.

मग देवानें कृती केलीं – कोणतीहि अट न ठेवता – म्हणजे, त्याच्या उपस्थितींत जाण्यांस पात्रता कमविण्यासाठीं आपण कांहीतरी कृति करण्यांस समर्थ व्हावें त्यांपूर्वीच. त्यानें आपणांला जिवंत केलें. आपणांला ख्रिस्ताचे वैभव पाहता यावें म्हणून त्यानें सार्वभौमपणे आपणांला आध्यात्मिक मृत्यूच्या कबरेंतून उठविलें (2 करिंथकरांस 4:4). आध्यात्मिक गोष्टींसंबंधानें आमची मृत झालेलीं सर्व जाणीव, किंबहुना ज्ञानेंद्रियेंच त्या अद्भुत कृत्यामुळें जिवंत झालीं.   

इफिसकरांस 2:4 म्हणते कीं ही कृति “दयेचे” कार्य होते. म्हणजेच, देवानें आम्हांला आमच्या मृतावस्थेत पाहिलें आणि आम्हांवर दया केलीं. ज्यामुळें सार्वकालिक मरण येते व आमची दुर्दशा होते तें पापाचें भयंकर वेतन देवानें पाहिलें. “देव दयासंपन्न आहे म्हणून. . . आपणांला जिवंत केलें.” आणि त्याची दयासंपन्नता अगदी आमच्या गरजेच्या वेळीं आपणांवर विपुलतेने वाहत आली. पण या शास्त्रपाठांत एक विशेष उल्लेखनीय बाब म्हणजे ही कीं, “कृपेनें तुमचें तारण झालेलें आहे” ही गोष्ट जोडण्यासाठीं पौल स्वतःच्या वाक्यप्रवाहांत खंड आणतो, तें असें, “देव दयासंपन्न आहे म्हणून… त्यानें ….. ख्रिस्ताबरोबर आपणांला जिवंत केलें, –कृपेनें तुमचें तारण झालेलें आहे– आणि…त्याच्याच बरोबर उठविलें.”

पौल हींच गोष्ट 8 व्या वचनांत पुन्हा सांगणार होता. मग तो त्यांच गोष्टीला तेथें जोडण्यासाठीं स्वतःच्याच वाक्यप्रवाहांत खंड का आणतो? त्यांहीपेक्षा अधिक हे कीं, ह्या वचनांत देवाच्या दयासंपन्नतेंवर भर टाकण्यांत येत आहे जीं आपणांवर आपल्या मृतावस्थेच्या दयनीय अवस्थेत विपुलपणें झालीं; तर मग पौल कृपेनें तुमचें तारण झालेलें आहे असें सांगण्यांसाठीं विषयाच्या बाहेर का येतो?

माझ्या मतें त्याचें उत्तर हे आहे कीं पौलाला जाणीव होतें कीं येथे फुकटपणें झालेल्या कृपेवर भर देण्याची एक उत्तम संधी आहे. देवानें आम्हांला स्वत:कडे वळविलें त्यापूर्वीच्या आमच्या मृत स्थितीचे वर्णन करित असतांना, त्याच्या लक्षांत येते कीं मृत असलेलें लोक तारणाच्या अटी पूर्ण करू शकत नाहीत. जर त्यांचे तारण व्हावयाचे असेल तर त्यांना तारण्यासाठीं देवालांच कोणत्यांहि अटीशिवाय आणि पूर्णपणे फुकट अशी कृती करणें अगत्याचे आहे. ही स्वतंत्र कृति कृपेचे मर्म आहे.

एका व्यक्तीनें दुसर्‍या व्यक्तीला मेलेल्यांतून उठवावें यापेक्षा एकतर्फी फुकट आणि वाटाघाटीस अयोग्य अशी कृती कोणती असूं शकते! कृपेचा हांच अर्थ आहे.